Concertverslag Owl City en Lights in Melkweg Amsterdam

Synthpop of electronica liedjes opnemen in een studio is heel wat anders dan live overbrengen op een publiek. Live albums, zoals Glimmer of Hope van The Echoing Green of Youtube beelden van Joy Electric en Pet Shop Boys bewijzen dit keer op keer. Ook de live beelden van Owl City op Youtube maakten me benieuwd hoe Lights en Owl City het er ‘echt’ van af zouden brengen in De Melkweg in Amsterdam.

Lights

Van Lights (de artiestennaam van Valerie Anne Poxleitner) had ik vooraf ook live beelden op Youtube bekeken. Dat ze afgelopen weekend een show in onder meer Newcastle moest laten schieten omdat ze haar stem kwijt was, gaf wat onzekerheid vooraf. Ook spannend was de aankoop van het ticket voor zoon Johan. Saskia Werner uit Amsterdam verkocht me een ticket dat op naam stond van Michel Schudel. Zelf te printen tickets zijn immers vaker af te drukken vanuit de door TicketService toegemailde PDF. Je moet dus wel te goeder trouw handelen. Woensdagmorgen na het vinden van Michels Twitter profiel toch maar even de checkvraag gesteld. De logistiek bij De Melkweg was ook uitdagend. Om 19.30u schoven Joël Visser, Johan en ik na een filerijke heenreis met forse vertragingen een welverdiende shoarma met patat van Maoz aan in de dubbele rij op de Lijnbaansgracht. Elders in De Melkweg trad gisteravond – hoe verzinnen ze het – Lifehouse op. Pas na 20.30u waren we binnen, terwijl Lights haar openingsnummer en titeltrack van haar CD The Listening al speelde.

Lights koos ervoor het gros van de muziek uit de sequencer te laten komen, alleen haar zang, enkele partijen op haar mini Korg, de tegen de drumcomputer ‘opboksende’ drummer en de speciale geluidseffecten van de 2e toetsenist waren live. En hoe stoer ze zowel in de videoclips en gisteren op het podium pronkte met haar keytar, alleen het power-lampje stond aan. OK, het is een keuze om zang en spel te combineren. Haar stembanden waren gelukkig voldoende hersteld om aanstekelijke nummers als Drive My Soul, Ice, River, Second Go en February Air op het publiek los te laten.

Stilstaan of -zitten was er niet bij, ook Lights’ eigen benen waren continu in een swing, leuk om te zien vanaf het linkerbalkon.Dat in de pauze onder meer Relient K gedraaid werd, is geen toeval. Matthew Thiessen, voorman van de band, produceerde delen van Ocean Eyes.

Owl City

Owl City, de artiestennaam van Adam Young (zang, toetsen), bestaat live verder uit Breanne Duren (achtergrondzang en keyboard), Matthew Decker (drums), Laura Musten (viool), Hannah Schroeder (cello) en nog een toetsenist/gitarist (van wie ik de naam nog niet heb gevonden). Als band koos Owl City voor een goeddeels live aanpak. Ja, de basis ritmes kwamen uit de sequencer, dus ook hier hoefde drummer Matthew Decker niet alles zelf te doen. De onbekende toetsenist verzorgde de reeks arpeggio’s op zijn Access Virus TI keyboard. Verder complimenten aan Breanne Duren die de rest van de toetsenpartijen voor haar rekening nam en tevens de backing vocals verzorgde. Ze had er zichtbaar plezier in. Adam Young zelf stond geen seconde stil en imponeerde het publiek, dat letterlijk en figuurlijk opgewonden raakte van zijn slanke figuur en lang niet alleen de #1 hit Fireflies. Het podium raakte in de loop van de set bedolven onder flesjes, zakdoekjes. Bakvisjes met witte t-shirts met I love Owl City opdruk klommen zich in de kijker. De set met verder songs als Cave In, Hello SeattleUmbrella Beach, The Saltwater Room, Vanilla Twilight en Strawberry Avalanche gingen erin als koek.

Adam Young was blij met z’n setje Hollandse witte klompen en koffiemok. Het publiek liet hem met moeite gaan, maar het is ook zo weer 23u. Via tram, metro en autosnelweg waren Johan en ik zelf om 1.15u weer thuis. Johan, voor het eerst naar een echt concert, vond het voor herhaling vatbaar. Da’s goed nieuws voor artiesten en muziekindustrie die zich willen verjongen. Young zelf is mede geïnspireerd door Imogen Heap. Laat dat nou net het volgende concert in De Melkweg zijn, waar ik bij ben op 13 maart a.s. Ook dat concert is al uitverkocht. Synthpop’s 2e deel is niet voor niets ‘pop’.

Andere recensies van gisteravond:

  • Jimmy Alter – Owl City @ Melkweg (+ foto’s)
  • Roar ezine
Reblog this post [with Zemanta]