Op ronde door Hengelo om Tukker 110 vorm te geven

Als één van de vele stappen in de organisatie van de Kennedymars Hengelo en Tukker 110 op 24-25 mei 2019, respectievelijk 80 en 110 kilometer wandelen in en rond Hengelo, is het vandaag de beurt aan de controle van de 30km lus die de deelnemers van de Tukker 110 van vrijdag op zaterdag ‘s nachts gaan lopen. Een route uitzetten met afstandmeten.nl is één, een routebeschrijving op papier zetten is twee, maar zijn zonder check in het veld onvoldoende. We blijven immers wegen bouwen en andere afsluiten, denken op de kaart te zien dat een kruising gelijkvloers is, terwijl het in het echt via een brug of tunnel gaat. Straatverlichting kan ontbreken of de ondergrond minder geschikt te zijn voor een passage in het donker.

Relive ‘Ronde Hengelo ter controle deel Tukker 110’


Appartement in water gereflecteerd HengeloMet zes andere wandelaars spreek ik ‘s ochtends om 8 uur af in het clubgebouw van ATC’65 in Hengelo om na een beker koffie op pad te gaan. Uitgangspunten voor deze 30km lus is een van de Kennedymars afwijkende route, 100% verlicht en voor de veiligheid het liefst over (vrijliggende) fietspaden. Als eerste maken we een ronde door de wijk Vossenbelt in het noorden van de stad om daarna het fietspad aan de rand van het natuurgebied Weusthag Noord te nemen naar de Beneluxlaan. Met wandelaars op pad in Westermaat HengeloVoorbij de tunnel onder de busbaan en Europalaan valt het ruim opgezette bedrijvenpark Campus op. Rijtjes knotwilgen en waterpartijen tref je niet op elk 13-in-een-dozijn park in Nederland aan. We maken grappen over mogelijke rustposten bij de IKEA (Zweedse balletjes!) en McDonald’s, terwijl we serieus – het is nog amper negen uur ‘s ochtends – automobilisten in de rij van de McDrive hun bestelling zien doorgeven. Planologische rommel kenmerkt de Busbaan het Plein. Boomstronken die het asfalt op de toegangsweg naar de IKEA omhoog hebben gedrukt en nu een freesbeurt hebben ondergaan. Borden met ‘kerende buurtbus’ gevolgd door ‘lijnbus’ als enige uitzondering op het toegangsverbod, doodlopende wegen en slagbomen tussen niets en nergens.

Schede GoorAan de Amerikalaan hebben de tegels met plaatsnamen langs belangrijke spoorlijnen in Europa om Hengelo toch wel het middelpunt van het continent te laten lijken (Vriezenveen rechts, Bordeaux links) een behandeling van lolbroeken gehad. Enschede is ontdaan van En, waardoor een ‘schuine blik’ nu de combinatie ‘schede Goor’ oplevert. Rond de Lemerijweg wordt aan wegen gewerkt. De ingetekende route kan gelukkig makkelijk aangepast worden, zodat een snelle en veilige afslag naar de Lemerij gevonden wordt. Voorbij de Woolderbinnenbeek en snelweg A1 gaan we het buitengebied in naar het buurtschap Woolde. Slingerende wegen tussen de bomen door brengen ons weer in Hengelo. Het is nu al een leuker stuk dan de eerder ingetekende gang door het bedrijventerrein tussen de Bornsestraat en de waterzuiveringsinstallatie.

Paddenstoel met Twentse teksten Nico Maasstraat HengeloMogelijke rustplekken rond de 10km brengen we in kaart. Verderop brengen we nog wat aanpassingen aan in de ontworpen route. De reden om de route dóór het centrum te laten gaan is het al vijf jaar de toren bij het stadhuis wel in het logo van de Kennedymars Hengelo te gebruiken, maar de wandelaars nog niet één keer de toren in het echt te laten zien. Toren bij stadhuis HengeloDe markante stadhuistoren, de karakteristieke blikvanger van Hengelo is ontworpen door J.F. Berghoef die zich de Torre del Mangia in Siena en de toren van het Palazzo Vecchio in Florence als voorbeelden nam. Café Plan B wil ons nog niet ontvangen. Ondanks het bordje ‘open’ zijn we pas vanaf 12 uur welkom. Hotel Nationaal Lunchroom Burg Jansenplein HengeloAls alternatief gaan we bij Hotel Nationaal aan het Burgemeester Jansenplein wat warms drinken. We hebben uitzicht op het dichtgetimmerde stadhuis, dat wordt gerenoveerd. De vondst van asbest vertraagt de werkzaamheden, een oude boom is geveld en een rij huizen aan de overzijde van het plein staat leeg. Hier moet vanaf het winkelcentrum Thiemsbrug ooit een ‘horecawand’ voor in de plaats komen. Stadsvernieuwing vereist een lange adem. Mooi is het intussen niet.

We omzeilen de warenmarkt en steken het stationsgebouw door, lopen poppodium Metropool (nu tegen een grijze lucht niks bijzonders, ‘s avonds en ‘s nachts fraai verlicht!) voorbij naar de Parallelweg. Aan beide zijden maakt industrie plaats voor woningen of parken. Zichtbaar verouderde appartementencomplexen verderop krijgen binnenkort een renovatiebeurt. Wijkcentrale langs fietssnelweg F35 Hengelo opgevrolijktDe fietssnelweg F35 voldoet aan de genoemde uitgangspunten. Drie kilometer doorstappen langs het FBK Stadion, het Kristalbad, de IJsbaan Twente naar de Grolsch Veste van FC Twente. Expres wordt overlap met het parcours van de Kennedymars Haaksbergen gemeden. De teller staat op 20km en dus kijken we ook hier naar mogelijke rustposten.

Bucky Ball aan Capitool EnschedeWe trekken langs de rand van de Campus van de University of Twente naar het noorden, opnieuw door het buitengebied tussen Hengelo en Enschede naar Driene en na de Elsbeek nog steeds op gepaste afstand van de bebouwing van Hengelo naar de Oldenzaalsestraat.

Het routeontwerp voor het laatste stuk door de wijken Hasseler Es en Hasselo passen we al lopend aan. We weten met de GPS in de hand hoeveel kilometers we al gehad hebben, we zitten wat verder dan initieel gedacht. De in de jaren ’70 en ’90 gebouwde wijken liggen vol fietspaden. Ik schrijf alle aanpassingen vandaag driftig mee onder het wandelen. Als we ATC’65 weer zien, hebben we keurig 30km vastgelegd en gecontroleerd. Stap voor stap komen Kennedymars Hengelo en Tukker 110 2019 dichterbij.

Lessen uit The Last Man On The Moon (2014) en Mission Control (2017)

Twee documentaires over bemande ruimtevaart, één van mijn grote interessegebieden in m’n jeugd herontdekt, leveren veel waardevolle inzichten op over leiderschap, teamwork en de verhouding tussen werk en privé. Ik bekeek The Last Man on the Moon (2014) over de carrière van Gene Cernan, de laatste Amerikaan die met Apollo 17 op de Maan heeft gestaan en Mission Control: The Unsung Heroes of Apollo (2017) over Mission Control in Houston die de bemande ruimtevluchten van de Mercury, Gemini en Apollo programma’s begeleidde en dat met een nieuwe generatie doet voor bijvoorbeeld het International Space Station. Zowel The Last Man on the Moon als Mission Control zijn op Netflix te bekijken.

The Last Man on the Moon
Eugene Cernan (1934-2017) werd als jongeman gerekruteerd voor de training tot astronaut. An offer you can’t refuse. Zeker dat je daarmee je jongensdroom waarmaakt? Nee, zeker niet. Hoe snel het met je afgelopen kan zijn, bewijst de vuurzee in de afgesloten Apollo 1 capsule, waarbij drie van zijn makkers de dood vonden. De bemanning van de Apollo 13 ontsnapten ternauwernood aan een ramp. Zelf liet Cernan vlak vóór de beslissing genomen zou worden wie het drietal voor Apollo 17 in december 1972 zou worden, een helikopter crashen in het water. Hij vraagt zich hardop af, wie het vervolgens in z’n hoofd haalt om zo’n kerel verantwoordelijk te maken voor het wel en wee van de astronauten aan boord van de missie naar de Maan en de maanlander, noch de command module te laten crashen.

Gene’s vrouw kon tijdens de trainingsjaren en daadwerkelijke twee Apollo missies het huishouden voeren en de kinderen opvoeden. Na de maanmissie wachtte jaren van als een held overal ter wereld handtekeningen uitdelen en vertellen over de bijzondere ervaringen. Ook Gene’s huwelijk was daartegen niet bestand. Zo’n 60% van de astronauten en andere nauw betrokken NASA stafleden zagen hun huwelijk stranden. Schuldgevoel jegens zijn dochter over het enorme gebrek aan aandacht en tijd om bijvoorbeeld te gaan kamperen, achtervolgt hem wel. Dan is het mooi dat de initialen van dochterlief in het maanstof zijn gezet, maar daar heb je thuis weinig aan. Na verloop van tijd heeft Gene een tweede vrouw ontmoet, met wie hij een nieuw gezin stichtte.

En nog altijd weten ook vrienden Gene met moeite een beetje tot rust te brengen. Nog altijd is het competitieve zichtbaar in The Last Man on the Moon. Hij reist nog steeds, vergezeld door een persoonlijke assistent, stad en land af, vliegt de hele wereld over, houdt er een koeien range op na, rijdt paard, bestuurt zelf nog vliegtuigen. Ja, hij wordt ouder, conditioneel kraakt en piept het, maar toch. In januari 2017 overleed Gene.

Mission Control: The Unsung Heroes of Apollo

In deze documentaire op basis van het boek Go, Flight: The Unsung Heroes of Apollo van Rick Houston (passende achternaam), spreekt de enorme uitdaging waar John F. Kennedy de nog piepjonge ruimtevaartnatie voor heeft gesteld. Hem laten zakken is geen optie. Met testvluchten van nieuwe gevechtsvliegtuigen zoals de X-serie supersonische straaljagers bij de NACA als referentie, technische specialisten zo uit de schoolbanken, is  in enkele jaren tijd het instituut Mission Control opgebouwd. Requirements stellen voor de benodigdheden en vervolgens evolueren. Naast de voor het oog van de wereld opererende 17 mensen in de primaire ruimte van Mission Control in Houston zijn veel mensen ter ondersteuning nodig. Zo is een ruimte ingericht met een simulator van de ruimtevaartuigen om procedures, maar ook afwijkingen ervan exact na te bootsen, zelfs voordat wijzigingen doorgegeven worden aan de astronauten in hun Apollo capsule of maanlander.

Chris(topher) Kraft roept uit in de beginjaren: “We gotta tell ’em it’s got to have a computer. What the hell is a computer? It was almost that much that we didn’t know.” Telemetrie en verwerken van enorme hoeveelheden gegevens was ook toen cruciaal voor de vluchtleiding. Zo deed men dat met de straaljagers ook. Uitdagingen tijdens dit decennium zijn dan wel de radar-, gegevens- en spraakverbindingen helemaal tot op de Maan. Er wordt veel track & trace gedaan, enorm veel gepland en gerekend. What-if scenario’s oefenen en nog eens oefenen. En toch: bij Apollo 1 gaat het mis, 24 maanden vertraging in het programma tot gevolg. Men wist dat Apollo 1 kwalitatief onvoldoende was. De lancering stond onder druk. En toch: het herzien van de ontwerpen, was nodig om überhaupt naar de Maan te kunnen komen en de missie van JFK te volbrengen. Na een collectief aanvaarde schuld voor de dood van het drietal werden tough and competent na Apollo 1 de kernwaarden, waarop nog altijd Mission Control zich laat voorstaan. Mentoring van mensen, jonge leiders op sleeptouw nemen en vertrouwen geven aan specialisten om hun eigen problemen op te lossen, siert NASA.

De flight director neemt de uiteindelijke beslissingen. Hij laat zich informeren door specialisten op deelterreinen. Een astronaut inzetten als CapCom, een insider die het jargon van de astronauten aan boord van de Apollo spreekt, inzetten, is opvallend. Dat elk programma (Mercury, Gemini, Apollo) eigen doelen heeft en ook strikt worden nagestreefd, is ook kenmerkend voor de organisatie. De harde mannen (toen nog geen enkele vrouw bij Mission Control) staan dan wel met tranen in de ogen als Jim Lovell op Kerstavond 1968 met de Maan en Aarde in beeld vanuit Apollo 8 uit Genesis 1 voorleest.

Wat Gene Cernan aan het thuisfront meemaakte, hoor je de geïnterviewden mannen bevestigen. NASA nam alle tijd, voor privé bleef er niks over. Teamwork en team bonding werd veel aandacht aan besteed. Rituelen en het belang van principes zijn goed uitgelicht.

Jessica Wilbanks – When I Spoke in Tongues

Jessica Wilbanks’ family life was drenched in the Pentecostal substream of Christianity when she grew up, recognizable from my own teenage and young adult years. Revival meetings, altar calls, speaking in tongues as proof the Holy Spirit lives in you, sheer numbers of converts, and a quest for rules and space to live your life and behave like a model citizen. At sixteen, Jessica stepped out, no longer able to accept certain faith tenets. Booze and drugs, same-sex relationship replaced the life within the boundaries of a religious family.

Her father maintains in contact. Eventually, Jessica also learned to respect her mother. The whole family is on a faith journey. Where her parents in their own way leave certain extreme denominations, Jessica wants to dig into the Yorùbá roots of the Pentecostal faith in Nigeria, since so many Africans immigrated to the U.S. and planted churches on every street corner. Promises of health and prosperity, gatherings attracted thousands and thousands.  After a terrifying car crash, Jessica could start forgiving herself for leaving the church and her family and finding her own way to practice faith and love.

When I Spoke in Tongues is a painful story with lots of insights in Pentecostalism, making it less accessible for nonbelievers. Who else but a former Pentecostalist would try whether or not she’s still able to speak in tongues? Money trails, pitfalls of sexual harassment and manipulation within a church setting are not interesting for any reader. For a true nonfiction work, the memoir is too polished. It leaves out many details on partners, rationale, travels and specific elements of faith. or of the painful and complicated process of losing one’s faith and moving across class divides. Where cynism or plain atheism would be the easy way out, love, in the end, binds the broken family together without casting out God.

About the author

Jessica Wilbanks is the recipient of a Pushcart Prize as well as creative nonfiction awards from Ninth Letter, Sycamore Review, Redivider, and Ruminate magazine. In 2014, she was selected as a finalist for the PEN Center USA Literary Award in Journalism. Jessica received her MFA in creative nonfiction from the University of Houston, where she served as nonfiction editor for Gulf Coast. She lives in Houston, Texas with her husband and son.

I received a free copy from the publisher Beacon Press through Edelweiss in exchange for my personal, unbiased review upon reading.

Jain – Souldier

      No Comments on Jain – Souldier

Een interview met Jain op de cultuurpagina van de Belgische Metro van 26 september was de aanleiding te gaan kennismaken met de Franse artieste die in het echt Jeanne Galice heet. Ze groeide op in Dubai, Abu Dhabi en Congo. In 2016 debuteerde ze met Zanaka, een smeltkroes van (muzikale) culturen dat drievoudig platina werd dankzij onder meer de hit Makeba. Op Souldier, het tweede album, opent ze sterk met On My Way met invloeden uit het Midden-Oosten en reggae. Liefde geven vergt vertrouwen. Blazers komen langszij in Flash (Pointe-Noire), waar Jain een soort Lady Marmelade neerzet. Het komt goed in Alright, dat je niet laat stilzitten.

Mocht je (als man) niet te veel huilen, roept de zangeres in Oh Man op: “You better cry man, cry man, it only means you care”. Reggae en raps sieren de roep om respect Inspecta. Akoestisch gitaar is de basis voor Dream, andermaal met reggae. Het vlotte, staccato in Star gaat over de positie van vrouwen in de entertainmentindustrie. Feel It met strijkers uit een doos en gas wat omlaag: “It’s all in the light. Far from despise. Right in your arms. Oh when we’ll be free. When we’ll stop hating and respect ourselves. Oh, I want some love. None of your lies.” Arabische snaarinstrumenten, reggae en raps, zoals onze eigen Knarsetand op het debuutalbum ook mengde en live publiek mee in extase bracht, hoor je in Abu Dhabi. Het afsluitende titelnummer schreef Jain na de aanslag in 2016 op nachtclub Pulse in Orlando om de LGBTQ community een hart onder de riem te steken. Jain zou je als jongere zus of dochter van Natacha Atlas en Transglobal Underground kunnen zien. Een keer samen optreden?

Christopher Yuan – Holy Sexuality and the Gospel: Sex, Desire, and Relationships Shaped by God’s Grand Story

In the past couple of years, I’ve read several books on same-sex relations written by Christian and ex-Christians. Dr. Christopher Yuan turned from an agnostic gay man who put his identity in his sexuality to a Bible professor who now puts his identity in Christ alone. He serves a gospel-centered discussion of sex, desire, and relationships in Holy Sexuality and the Gospel. Holy sexuality as a concept contains chastity in singleness or faithfulness in marriage.

This book has many strong points. First, there’s a foundation of Yuan’s position in the grand story of the Bible, instead of starting from personal experience, self-justification or a home-brewed religion projected to God hoping for a happy end for all. Second, there’s a clear distinction between desire, practice, and solutions after repent. Third, many of the guidelines are applicable to singles, married couples and fallible humans in general. Fourth, neither sexual orientation, affiliation, desires or practice define your identity. That gives room to make choices, abandon sin and find your identity in Christ alone, just as the Bible explains to Christians. Lessons for parents, pastors, friends, and lovers in an accessible, convincing narrative.

About the author

Dr. Christopher Yuan has taught at the Moody Bible Institute for over ten years and his speaking ministry on faith and sexuality has reached five continents. He speaks at conferences, on college campuses, and in churches. He co-authored with his mother, Angela, their memoir (now in seven languages), Out of a Far Country: A Gay Son’s Journey to God, A Broken Mother’s Search for Hope. He is also the author of Giving a Voice to the Voiceless. Dr. Yuan holds degrees from Moody Bible Institute, Wheaton College, and Bethel Seminary.

I received a free review copy from the publisher through Edelweiss in exchange for my personal, unbiased opinion upon reading.