All Star United – The Good Album

Ian Eskelin heeft zijn bandmaatjes van All Star United teruggevonden voor de opvolger van Love & Radiation (2007): The Good Album (van enige bescheidenheid kun je de producer, singer/songwriter en multi-instrumentalist niet betichten). De 11 songs blinken niet uit in muzikale originaliteit, maar gaan door op de Eskelin/ASU geplaveide wegen van overladen poppy rock tunes. Surface of the Sun (“Love is a movement reaching out to everyone”) opent met zo’n geluidsmuur, die het live erg goed zal doen. Is This The Moment? heeft zo’n radiostem intro met een stevige inhaalmanoeuvre van de rockband. The Blame en Once Again, With Feeling houden de elektrische gitaren stil tot het tweede couplet (variatie moet er zijn). Lights Out scheurt in hoog tempo voorbij, Crashing Cars het gevolg? Nee, maar wel opnieuw rock around the clock. Dude, That’s Freaking Awesome hamert op zinvol maken van je leven. Je ziet en hoort het publiek al meebrullen en wijzen. Het punkrock nummer Pretty Famous is de jongensversie van Superchic[k]‘s  Wonder (If She’ll Get It) (“She’s pretty, pretty famous. She’s so bad and she’s so good. She’s so Ha Ha Hollywood. If we fall in love, well who could blame us?… I wonder who I’ll love next week”). Leentjebuur, anders vooral voor de hand liggend. I’m A Killer gooit er nog wat humor in (als rock star, artiest, zondaar, minnaar, etc. ben ik vooral je moordenaar). Na Good Luck With The Girls over verliefdheid als tiener en verzeild in de midlife crisis zoekend in online profielen, volgt alweer de afsluiter Good Times (“pump it up in the fast lane…singing hey give me the good times”) met andermaal niet bijster hoogstaand proza. Fans van All Star United worden op voorspelbaarheid getracteerd. Voor echt creatief muzikaal vakwerk moet je elders zijn.