Natacha Atlas – Mounqaliba

Ruim een week vóór Natacha Atlas in De Melkweg voor het eerste live te zien aandacht voor Mounqaliba, de opvolger van Ana Hina (2007).  Waar tot en met Something Dangerous en de The Remix Collection (2003) de met electronica doorspekte world music en de invloeden van de band Transglobal Underground, waarvan Atlas jarenlang zangeres was, hoorbaar waren, is Mounqaliba van een ander slag. Pianiste Zoe Rahman, een twintigkoppig Turks ensemble én een kamerorkest verzorgen de begeleiding van de zwierige liedjes die geïnspireerd werden door de gedichten van de Indiër Rabindranath Tagore. Violist Samy Bishai produceerde het album, dat naast de bewerkte poëzie ook covers van Françoise Hardy (La nuit est sur la ville) en Nick Drake (River Man) bevat.  De meeste songs op Mounqaliba zijn herschreven in klassiek Arabisch. Het intro en Makaan zetten langzaam een dans in beweging, maar achter de teksten van de 11 liedjes, afgewisseld door 7 geluidsopnamen gaat een concept schuil. Maatschappelijke revolutie met een verandering in politiek en het verruilen van materialisme naar spiritualiteit, dat bezingt Atlas. Ze laat filosofen als Jacques Fresco en Peter Joseph betogen, dat ‘mensen’ slechts bestaan bij de gratie van culturele conditionering. Verder hoor je polemieken over de tragedie van de globale cultuur (“everything is cock-eyed and upside down and we are far from being civilised.”) en de kapitalistische vrijemarkteconomie kent problemen die aangepakt moeten worden. Ditmaal dus geen onschuldige verzameling liefdesliedjes over vrijelijk cherry picking in de wereldmuziek. Titelsong Mounqaliba (In A State of Reversal) is een klaaglied rond deze ideeën.

Op de cd staat ook een arrangement van een 400 jaar oude Mwashah, een bewerking van een klassiek Arabisch epos in een oost-westerse orkestratie in de stijl van de Libanese Rahbani Brothers, Muwasha Ozkourini. Taalet is een innemend, vrolijk huwelijkslied waarbij Natacha’s zang begeleid wordt door volledige Turkse strijkerssectie. Bada Al Fajr leunt op pianospel en gaat over zonsopgang. Le Cor, Le Vent houdt het midden tussen jazz en arabische muziek. Batkalim klinkt nog het dichtst tegen vroeger Atlas werk, maar eindigt wel met een lange pianosolo. Dromerig pianospel als intro op de instrumentale tieltrack, waarbij de hoofdrollen voor percussie en fluit zijn. Liefde wordt bezongen in de afsluitende ballad Nafourat el Anwar. In tegenstelling tot eerdere CD’s is Mounqaliba minder grijpbaar, al was het maar om de taal. Ik ben benieuwd hoe ze het Nederlands publiek tijdens de concerten volgende week weet te bekoren.