Filmrecensie Haar Naam Was Sarah

haar naam was sarah filmDe verfilming van Tatiana de Rosnay‘s Haar naam was Sarah, waarvan ik in augustus 2010 het boek besprak,  trok Klazien, schoonzus Jannita en mij zaterdagavond naar bioscoop Luxor in Hoogeveen. Het origineel als Sarah’s Key en pas daarna vertaald als Elle s’appelait Sarah verschenen boek, belicht de Franse rol bij de deportatie van joden via Vel d’Hiv in 1942, iets waar voormalig president Chaques Chirac pas 16 juli 1995 openlijk over sprak op televisie.

De tienjarige Sarah wordt in de nacht van 16 juli 1942 samen met haar ouders opgepakt en naar het Vélodrome d’Hiver in Parijs gebracht, waar duizenden joden worden verzameld voor deportatie. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kast opsloot, net voordat de politie het appartement binnendrong. Mélusine Mayance die de rol van de jonge Sarah zelf speelt, ontsnapt aan het doorgangskamp, weet terug te keren naar Parijs, maar bonst tevergeefs op de deur van deze Franse versie van het Achterhuis. Zestig jaar later krijgt de al 25 jaar in Parijs wonende Amerikaanse journaliste Julia Jarmond, zeer overtuigend gespeeld door Kristin Scott Thomas, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzia, een inktzwarte bladzijde in de Franse geschiedenis. Ze gaat op zoek in archieven en via het dossier van Sarah ontdekt ze een goed verborgen geheim van haar eigen schoonfamilie. Haar echtgenoot probeert haar ervan te weerhouden zich met deze geschiedenis te bemoeien, maar Julia besluit desondanks het spoor van Sarah te volgen.

De gedrevenheid van de journaliste wordt gaandeweg een ware obsessie om de waarheid te achterhalen en de familielijn naar Sarah en haar broertje uit te pluizen. Anders dan andere – Amerikaanse – oorlogsfilms geen happy end, romantische 2e verhaallijn of andere ballast.

Beter in het boek dan in de film komen de familieverhoudingen en de oplopende spanningen tot hun recht, en ook de obsessie van Julia om ondanks haar zwangerschap, de gevolgen voor haar baan, door te gaan met haar onderzoek en de keren dat haar zoektocht stukloopt. Daarentegen heeft de film meer tempo, wordt de paniek die de scheiding van mannen en vrouwen / kinderen in het doorgangskamp, heel tastbaar. De film laat met de vele wat korte scenes genoeg ruimte aan de kijker om conclusies te trekken, verder te denken en geconcentreerd te blijven bij de kern van Haar naam was Sarah:

  • wat heb je ervoor over de waarheid onder ogen te zien?
  • kun je werkelijk je eigen toekomst maken en het verleden achterlaten?

Het stilzwijgen, de innerlijke strijd van de tiener en volwassen Sarah, gespeeld door Charlotte Poutrel, haar zelfmoord en de aan haar man nagelaten dagboeken met daarin de sleutel van het huis op driehoog in de Rue de Saintogne in Parijs. Het onverwachte einde bij het bekend maken door Julia aan Sarah’s zoon William, gespeeld door Aidan Quinn van de naam van haar jongste dochter, met William’s ‘dankjewel’ als enig happy end, zet de kijker op scherp. Heb je het boek nog niet gelezen, moet je dat zeker alsnog gaan doen.