Giant – Promise Land

Na 2 albums met de christelijke rockband White Heart gemaakt te hebben, verlieten de broers Dann Huff (zang, gitaar) en David Huff (drums) de band om met  toetsenist Alan Pasqua en bassist Mike Brignardello een eigen band Giant te formeren. Alle vier hadden ze hun sporen verdiend als sessiemuzikant in de pop/rock scene van music city Nashville in de jaren ’80. In 1989 werd Last of the Runaways uitgebracht. Voor die tijd een indrukwekkende cross-over. Hoewel van christelijke huize en songteksten die nog dropen van tale Kanaäns werd ‘gewone’ liefdesliedjes in een rockjas gegoten, die populaire bands als Toto en Bon Jovi ook zo goed pasten. Twee jaar later kwam Time To Burn uit, maar met de tanende belangstelling voor 80’s glamrockmuziek verdween ook Giant in een zwart gat. En zowaar, 20 maart ontdekte ik, dat het kwartet 11 dagen ervoor (voor mij uit het niets, 19 jaar na Time to Burn) Promise Land had uitgebracht met allemaal nieuwe songs. Wikipedia was zo informatief, dat er in 2001 als drietal (minus Alan Pasqua) het album III was gemaakt. Volledig ontgaan aan in elk geval mijn aandacht. Opvallend genoeg is de Myspace pagina van Giant ook nog steeds vooral terugblikken.

In april 2009 was de band weer bij elkaar, en begon het  schrijven onder contract van Frontiers RecordsTerry Brock (Strangeways, Seventh Key) is de nieuwe lead singer en John Roth (Winger) gitarist. Dann Huff had een te drukke agenda om nog fulltime deel uit te maken van Giant, hoewel hij aan 7 liedjes heeft meegeschreven en voor 2 zijn gitaar riffs achterliet: opener Believer (nee, geen remake van I’m a Believer van Last of the Runaways) en Save Me. “Keep the faith, never surrender” klinkt het in track 2 Never Surrender. Je merkt, het gelovers-jargon is er nog steeds, maar anno 2010 wordt nog steeds vooral de aardse liefde bezongen. Believer (Redux) werd geschreven door Erik Martensson, Robert Sall en Miqael Persson (ak.a. W.E.T.) en is het muzikale visitekaartje van Terry Brock geworden. De power ballad Our Love is de opmaat voor typische Giant songs Prisoner of Love, dat evenals Never Surrender door de W.E.T. mannen werd gecomponeerd. Two Worlds Collide en Plenty of Love zetten stevig in op glam rock. Through My Eyes begint wat soft, maar heeft de heren bij elkaar in harmonie bij het refrein. Oh, oh, wat denk ik spontaan aan andere oude rockalbums in m’n collectie, zoals van Margaret Becker, White Heart, Rick Cua en Bon Jovi.

Met I’ll Wait For You kunnen de heren ook zo weer de festivalpodia op. Nog ruwgeschuurd klinken Terry’s stembanden op de volgende ballad Dying To See You. Niet het beste nummer van de CD, maar verder is het toch echt smullen. Bij Double Trouble zie je de interactie met het publiek al voor je, hoewel het nummer eigenlijk weinig om het lijf heeft. Bonus track Complicated Man bevat heerlijk uptempo gitaarwerk. Save Me sluit met rollende drumsalvo’s en funk sounds af. Nuchter beschouwd over the top en dus weer lekker voor de oudere jongere of de huidige bijna tieners die aangestoken zijn door papa’s of  mama’s muzikale favorieten. Het enthousiasme van m’n bijna 11-jarige zoon over deze rockbands vind ik gewoon leuk om mee te maken.