Evanescence – The Open Door

Op een of andere wijze is Evanescence ‘s debuut Fallen aan me voorbij gegaan, hoewel natuurlijk de hitsingles My Immortal en Bring Me To Life niet ongemerkt bleven. De opvolger van de 10 miljoen+ verkoopcijfers, The Open Door , vervolgt in het patroon van dramatisch aangezette gothic, dat toch toegankelijk genoeg is voor een top-40 publiek. De vergelijking met ‘ons’ Within Temptation is snel gemaakt, hoewel Amy Lee en haar bandleden pogingen doen de christelijke levensvisie creatief te verpakken, zonder als ‘christelijke band’ geboekt te staan. Massieve songs, geluidsmuren, tempowisselingen, over the top vocals, galmen, je stereo op 10, het hoort er allemaal bij.

Evanescence - The Open Door

In Lacrymosa wordt Mozart’s Requiem verwerkt en Like You leunt zwaar op elektronische effecten. De opbouw in het mid-tempo Lose Control van eenvoudig pianospel tot een op distorted guitar carpet galmen boeit of stoot af, in zekere zin kan ik me collega recensenten in hun kritiek ook wel voorstellen. Stilistisch sluit je Amy in je hart, of doe je de gothic af als overdreven en gekunsteld. Maar dat euvel hebben wel meer muziekstijlen. Inhoudelijk stond de relatiebreuk met bandmaatje Ben Moody centraal bij het schrijven van de liedjes Call Me When You’re Sober en Sweet Sacrifice. Naast de break-up met Ben herinnering, openbaring, ellende, stalkende fans (Snow White Queen), vragen (de afsluitende ballad Good Enough), levensreis en geloof in God (Your Star) en uitredding centraal. Het verlies van 2 voormalige bandleden is goedgemaakt.