Vrijwillig aan de 6e Kennedymars Hengelo 2019

In de zomer van 2018 nam een drietal enthousiaste wandelaars de organisatie van de Kennedymars Hengelo over van Peter Levink die vijf jaar lang zich had ingezet deze 80km lange ronde door Twente neer te zetten. Ik heb me destijds meteen aangemeld als vrijwilliger. Alle Kennedymarsen, en georganiseerde wandeltochten in het algemeen steunen op vrijwilligers. En waar her en der in het land de organisatie van Kennedymarsen worden stopgezet weet je dus hoe dat komt. Hengelo dus na jaren meelopen nu achter de schermen voor de website, tafels voor de verzorging van wandelaars en in de herfst en winter onderweg om mogelijke routes in het veld te verkennen.

Spoiler alert: eens niet als wandelaar deelnemen geeft een ander beeld van een tocht. Zonder dat je het doorhebt, kan er van alles misgaan, verbeterpunten voor een volgende keer opduiken, èn genoten worden van de organisatie.

Vrijdag 24 mei

Vanochtend ben ik veel te vroeg wakker, maar sluit op verzoek van voorzitter Hilde van Oosterwijck de inschrijfpagina op de website. Ondanks het verlopen zijn van de voorinschrijving termijn blijven mensen zich aanmelden. Het wordt mooi wandelweer dit weekend en dat trekt twijfelaars over de streep, een herkenbaar patroon bij wandeltochten.

Adriaan says cheese on the pasta‘s Middags rijd ik om 16u naar Hengelo om een pendeldienst te verzorgen tussen hotel en ATC’65 voor de mensen die willen mee-eten of juist hun auto bij de finish houden en inchecken in het City Hotel. Daaraan blijkt geen enkele behoefte. De onbenutte tijd zou ik besteden aan uitpakken, versieren, etc. van de sportkantine en startplek. Niek Sloot is weliswaar bij ATC’65, maar zonder materiaal om iets mee te kunnen doen. Rest bijpraten met vroege vogels onder de wandelaars en later een pastamaaltijd voor de ruim 20 wandelaars en vrijwilligers. Bij gebrek aan zinvol werk hier vind ik het best en rijd terug naar Balkbrug.

Zaterdag 25 mei

IMG_20190525_070610702_HDRDe wekker gaat om 05.30u af. Ik weet het, de 90 Kennedymars wandelaars zijn dan al een half uur onderweg en de 40 deelnemers aan de Tukker 110 al sinds middernacht. Mijn eerste stop is de Viekboerweg in het buitengebied van Deurningen, bij het rustpunt van camping Het Vastert. Hilbert Niks komt me helpen. Een halve kring aan stoelen, een stempelpost en een tafel vol drinken en boterhammen. Marco Strokamp heeft de taak als voorfietser om de route en bepijling vanaf 04,45u helemaal te volgen. Even later komen de Tukker 110 wandelaars die niet wilden wachten tot de speeches en huldigingen voorbij waren, komen als eersten binnen, snel gevolgd door de voorhoede van de Kennedymars.

IMG_20190525_081927601_HDRDe post op 20km is doorgaans eentje waar je wel even wilt zitten (molen Saasveld is na 10km voor veel wandelaars een doorlooppost). Een enkeling sjouwt hier ook door, de rest heeft en krijgt meer tijd en aandacht. Hilbert en ik prikkelen en plagen, fotograferen wandelaars die om de bocht over het zand- of fietspad komen aanzetten, ouwehoeren en stempelen tot na tienen de pijlentrekkers Mike Bertrand en Marcel Dekker komen. De voorraad boterhammen is schoon op, terwijl de mannen wat nodig hebben. Gelukkig is er het eigen proviand in de kofferbak, waar ook de al jaren niet meer gebruikte verbanddoos van pas komt om een schaafwond op Marcels duim te verzorgen. Dat mijn jeugd EHBO diploma van 37 jaar geleden is, moet hij maar even voor lief nemen. Als de pijlentrekkers weer op weg zijn, pakken we de aanhanger weer in en gaan door naar de volgende post.

Postweg Deurningen - Efkes OetrustenDat is de Postweg Oldenzaal. En dus rijd ik eerst naar Postweg Deurningen. Laat daar nu net een picknickbank met naambord Efkes Oetrusten. Op de goede Postweg kom ik precies op tijd aan om te gaan fotograferen. De eerste lopers komen eraan en worden onthaald op een versgebakken broodje hamburger en/of pannenkoek. De sporttassen met schone sokken, nieuwe schoenen en ruimte om de jas in op te bergen staan klaar om de volgende 40km zo goed mogelijk aan te kunnen.

IMG_20190525_105237435_HDRHier komt de een niet uit het boes bij Boerskotten, maar over de verharde Postweg aanlopen, inspecteert een ander zijn met blaren vergeven voet zonder deze door het drietal EHBO’ers te willen laten prikken. Ook de massagestoel voor vermoeide benen blijft nog leeg. Om kwart voor twaalf is het voor mij tijd weer verder te gaan.

IMG_20190525_131218856_HDRVan 12 tot 19u sta ik bij de post op de Hofmeijerweg op zo’n 60km (90km voor de Tukker 110) lopers. Het zal droog blijven, dus zetten we de partytent niet op. Ik kom tot pagina 39 in het meegebrachte boek The Culture Code, heb volop aandacht van de chauffeurs die met hun bedrijfswagen meedoen aan de TruckRun 2019. Zij denken namelijk dat ik een kampement heb opgeslagen om hen te bekijken. Prima, die zwaaiende handen, blije gezichten en luide meertonige toeters! Marco Strokamp meldt zich op z’n fiets voor een versnapering. Hij volgt de GPS track en de bepijling, niet de routebeschrijving. Later hoor ik van diverse wandelaars dat de routebeschrijving fout was tussen Lonneker en het Lonnekermeer en eetcafé Heer Bommel aan de Weerseloseweg vermeldde als rustpost.

Om 13.45u komt de eerste wandelaar eraan. Ik heb wel allerhande sappen, melk en wat karnemelk, maar nog geen water. Een oproep per voicemail aan Niek Sloot beantwoordt hij niet. Vliegende keep Hilde van Oosterwijck komt het zelf regelen. Respect voor deze dame die in de voorbereiding en deze dagen bij de uitvoering meer dan wie ook zich inzet voor een voor de wandelaars soepel lopende Kennedymars!

Kennedymars Hengelo 2019 - Hofmeijerweg 20Uit eigen ervaring weet ik dat hier de kilometers gaan tellen. De man met de hamer, een dipje, maar ook nog steeds goedgemutste wandelaars die ik voorzien mag van drinken, chips, boterhammen, bananen, drop, Haribo snoepjes,  boterhammen en kaassstengels. Slechts een paar nemen een boterham, het merendeel zegt dat hun maag na zo’n eind wandelen altijd behoorlijk van streek is. Zelf heb ik er gelukkig nooit problemen mee, en gaat juist wat ‘vast voedsel’ als een boterham, krentenbol er altijd in. Niels van der Burgh wordt na tweemaal verdwaald te zijn en al 80km op de teller te hebben staan, eerst per auto bij me gedropt, maar wil toch dolgraag de 110km volmaken (“Ik ben niet gekomen voor 100km”). En daarom brengt de chauffeur ‘m direct weer terug naar Lonneker, zodat hij nog 27 km voor de boeg heeft. Niels is de enige wandelaar die ik zo tweemaal langs krijg op m’n rustpost 😉

De bananen , multivitaminesap, chips en dropjes zijn populair. Waterflessen worden bijgevuld. Twee zwartlopers vallen me makkelijk op als ze mij en de stempelpost toch een te hoge barrière (toegeven dat je niet hebt betaald voor de tocht is wel heel eerlijk) zien om te gaan zitten, eten en drinken (zeker als één van hen nadrukkelijk niet op de foto gezet wil worden), een derde is met een al aan Het Vastert ‘kwijtgeraakt’ stempelkaartje verdacht. Waarom mensen ervoor kiezen zó een Kennedymars te lopen? Kennedymars Hengelo 2019 - Postweg 16Vermakelijk zijn de mannen die overtuigd zijn van de juistheid van hun GPS logger en de routebeschrijving of afstandduiding ter plekke uiteraard als verkeerd uitleggen. Het mooie is dat elke wandelaar met een ander getal uitkomt, maar de meerderheid van de langskomende deelnemers dan toch echt ongeveer 60km heeft gelopen. Tja, en als je dan 62 of zelfs ruim 64 op de teller hebt staan, past waarschijnlijk eerder de eerlijkheid dat je ergens wat pijlen gemist hebt. Nogal wat lopers zetten hun loggers in het zicht van de rustpost al stil, meten hun rusttijden niet en moeten scherp zijn deze weer aan te zetten na vertrek. Zo krijg je èn te gunstig ogende foto’s van tijden die nodig waren om de Kennedymars te voltooien op Facebook en afwijkende afstanden, aangezien de GPS logging met intervallen werkt en zich dus niet strikt houdt aan het indrukken van een start/stop/pauze knop. De foto van het sporthorloge van Mitchell Perdon na de finish die onwaarschijnlijk exact op 110,0km uit is gekomen, laat me enkel glimlachen.

IMG_20190525_174258388De aanpassingen in de route van de 2e helft bevallen goed. De afwisseling, het stuk over de voormalige vliegbasis Twente, worden regelmatig gewaardeerd. De uren verstrijken zonder dat ik toekom aan nog wat lezen.. Plukjes wandelaars komen en gaan regelmatig. Hilbert komt tegen het begin van de avond met de aanhanger gezelschap houden, Paul van den Broek-Wouters ook. Na een veilige oversteek op de Enschedesestraat in Oldenzaal geregeld te hebben, is zijn wederhelft Marjolein gestart aan de 40 resterende kilometers van de mars. Een (zater)dag niet gewandeld, is een dag niet geleefd 😉

Na 19u probeer ik eerst Marleen van de Wetering bij Sprakel te bereiken, haar in het draaiboek aangegeven 06-nummer is niet in gebruik. Dan via Facebook Messenger contact met Mike Bertrand. Die is met Marcel Dekker bij de rust in café Sprakel in Lonneker aan het bier gegaan en is vervolgens niet meer aan het wandelen te krijgen. Kennedymars Hengelo 2019 - Hofmeijerweg 30Oeps, de pijlen worden niet spontaan opgeruimd, jongens! Hilbert geeft aan dat straks dan maar te gaan doen. Net als we de aanhanger volgeladen hebben met de overgebleven voorraden, stoelen en tafels komen er nog drie wandelaars aan, ruim na de aangekondigde sluitingstijd van de post, niettemin voorzien van een natje en droogje en succeswensen voor de laatste 20m. Voor hen en waarschijnlijk nog enkele tientallen is het echt wel donker eer zij vanavond over de finish gaan. Voor mij zit het erop, ik mag naar huis. Als vrijwilliger een Kennedymars mogelijk maken is waardevol, amusant en met het zonnige weer vandaag vooral plezierig om buiten te zijn.

Zie ook:

Gezien: The Music Teacher (2019)

De Bollywood film The Music Teacher die op Netflix wordt aangekondigd als “Een sombere muziekleraar worstelt met schuld en spijt wanneer een ex-pupil die ooit van hem hield, naar huis terugkeert als de ster die hij altijd had willen zijn.” verrast, noch boeit. En toch zijn er treffende motieven en opvallende keuzes uit de film te destilleren, en dan vooral van wat je niet ziet.

Laat ik beginnen met het vak van muziekleraar zijn. Nergens in de 100 minuten durende film zie je de goedaardige Beni Madhab, gespeeld door Manav Kaul, daadwerkelijk lesgeven. Hij geeft voor 1000 rupi’s les in dorpsscholen, maar weigert zijn maandloon in ontvangst te nemen als de ouders van zijn enige leerlinge Jyotsna Ray, gespeeld door Amrita Bagchi, haar wel naar Mumbai sturen voor een echte carrièresprong. Overigens is ook het kennismakingsgesprek met de ouders van Jyotsna een aanfluiting. Beni ouwerhoert wat, zegt later er helemaal geen zin in te hebben en wilde gewoon weglopen. Met ‘s nachts mierzoete liedjes zingen (de buurvrouw hoort alles, zo zijn buurvrouwen) en voor de rest door de heuvels scharrelen tussen ouders, buurvrouw en het dorp inispireert niet en mag geen Music Teacher heten.

De nog jonge Jyotsna dwingt Beni met haar te trouwen. Hij staat echter op de volgorde eerst carrière, dan trouwen. Als ze dan daadwerkelijk een contract tekent en zich in twee jaar tijd tot een gevierd zangeres ontpopt – in de lokale krant laat ze wel netjes optekenen dat ze jaar carrière aan Beni heeft te danken – zonder dat Beni contact opneemt of de relatie onderhoudt, verwacht hij jankend in de kleedkamer wel dat ze alsnog voor hem kiest in plaats van een zangcarrière. Overigens geen seconde Mumbai in beeld in de film. Dat Indiërs worden uitgehuwelijkt door de wederzijdse ouders, simpel door een afspraak te maken, een datum te prikken en een feest te organiseren, is bekend. In de film is de knappe jongere zus van Beni daarvan het ‘slachtoffer’. Haar huwelijk valt samen met het optreden dat Jyotsna in het dorp komt geven. En raad eens waar de aandacht van Beni op deze feestelijke avond naartoe uitgaat?

Terug naar de door Neena Gupta gespeelde buurvrouw. Als het dan toch ergens in de film intiem wordt, is het nota bene tussen Beni en haar! Tja, totdat Baba, haar vader, terugkeert. Later in de film overlijdt hij, stuurt buuf Beni bij hem weg (ga maar, ik moet wat mensen bellen), laat Beni geen sprankje verantwoordelijkheidsgevoel zien en zit hij aan de plaatselijke rivier voor zich uit te staren als nota bene buurvrouw de laatste riten voltrekt (Door een vrouw? Kan niet, dan gaat ze naar de hel!) voordat de brandstapel met het lijk van Baba wordt ontstoken. Mannen die geen verantwoordelijkheid nemen, lijkt het leitmotiv in The Music Teacher. Zo steekt ook de bruidegom van Beni’s zus geen poot uit en zegt ook niets. En komt Beni nu wel of niet zijn belofte aan Jyotsna na te zullen stoppen met roken? De enige man die letterlijk hardhandig zich laat gelden is beste vriend Shankar die Beni mept en voor loser uitmaakt. Terecht, zo weinig pit en ruggegraat in de man zit, zo weinig ook in dit slepende filmdrama met voornamelijk antihelden en gemiste kansen.

Cindy Morgan – Autumn & Eve: Old Testaments Volume 1

Cindy Morgan is gefascineerd door Gods werk door mensen zoals beschreven in het Oude Testament. Moord en doodslag, oorlog, persoonlijke tragedies (West of Nod, Weight), teleurstelling (Like David) en eindeloos wachten (Dear Life), en dan toch een goddelijk wonder (In the Beginning). De muzikale vertolking ervan is vertaald in een eerste 6-song EP Autumn & Eve: Old Testaments Volume 1.

Met co-producer Kyle Buchanan werd de instrumentatie zo eenvoudig mogelijk gehouden. Een gitaar en cello, dat is het wel zo’n beetje. Americana om naar te luisteren, je Bijbel erbij te pakken en de verhalen je te laten pakken.

Esther Gerritsen – De trooster

Jacob, de conciërge in een klooster, dat tevens als retraitecentrum wordt gebruikt, valt buiten de hiërarchie. Hij weet zich gedoogd in de kring van broeders, heeft in het verleden een kortstondige relatie met een vrouw gehad, maar lijkt zich tevreden te zijn als Einzelgänger, druk met allerhande praktische klussen. Wanneer Henry Loman zich meldt voor een retraite, stuit hij op Jacob en klampt hem zó aan, dat hij hem rondleidt. “Soms probeer ik mijn eerste blik op hem terug te halen, mijn snelle, weinig vleiende oordeel. Dat lukt me nauwelijks.”

De tijdlijn van de lijdensweek volgend groeit een vriendschap tussen de beide mannen, houterig, lang niet altijd met volwaardige conversaties, wel behulpzaam. Wordt Jacob zo de engel of trooster die de zondaar Henry nodig heeft om het leven en vergeving te accepteren, of is het andersom, en is Jacob het paaslam dat geofferd en niet het laatste woord heeft? De ongemakkelijkheid, het ontbreken van een gebalanceerd persoonlijk referentiekader en dus maar zwijgen over seksuele zonden, en de pogingen om de bedoeling van rituelen en symbolen van een rooms-katholieke gemeenschap over te brengen op een leek tekenen deze bijzondere roman De trooster. Het helpt zeker als je zelf op de hoogte bent van de gebeurtenissen tijdens Christus’ lijden en sterven.

Over de auteur
Esther Gerritsen (1972) debuteerde in 2000 als prozaschrijfster met de verhalenbundel Bevoorrecht bewustzijn. Zes succesvolle romans volgden: Tussen Een Persoon, Normale dagen, De kleine miezerige god, Superduif, Dorst, Roxy en De trooster. In 2016 schreef ze het Boekenweekgeschenk Broer.
Esther Gerritsen is ook scenariste en columniste voor de VPRO Gids en de Volkskrant. Haar korte stukken en columns werden gebundeld in Je hebt iets leuks over je en Ik ben vaak heel kort dom.

Sara Bareilles – Amidst The Chaos

De Amerikaanse zangeres en toetseniste Sara Bareilles begon in 2002 als zangeres in kleine gelegenheden in Los Angeles. Haar loopbaan zat in de lift, leidde in 2004 tot het debuutalbum Careful Confessions. Dat leverde een contract met Epic Records op, resulterend in Little Voice in 2007 en de hit Love Song, waarmee ze internationaal doorbrak. Met Bottle It Up kwam ze ook kort in de Top 40. In 2008 ging Sara op tournee met Counting Crows en Maroon 5. Het tweede album, Kaleidoscope Heart, laat tot 2010 op zich wachten. Alleen King of Anything haalt de hitlijst. Dat lukt met The Blessed Unrest in 2013 niet. Einde carrière? Nee, ze schreef en schitterde in de musical The Waitress. Dat was de scheidslijn in haar loopbaan: een tijdperk ervoor en erna. Ze speelde Maria Magdalena in Jesus Christ Superstar Live in Concert, werd voor de rol genomineerd voor een Emmy en Grammy Award. Voor haar Amidst The Chaos geen zoete musicaldeuntjes, maar de 71-jarige producer T-Bone Burnett (naast ervaring in de begeleidingsband van Bob Dylan solo actief sinds de jaren ’80 en producer van uiteenlopende artiesten en bands van Sam Phillips (korte tijd ook zijn vrouw) en Los Lobos tot Elton John en Leon Russell), werd juist een rauwe rand opgezocht. In oktober 2018 werden fans al getrakteerd op de lead single Fire.

In haar boek Sounds Like Me: My Life in Song (so far) (2015) had ze al opgebiecht, dat schoonheid uit ellende en verdriet voortkomt, een beetje inspiratie vervolgens een hoop transpiratie komt om tot wat moois te leiden. De verkiezing van Trump schudde de nu 39-jarige Sara wakker. “I have sort of awakened my own naïveté and my own sort of laziness about being disengaged and taking for granted that there are good people.”

Liefdesverklaringen aan de Obama’s en Armor, een anthem voor feministen en hommage aan Tori Amos en aanvankelijk bedoeld als albumtitel. De plannen werden gewijzigd. Amidst The Chaos werd het, ontleend aan het liefdesliedje Orpheus “It’s just all about kind of learning to cope with this sort of new chapter in the world, where politically and socially and culturally, it can sort of feel like the world is on fire a lot of the time.”

Nadrukkelijker dan voorheen speelt de piano een hoofdrol. Burnett heeft bijvoorbeeld bassist Dennis Crouch en drummers Jim Keltner en Jay Bellerose uitgenodigd om de muzikale therapie vorm te geven. Een baken van rust temidden van tienersterren en kwieke zestigers (Madonna!) die alleen voor een top-40 notering gaan. Sara scheldt van zich af, wijst mensen af (Wicked Love, No Such Thing en If I Can’t Have You) heeft John Legend die in Jesus Christ Superstar Live in Concert de rol van Jezus vertolkte, te gast voor het duet A Safe Place to Land, een hymne om hoop aan immigranten te geven, inclusief de oproep om het zondaarsgebed te bidden. En opnieuw er is religie in Saint Honesty, een ode aan de heilige en genezende kracht van liefde en waarheid: “Salvation is coming in the morning”. Het is goed dat Bareilles weer van zich laat horen.