Retourtocht Ameland wadlopen

      No Comments on Retourtocht Ameland wadlopen

De retourtocht wadlopen naar Ameland is de opmaat voor de zware tocht naar Terschelling in het weekend van 3 en 4 juli, stonden allebei al vele jaren op m’n todo lijst. Vorige week gooide de harde noordwestenwind en de voorspelde regen het schema om, zodat de tocht verplaatst werd naar gisteren. Afgelopen week was er ook nog een Orka in de Waddenzee om ons te verrassen en was de Waddenzee 1 jaar werelderfgoed.

Rond 13.30u verzamelden zich enkele tientallen enthousiaste wadlopers bij restaurant Land & Zeezicht op de Veerdam in Holwerd en werden de eerste herinneringen aan de retourtocht gedeeld. Pas om 14.15u trokken we naar het slik, waar bleek dat zich onder de ervaren retourtocht lopers ook velen dit voor de eerste keer deden en zelfs één vrouw die nog nooit een wadlooptocht had gedaan. Samen met 10 anderen is ze na het eerste slikgebied teruggegaan naar Holwerd. Op diverse momenten op de retourtocht werd de groep uitgedaagd met interval trainingen, extra bochtjes door het slik of het vooral niet door het laagste punt van een geul gaan. Aan interval trainingen, zeker dribbelen of hardlopen door het slik heb je aan mij een slechte. In de etappes over het slik, zowel aan de kant van Holwerd als Ameland eindigde ik dan ook als hekkesluiter van de groep. Mijn kracht zit meer in het uithouden, in vast tempo over wat hardere ondergrond en door geulen koersen. Zo kom je er ook!

De pauzes op het wad waren kort, de langste bij het Oerd op Ameland slechts 15 minuten. Terecht, omdat de tocht zo lang duurde, was er geen tijd voor uitleg over flora en fauna, uitgebreid bijkletsen of andere afleiders. Tot ver op de terugweg zat er bij de deelnemers ook weinig ‘kletsvermogen’. De meesten hadden het duidelijk druk met bijbenen van zichzelf en de groep.

Springtij gisteren, maar terug van Ameland stond het water zo laag, dat lange stukken goed beloopbaar waren. Voor de kust van Holwerd begonnen de beenspieren op te spelen. Nadat een ander z’n hemstring vast had zitten, schoot mijn linker kuitspier in de kramp. Het waren ook de momenten, waarop de gidsen wel opletten en toeschoten. Diverse malen waren ze ver vóór de laatste wandelaar te vinden, wat me bevreemdde.

De spoelbak bij Wagenborg was slecht en dus daagden we de buschauffeur van de pendelbus naar de P2 lang-parkerenplaats enkele kilometers verder uit ons mee te nemen. We hebben de busrit maar aangegrepen om de ‘normale mensen’ die met de boot van Ameland kwamen te overladen met grappen over de stank, de weigering met de veerboot te gaan en het puur natuur zijn van het aan onze lichamen en kledingstukken klevende slik.

Het volbrengen van de retourtocht was eentje om af te vinken, opmerkingen over moedige daden tijdens een midlife crisis waren eerder ‘s middags al gemaakt. En dus schreef vermoedelijk iedereen zich in voor de overtocht naar Terschelling volgende week zaterdag of zondag bij doodtij. Die start akelig vroeg (4u ‘s morgens) vanaf de restaurant Zwarte Haan bij St. Annaparochie. Wil je ons nog komen uitzwaaien, ben je welkom!