Concertverslag Woven Hand en Seven Seas Duet in Hedon Zwolle

David Eugene Edwards was met zijn band Wovenhand gisteren te gast in poppodium Hedon in Zwolle om zijn vorige week besproken 6e album, The Threshingfloor, maar ook liedjes van eerdere albums te vertolken. Na overwegend donkere platen is de digitale dorsvloer nog best hoopvol. Ik was vanwege de toch met oudtestamentische teksten doorspekte liedjes benieuwd wat voor publiek ik in Hedon nog meer zou treffen. Of zou het toch de muziek zelf zijn: de folk, alternatieve country en rock songs. Of liefhebbers van world music, die de Indiase beats (Raise Her Hands) of Hongaarse fluit (Terre Haute) waarderen.

Eerder was aangekondigd dat Loukas Metaxas als support act zou komen, daags voor de concerten verscheen de naam van Seven Seas Duet. En zoals vaker met support acts: vooralsnog onbekend talent, ditmaal 2 heren van Griekse bodem. Folk muziek met gebruinde zang om bij te dansen, te hummen en te klappen. Thank you for clapping!

De zaal was er natuurlijk volgestroomd voor Woven Hand en kregen hun woensdagavondtractatie. Zoals aangekondigd zonder enige vorm van interactie met het publiek en zo introvert als zo ongeveer voor artiest en publiek te tolereren is. Edwards leidde, bromde, sneerde en spugde. Zijn bandmaatjes speelden verdienstelijk,  met complimenten voor drummer Ordy Garrison die zijn kit aan alle kanten bewerkte en op een paar blikken van verbazing na zijn voorman uitstekend van slagwerk voorzag. Zonder toetsen (samples, waves, orgelpartijen) en basspel van Pascal Humbert zou je absoluut wat missen in de Woven Hand sound, maar eenvoudigweg werd geen ruimte gegund aan band voorstellen, solo’s of andere fratsen.

Voor wie nog twijfelde over de overtuigingen van Edwards waren de Hallelujah’s bij de laatste toegift al lang voorafgegaan door “The Lord is my salvation, I shall not fear” en refererend aan Jezus Christus “His yoke is light..”. Het was de met geloof doorspekte songs, maar evengoed de vele minder goed verstaanbare liedjes die het publiek inpakten, liet meezingen en verbazen. Met zijn drank, tattoos en rokerij vóór de toegiften zou Edwards in menig Nederlandse kerk opzien baren, maar in dit poppodium was hij helemaal in zijn element. Ik had Woven Hand nog nooit live gezien, was geïmponeerd door de instrumentbeheersing versus de vele tics in benen, hoofd en handen die vanaf de 2e rij behoorlijk opvielen. Een indrukwekkend en fenomenaal optreden.