Brooke Fraser – Flags

      1 Comment on Brooke Fraser – Flags

Het wachten na What To Do With Daylight (2004), Albertine (2008) en de Live at the Aotea 8 song EP (2008) duurde lang. De samenwerking met Hillsong United (de bekende Opwekkingsliedjes Hosanna en Desert Song zijn van haar hand), het huwelijk met Scott Ligertwood (2008) en verhuizing naar Los Angeles waren gelukkig geen redenen de solocarrière vaarwel te zeggen. Een jaar geleden had Brooke nog maar 3 nieuwe liedjes paraat. Na de lekker opgewekte single Something in The Water (blijmoedig over verliefdheid, een goed wijntje en plezier in het leven) deze zomer in één streep naar de #1 positie in iTunes Nieuw-Zeeland gebracht te hebben, preview video’s over de achtergronden was het 12 oktober de releasedatum van Flags, gekoppeld aan een tour in Nieuw-Zeeland, Australië, de VS, Canada en één concert in Londen. In een aantal schrijf- en opnamesessies in Amerika heeft ze een volledig samenhangend album uitgewerkt.

Anders dan What To Do With Daylight, uitgebracht op haar 19e, waarin de maatschappelijke betrokkenheid en ontevredenheid met bijvoorbeeld de omgang van Rwandese vluchtelingen bezongen werd, staat Flags dichter bij het leven van de 7 jaar verder gerijpte Brooke. 11 liedjes met veel karakters en verhalen. Hulp was er van bijvoorbeeld Jon Foreman (Switchfoot) en Ben West (The Real Efforts of Real People) op het samen geschreven tweede liedje Betty over een Canadese met een “fool-proof plan for a lonely life.” William Fitzsimmons is er op het licht Afrikaans getinte Jack Kerouac en Aqualung‘s Matt Hales in duet op Who Are We Fooling?

Na onenigheid met een producer nam ze zelf het productiewerk op zich. Dat gaf haar de vrijheid die ze wilde. Zo trommelde ze voor Orphans, Kingdoms alle spelers op om letterlijk en figuurlijk er een potje van te maken en staan aan het begin van Here’s To You blazers je op te wachten. Verwacht met het up-tempo Something In The Water geen album vol vlot werk, eerder ingetogen luisterliedjes die een doordachte instrumentatie kennen. Joy Williams en haar samenwerking met John Paul White in The Civil Wars is dan een betere referentie bij songs als Who Are We Fooling, Coachella (gratis te downloaden) en Ice On Her Lashes. Coachella is geschreven vanuit de optiek van festivalpubliek: “We are standing on the shore in the smoke and the starlight / On the edge of a human sea… We are daughters, sons, brothers and sisters tonight at Coachella.” Aan het eind van Crows & Locusts komt het refrein van Nothing But The Blood voorbij: “Gotta feeling that there’s rain in the oil-black sky / Gonna chase away the devil when the sun does rise / Gonna plead the blood…” klinkt het hoopvol. In de titeltrack getuigt ze “I don’t know why the innocent fall / Why the monsters stand… But I know the last shall be first.” Wel blijft haar Engels accent opvallend vettig, Nieuwzeelandse wortels.  Een groeiplaat vol kwaliteit!