Concertverslag Natacha Atlas in De Melkweg

Het is wat een overgang na een tweedaagse Global Leadership Summit 26/27 november in Lelystad, maar direct na de aankondiging dat Natacha Atlas 27 november een concert in de Melkweg in Amsterdam zou geven, had ik in juni al een ticket gekocht. Atlas stond 18 november ook in de Groningse Oosterpoort, dichterbij voor mij, maar pas veel later bekend. Natacha Atlas werd in de Arabische wijk van Brussel geboren uit een Engelse moeder en een van oorsprong joods-Egyptische vader. Ze spreekt vloeiend Frans, Spaans, Arabisch en Engels beheerst het buikdansen. Als tiener verhuisde Natacha Atlas naar Engeland, waar ze bij Transglobal Underground ging zingen.  Sinds 1995 is ze solo. Zo divers als haar genealogische wortels, zo ook haar muziek. De aanschaf van debuutalbum Diaspora (1995), gevolgd door Halim (1997) deed vrienden wat verbazen, maar met zowel de world music van Natacha Atlas als van haar oude band Transglobal Underground (Rejoice, Rejoice uit 1998 is nog steeds een puik fusion album), heb ik me alweer vele jaren goed vermaakt. Na Gedida (1999), Something Dangerous (2003) en de Something Dangerous remix Collection werd het wat stil, tot de herontdekking dit jaar van en onlangs besproken Mounqaliba.

De gastvrijheid van De Melkweg beveiligers was onveranderd ‘Nederlands bot’. Zaal open 20.30u betekende 20.40u ondanks de kou buiten. En start concert 21u betekende 21.10 start van het als voorprogramma ingelaste optreden van het trio Arifa. Osama Abdulrasol (Irak) op Kanun (een soort citer), Sjahin During (Turkije & Nederland) op percussie en Alex Simu (Roemenië, of eigenlijk de Baarsjes) op Sax en Clarinet tracteerden de op zo’n 100 zitplaatsen met daaromheen schaarse sta-ruimte gedrapeerd publiek op een paar uitgesponnen melodieën. De als korte pauze aangekondigde ombouw van het podium duurde tot 22.15u. De muziek van DJ Aromi was prima en passend bij de world / cross-over muziek en bracht wel wat armen en benen in beweging. Dat madame Atlas vooral niet de uptempo dansbare nummers, maar de langzame songs van haar laatste albums ten gehore bracht, viel menigeen tegen. Ontevredenheid met haar stoel, microfoon, plaatsing van monitors (alsof er nog niet genoeg tijd aan verloren was gegaan) hield haar behoorlijk bezig, terwijl ik toch echt voor de muziek kwam. Het podium zat volgestouwd met getalenteerde musici, alle complimenten daarvoor. Ja, bekende songs als Mon Amie La Rose en van Mounqaliba Makaan en River Man kwamen voorbij. Het krachtige concept / gedachte achter het album bracht Atlas echter niet over en deed ze min of meer terloops af als ‘als we meer geven om de planeet komt het allemaal goed’. Tja, en zo was het zó snel 23u dat ik omwille van tram, metro en terugreis naar Balkbrug alweer weg moest. Balend dat van het sfeerverslag voor Festivalinfo niets terecht kon komen en de verloren tijd met heen-en-weer gesleep met podiumstukken in plaats van muziek te brengen. Gelukkig heb ik de CD’s en Spotify nog!