Eins, Zwei Orchestra – 100 Colors

Na maandenlang zoeken naar een ‘ouderwetse’ platenmaatschappij heeft de Utrechtse noisepop / shoegaze band Eins, Zwei Orchestra, een project van de multitaskende Stefan & Lydia van Maurik, geïnspireerd door de architect/kunstenaar Friedensreich Hundertwasser, toch voor distributie in eigen beneer gekozen. En zo kun je 100 Colors voor een tientje (of vrijwillig meer) krijgen op BandCamp. De speciale verpakking, een vouwblad met hoesfoto, schetsen van Stefan & Lydia om de CD in een karton en een boekje met songteksten, tekeningen en een achtergrondartikel over de inspirator voor de shoegaze van Eins, Zwei Orchestra: Hundertwasser van de hand van Roel Griffioen. Het duo zag ik vorig jaar op Xnoizz Flevo Festival voor het eerst met band live en na de Spiral single op Spotify, viel me de rijping en schoonheid van 100 Colours op. Live nemen ze naast hun eigen ervaring (The Spirit That Guides Us, Satellite7, This Beautiful Mess, Brown Feather Sparrow, People Get Ready) die van hun maatjes gitarist Thomas Sohilait (We vs. Death), gitarist/toetsenist Pim van de Werken (Silence is Sexy), bassist Herman Ypma (Little Things That Kill) en drummer Bart Reinders (Silence is Sexy) mee. Opener Ecologically Naked, Self-Taught/Non-Traditionally Educated en ook Spiral grijpen terug naar de 90’s (shoegaze bands als Starflyer 59 (destijds), The Jesus & Mary Chain, Sonic Youth en My Bloody Valentine zijn bekende boegbeelden van deze stijl), terwijl Roof Garden Love en Tonight veel toegankelijker pop bieden. De noisy titeltrack was vorig jaar als eerste voorzien van een videoclip, terwijl Jugendstil en Vienna Acoustics rustpunten in het elftal liedjes zijn. Up-tempo werk vind je weer in 1,2,3 You Own Design (Third Skin) rond de tevredenheid met je eigen ontwerp. “Een paradijs kun je zelf maken,” om Hundertwasser zelf te citeren. En om de muzikale wall of sound te typeren, leen ik graag Griffioens boekje: “In plaats van met verf of steen wordt hier met muziek een parallelle realiteit geschapen. Achter de geluidsmuur gaat een dromerige wereld schuil, een paradijs. Dankzij dit album staan we allemaal op de stoep tegenover het Hundertwasserhuis en scanderen we: Weg met de werkelijkheid, leve de droom!” Het slotnummer 69 (RIP) verhaalt over Hundertwassers eigen innerlijke onrust ten opzichte van zijn 69 joodse familieleden, het scheppen van een nieuwe wereld om de oude (mede door het kwaad van het Hitlerbewind) verziekte te verwerken en te vergeten, wordt zo weer heel een persoonlijk verlangen naar het nieuwe paradijs. Een werkelijkheid die voorafgegaan wordt door een in barensnood verkerende huidige schepping, zo leert Paulus ons in de Romeinenbrief.