Children 18:3 – Rain’s A Comin’

De opvolger van de titelloze full-CD is in de aanloop naar het optreden tijdens Xnoizz Flevo Festival en Christmas Rock Night 2010 natuurlijk interessant. Children 18:3, bestaande uit David Hostetter (zang, gitaar), tweelingzus LeeMarie (bas, zang) en broer Seth (drums) komt uit Morris, Minnesota. Bij de start in 1999 speelde ze nog ska, maar tegenwoordig passen de labels en beter. In 2004 werd hun debuut 6-track EP Places I Don’t Want To Go uitgebracht, in 2006 gevolgd door Songs of Desperation, een 8 track EP. Een jaar later tekende de band bij Tooth & Nail Records, waarna in 26 february 2008 hun al genoemde volledige album verscheen. Tot zover geschiedenis, op naar het hier en nu.

Na de wat langzame titelsong brengt Cover Your Eyes je in rap tempo terug in de outfit waarmee 2 jaar geleden All My Balloons en andere liedjes werden gemaakt. The Cruel One, een ode aan Cruella De Vil uit 101 Dalmations wordt gevolgd door de instrumental (jawel!) Whispering.In Jack ‘o’ Lantern Dreams en Hey Driftwood (Tides) valt de geslaagde samenzang op.


Lekkere festivalrock in Oh Bravo! en wel heel ontspannen semi-akoestische surfrock in Oh Honestly.  En Wonder I is een prima mid-tempo bluesrocker (“Wonder, wonder I. If I stood on your shoulders, could I touch the sky?”), maar waar is de punk gebleven? OK, Stronger zet weer meer aan, de bass drum rolt er behoorlijk en de riffs  beuken uit de speakers. Lost So Long klinkt hoopvol met “promises of rain” en dat mag tussen de diverse verwijzingen naar het eind der tijden ook wel. Het anderhalve minuut durende The Last Laugh met een flauwe honkey tonk piano eindigt. Live zal het drietal prima doen, maar verwacht een mix van rockstijlen en géén consistent punk rock album, hoe ruig de hoesfoto’s ook zijn.