Wouter Godijn – Mijn ontmoeting met God en andere avonturen

De titel Mijn ontmoeting met God en andere avonturen intrigeerde tot het lezen van het nieuwe boek van Wouter Godijn. Naar verluidt één van de belangrijkste hedendaagse schrijvers, veel geprezen, veel genomineerd, maar volstrekt buiten mijn gezichtsveld. De schrijver fantaseert in de ik-persoon een aan Job doen denkend personage, al jarenlang getrouwd, 2 kinderen, in zekere zin ‘geslaagd’, tot MS en depressiviteit aanvalt. Hij speelt een spelletje met de lezer en de wetmatigheden van de literatuur om uit te dagen verder te lezen, maar ook op speelse wijze zijn verhaal te doen. Hoewel belast met MS is zijn promiscuïteit bovengemiddeld. En hoewel depressief is hij zo goed in staat de olijke kant van zijn maffe avonturen te beschrijven, dat het fictief karakter duimendik op het manuscript ligt. Het manuscript dat, zo blijkt aan het eind van het boek, bewust verborgen is gehouden, pas in een nieuwe levensfase te boek gesteld kan worden. Midden in de zelfmoordpoging ontmoet Wouter zijn Schepper, spreekt Hem aan, maar kent ook Zijn plaats. Kan de mens echt zonder God? Is Hij een product van onze fantasie? Is God streng, liefdevol, heeft Hij ziekte en ellende gewild, of is het allemaal een hersenspinsel? Datzelfde geldt voor Wouters feitelijke toestanden? Is zijn zelfmoordpoging wel echt? Had hij een bijna-doood ervaring, was het logische na een sprong van een flat gewoon dood te zijn? Of stond Wouter op uit de dood? Dat laatste wil de omslag graag doen geloven, maar ook dat is slechts interpretatie. Al te diepzinnige gedachten, allegorieën wil ik zelf niet wijden aan dit boek. De 188 pagina’s grote letters en veel witruimte lezen als een ‘flutromannetje’ en voor een Libris Literatuurprijs nominatie verwacht ik wat minder vals plat.