Concertverslag Lifehouse in De Oosterpoort Groningen

Dat de Amerikaanse rockband Lifehouse 24 februari in De Melkweg in Amsterdam optrad, werd pas vrij kort tevoren bekend. Letterlijk een zaal ernaast stond het duo LIGHTS en Owl City, waarvoor ik met Johan kaarten had. Anderhalve maand later maakte Lifehouse echter een nieuwe Europese tour bekend met onder meer een optreden in De Oosterpoort in Groningen. Direct een kaart scoren dus.

Jason Wade c.s. hadden met No Name Face (2001) direct een gigantische hitsingle Hanging by a A Moment. Het nummer werd verkozen tot single van het jaar en haalde in Nederland #19 in de hitlijsten. In die jaren stonden Wade en zijn maten ook diverse malen in ons land op concertpodia. Daarna werd het stil. Eind 2009 maakt Lifehouse een comeback met de single Halfway gone, als voorproefje van het in maart 2010 besproken Smoke & Mirrors. Ze hebben inmiddels meer dan 15 miljoen singles en albums wereldwijd en zijn springlevend.

Mijn digitale spiegelreflex mag van de bewaking van de Oosterpoort niet mee naar binnen. Anders dan de huis-tuin & keukencamera’s, smartphones e.d. valt deze volgens de man onder de professionele apparatuur. Balen, maar aan stennis heb ik aan het begin van het weekend geen zin. Dan maar lekker op het pluche om bij de eerste act weer in de benen te komen.

Als voorprogramma mag de viermans rockband Pioneers of Love uit Leeuwarden spelen. Dit kwartet speelt een mix van veel new wave, wat eenzijdig veel straight rock en dansbare pop (door henzelf disco genoemd, maar daarvoor is meer nodig). Met een debuutalbum in de pijplijn benutten ze hun buitenkans om op zo’n mooi concertpodium voor de 500-1000 man (en vooral vrouw) jong publiek te spelen. Undress me now, Fashions, For All I Care, Fear of Hearts en het op fraai synthpads gebouwde Persist & Pretend trekken voorbij. Natuurlijk beseffen de jongens dat ze in het voorprogramma staan en wensen ons veel plezier bij Lifehouse, met wie ze donderdag ook in Paradiso gespeeld hebben.

Na een altijd lange pauze, op Amerikaanse wijze instrumenten en sound checken duurt het tot 21.40u eer Lifehouse aftrapt.  Diverse liedjes van Smoke & Mirrors, zoals All In, Had Enough, Smoke & Mirrors. Van No Name Face Only One en weer terug naar Nerve Damage en Wrecking Ball.

Op verzoek en akoestisch Trying, You Belong To Me, en I Miss You en The End Has Only Begun (van Lifehouse). Wanneer drummer Rick Woolstenhulme, Jr. merkbaar ingestudeerd Jason Wade komt onderbreken om de band niet te vergeten, krijgen we na Wash nog Falling in, Hanging By A Moment en First Time. Het publiek zingt uit volle borst mee, springt, danst en klapt. Anders dan de indrukken uit 013 Tilburg 2 dagen ervoor, komt het publiek hier wel los. Met de gitaarwisselingen en afdroogpartijen tussen de liedjes door haalt de band zelf het tempo uit de set en moeten ze elk liedje weer opbouwen. Dat had voor mij wel vlotter gemogen. Ondanks de galmeffecten is de zang van Wade zuiver, maar gaat mijn muzikale hoofdprijs naar drummer Woolstenhulme en bassist Bryce Soderberg die ook verrassend goed kan zingen.

Om 22.50u is het alweer tijd voor de encores. Na korte stroomproblemen met de gitaren spelen de heren natuurlijk nog het bewaarde Halfway Gone en Find Me Here en Everything. Snel de camera opgehaald en de parkeergarage uit, richting N7/A28, dé stad uit naar huis terug.