U2 – No Line On The Horizon

Het nieuwe, langverwachte album van U2 betekent zoeken naar herkenning, vernieuwing. Het vergrootglas is snel gepakt. Bono leunt zwaar op zijn hoge vocalen, op No Line on the Horizon eerder regel dan uitzondering. De band staat met twee benen in de muziekhistorie van de jaren ’80 en ’90, new wave en rock. Wat dat betreft is de single Get On Your Boots met bijbehorende ZooTV achtige clip een vreemde eend in de bijt. Het pianospel van The Edge (waarom toch nog steeds zo’n duidelijk ingeblikte sound?) is herkenbaar, en ook de synth loops van Brian Eno zijn geen uitzondering. Met de titeltrack opent het album sterk en zal ook de opener wel zijn van de live concert, zoals Vertigo dat voor How To Dismantle an Atomic Bomb en Beautiful Day op All You Can’t Leave Behind was. Dan het aanbiddingsnummer Magnificient, een echte U2 in topvorm song: “…I was born to sing for you. I didn’t have a choice but to lift you up and sing whatever song you wanted me to. I give you back my voice. From the womb my first cry, it was a joyful noise…”. Lekker, hoor!

Moment of Surrender grijpt terug naar een mix van luisterliedjes, mid-tempo synth loops en orgeltje op de achtergrond, zoals je op de Lies Damned Lies albums uit begin jaren ’90 in exact dezelfde klankkleuren vindt. Unknown Caller lijkt erg op Walk On (van All You Can’t Leave Behind). Herkenbaar gitaarspel op het wave nummer I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight. Na het al aangestipte Get On Your Boots de rocker Stand Up Comedy, waarin Bono los gaat met frasen als “Stand up for hope, faith, love while I’m getting over certainty” en “Stop helping God across the road like a little old lady”. Met Fez- Being Born (het Marokkaanse Fez was één van de opnamelocaties van het album en hoesfoto’s) klinkt U2 als de Britse world fusion band Transglobal Underground, waarin nog wat samples uit Get On Your Boots terugkomen in het eerste deel, maar trekt door in een wave/rocknummer, dat grote gelijkenis heeft met Vector’s Surrender van Please Stand By uit 1985. Voor White As Snow werd de kerstklassieker O Come, O Come Emmanuel door U2, Brian Eno en Danny Lanois voorzien van een nieuwe songtekst, met andermaal op christelijke principes duidende frasen “Who can forgive forgiveness where forgiveness is not? Only the lamb as white as snow…If only a heart could be as white as snow.” en arrangementen. Maar in je hoofd hoor je de tekst van O Come, O Come Emmanuel. Mooi staaltje van dubbele beïnvloeding. Breathe past qua sound in the Rattle & Hum periode en bezingt opnieuw genade. In tot luisteren dwingende, want muzikaal weinig afleiders voorziene afsluiter Cedars of Lebanon geeft Bono zijn politiek, op armoedebestrijding doelende boodschap mee. In lijn daarmee zijn de aanbevelingen in het CD boekje voor Amnesty International, de Birmese Aaung San Suu Kyi, Greenpeace en de One Campaign. No Line On The Horizon mag bij eerste beluistering zo ongrijpbaar klinken als de gefotografeerde troebele kim van de Bodensee, gegarandeerd wordt het beeld bij elke luisterbeurt scherper. De torenhoge verwachtingen bij elke U2 release zijn wat mij betreft ingelost.

Reblog this post [with Zemanta]