Haruki Murakami – Norwegian Wood

Haruki Murakami Norwegian WoodHaruki Murakami schreef Norwegian Wood al in 1997. 10 jaar later werd het vertaald en nu heb ik de roman gelezen. De titel verwijst naar een Beatles song (“I once had a girl Or should I say She once had me”). Het lied draait bij aankomst van de Japanner Watanabe in 1987 op het vliegveld van Hamburg en brengt hem en de lezer terug in zijn studententijd in 1969. Met de jongens en meisjes hoegenaamd strikt gescheiden op de universiteitscampus, is het één grote ontdekkingstocht van sexualiteit, veelal afgezien van liefde. Vriend Nagasawa verzorgt vriendinnetjes. Wanneer Wanatebe op een dag Naoko, een meisje waarmee hij op de middelbare school heeft gezeten, ontmoet, ontstaat een hecht trio met haar broer Kizuki een hecht trio. Kizuki pleegt op z’n 17e zelfmoord. Einde vriendschap, welkom nieuwe avontuurtjes. Als Naoko later vanwege stoornissen wordt opgenomen in een zelfhelp psychiatrische inrichting, zoekt Wanatebe haar op. Daarmee is een driehoeksverhouding ontstaan, omdat intussen Midori, medestudente en de dochter van een boekhandelaar, ‘ontdekt’ is. Kiezen tussen Naoko en Midori lukt niet, en dus worden talloze brieven geschreven, perioden van toenadering en afstand genomen. Als Naoko op haar 21e ook zelfmoord pleegt, net als Wanatabe afgestudeerd is en zichzelf volwassen vindt worden, ontstaat opnieuw een keuze. De bijzondere kamergenote van Naoko, Reiko verlaat na 8 psychiatrische inrichting, maar weigert terug te keren naar haar man en kind. Liever zoekt ze lichamelijke en geestelijke toenadering tot de 19 jaar jongere Wanatebe. Deze verkiest uiteindelijk toch Midori, hoewel ook zij nog niet helemaal los is van haar ex-vriendje en obsessie met platte sex.

Haruki Murakami brak met deze roman door in Japan. Er werden miljoenen exemplaren van verkocht. Hoewel wat mij betreft niet meesterlijk, laat het wel indringend de belevingswereld van opgroeiende jongens en meiden zien met een “het leven is een koektrommel” mentaliteit. Dat niet alleen brieven, sex-scènes, een bezoek aan een pornobioscoop, maar ook alledaagse handelingen als scheren, wassen, strijken, koken en toiletbezoek worden uitgespeld, vertraagd de verhaallijn enorm. Zelf houd ik meer van een compactere schrijfstijl en wat meer ruimte voor verbeelding. Ware liefde wacht, daar komt ook Wanatebe zelf na jaren achter. Sneu voor hem, is dat hij uiteindelijk alle schepen achter zich verbrand ziet en nog maar één hulplijn over heeft.

Reblog this post [with Zemanta]