Nicoline Mulder & Fokke Wijnstra – De kleine prinses maakt projectmanagement stoer

Na Henk Koster’s Oscar & Linda is De kleine prinses maakt projectmanagement stoer het tweede boek dat ik heb gelezen over het vak projectmanagement in een wat andere vorm dan je gewend bent. Waar Oscar & Linda een romanvorm koos, is het sprookje de insteek voor De kleine prinses. Het doel van het schrijversduo Nicoline Mulder & Fokke Wijnstra is om het Rijnlands model, waarin gemotiveerde mensen productiever zijn te promoten en af te zetten tegen het Angelsaksische model, waarin efficiëntie, resultaatgerichtheid, de hunkering naar macht en rijkdom centraal staan. PRINCE2, in het sprookje uitgebreid verbeeld als de brave, maar zeer voorspelbare hond Prins2, heeft het natuurlijk afgedaan. Prinses Marenne (PM), Otto de Graaf (OG), zijn 26 karikaturale ambtenaren, de filosofische neef Arthur, broer Bas Berend en vader en koning Tita wisselen ideeën uit om tot nieuwe ontdekkingen te komen hoe een projectopdracht óók aangenomen en uitgevoerd kan worden.
Als je projectmanagers sprookjes laat schrijven ontkomen ze toch niet aan rijtjes, veel jargon, voetnoten, zo blijkt in De kleine prinses. Wat al te nadrukkelijk worden bronnen geciteerd en herkennen vakgenoten de inspiratie die de schrijvers opdeden bij Daniel Ofman, Stephen Covey, het kleurdenken van Leon de Caluwé, de persoonlijkheidstypen uit het enneagram en Van der Loo’s Kus de visie wakker. Juist waar de boodschap die van authenticiteit, inspiratie, eigen drijfveren, etc. is het schrijfwerk nog sterk de bronnen volgend. De overstap van de eigen drijfveren, waarden, motivatie, talenten, etc. naar de werkelijke verbinding en het gezamenlijk tot stand brengen van een resultaat, dat – welke benadering je ook kiest – wel bereikt moet worden, blijft in het midden. Dat komt ook tot uitdrukking in de verhaallijn, waarin veel aandacht is voor de opstartfase van het project en de evaluatie kort belicht wordt. Het is typisch de opzet van een cursus projectmanagement. Wat dat betreft past Henk Koster’s boek meer in de beleving van de uitvoeringsfase.
Het schrijven van een sprookje is duidelijk wat anders dan een promotitieonderzoek, leerboek, synopsis of column. Ik heb nu de indruk dat er veel te veel ‘wijze lessen’ in één sprookje gestopt zijn op een manier die zich niet als sprookje laat lezen.