We Are Leo – The Rush & The Roar

Gelikte gitaarpop, deels 80’s retro synth pop en de samenzang die je bijvoorbeeld van The 1975 kent. Een elftal liedjes in amper 40 minuten, maar wel van het soort dat je zonder moeite regelmatig terugluistert. The Rush & The Roar is de opvolger van Fightback Soundtrack (2014) uit. Eenvoudige feel good teksten in een wat vlak gestemde David Duffield. CRZY AWSM doet erg denken aan de Capital Kings. Muziek uit een doosje. Hoewel de band te boek wil staan als christelijke groep, zijn de referenties naar God en Christus op z’n best vaag en oppervlakkig.

Het swingt wel in Low Key en 61 / Twenty-Three, de handjes kunnen in de lucht met Warrior. We Are Leo doet me erg denken aan de voormalige band Only Seven Left. Zodra je tiener-af bent, zou je ook muzikaal ook wat meer volwassener, doordachter werk mogen gaan ontdekken.


Christine Andola – Who Knew? Lessons from My First 40 Years

Most memoirs I read are reconstructed stories from successful people or artists reflecting on their career so far. Christine Andola’s Who Knew? Lessons From My First 40 Years is a bit different. As a girl next door, she’s looking back on blaming her parents, lacking self-esteem, her small chest, and troublesome relationships. It is easier to relate to fellow humans full of faulty behaviors striving to get to terms with life as it is.

She is happy to report to be over her upbringing and forgiveness towards her parents for all the evil she once perceived they practiced on her. From ideal Christmas and Thanksgiving family gatherings to raising children and not imposing a self-esteem on her. Parents are smarter than you think. You have to build your own life, discover its meaning, learn to know yourself during adolescence, remember to smile and stop pursuing happiness in order to discover it. Christine’s lessons on mourning, wedding rituals, and the importance of language as a connector to behavior, is full of insights. English is her core business, the book really showcases that competency. A quick no-nonsense read of 90-120 minutes about life’s surprises that can help you beyond the age 40 milestone.

About the author

Christine R. Andola is a freelance writer and native of Central New York whose work has been published in several regional and online magazines. She writes about food, health, business, and other topics. Christine has lived in the Southern Tier, the Hudson Valley, the North Country, and New York City, and has traveled a good portion of the Erie Canal. Who Knew? is her first book.

I received a free copy from the author in exchange for my personal, unbiased review upon reading.

Does the Agile Organization Supersede the Matrix?

During my Business Economics and Information Systems master study at the University of Groningen I was introduced to organization design scholars like Henry Mintzberg. He captured different organizational structures in his famous Structures in Fives (1983). While the matrix organization operated by both function and product with the project as well-known manifestation is nothing new, recent management literature seems to reinvent wheels. The adagio Keep it Simple, Stupid (KISS) should be the golden rule.

Matrix organization in 1983

Mintzberg stated in 1983: “No single basis for grouping can contain all the interdependencies. Functional ones pose work-flow problems, market-based ones impede contacts among specialists, and so on. (…) By using matrix structure, the organization avoids choosing one basis of grouping over another; instead, it chooses both. (…) As a result, matrix structure sacrifices the principle of unity of command. (…) Two kinds of matrix structures can be distinguished: a permanent form, where the interdependencies remain more-or-less stable and so, as a result, do the units and the people in them; and a shifting form, geared to project work, where the interdependencies, the market units, and the people in them shift around frequently. (…) Matrix structure has its share of problems. Although it seems to be a most effective device for developing new activities and for coordinating complex multiple interdependencies, it is no place for those in need of security and stability. Dispensing with the principle of unity of command creates considerable confusion, stress, and conflict, and requires from its participants highly developed interpersonal skills and considerable tolerance for ambiguity.” (p.85-88).

I don’t think I really understood everything in these sections while studying Structures in Fives in 1992. Now, in hindsight, I share the experiences of effectiveness and problems.

Forget tradition, let’s try something new!

Mimicking the ‘cut the middleman’-approach in insurance, many large organizations formerly true examples of the Divisionalized Form in Mintzberg’s Structures in Fives, tried to flatten their organization at the dawn of the new century. Middle managers weren’t safe of their position anymore. Recent moves towards organizational agility showed a further decoupling of managers and their teams. Self-organization is the new mantra, something to believe in. More middle managers were fired. Spotify-ing organizations led to copying grouping mechanisms of expertise and product-centricity. Squads and guilds, tribes and communities of practice, like in the Middle Ages, where craftsmen all lived next door.

Projects? You must be kidding, Scrum doesn’t say anything about projects, so these are nonexistent. Project manager? Pity you, redefine yourself as an agile coach or be fired. Project management methods like PRINCE2? So 2003! Waterfall? Definitely the common enemy among agilists. Many millennials say they don’t value it, while they’re still practicing sequential stage-based lifecycles, culturally not yet embracing the agile mindset one talks about in conferences.

Where’s the manager if you need him?

Studying the Leading SAFe course material in Spring 2017, it stood out. Management cannot simply walk away. Scaled Agile Framework (SAFe), one of the leading frameworks for scaling up agile practices throughout a large organization has a clear role for management. Turning back to W. Edwards Deming quotes like “It is not enough that management commits themselves to quality and productivity, they must know what it is they must do. Such a responsibility cannot be delegated.” are a call to action: manager, manage.

Self-organizing professionals have a limited reach. Either the late Stephen R. Covey or a random developmental psychology professional taught you that people must understand the interdependencies in a group. Every group needs a leader to avoid inertia, someone to trigger processes, guide the way towards a goal, hire and fire, inspire, integrate, motivate, and set the example. To value a coach more than a manager disguises a blind spot, the emperor’s new clothes set in today’s organizations. The Dutch book Ga Toch Leidinggeven! – Een Manifest Tegen Overmatig Coachen (2013), roughly translated as Go and lead! A Manifesto against excessive coaching is meant as reality-check for all coaches out there.

How would you call this role?

A recent job post by a large bank that has kicked out all project managers in favor of squads, guilds, and tribes reads: “You coordinate activities in various backlogs of squads and ensure consistency. Align architecture, infrastructure, and software. You support the squads aligning various features. You manage towards incremental delivery. You facilitate quick decision making by reporting feature delivery status. You ensure that all (IT) stakeholders are aligned. You’re inspiring, passionate and energized. You have a strong market focus on IT (e.g. Lean IT, continuous delivery, cloud processes) You focus on collaboration. Your ego has less priority than reaching the best result. You facilitate others to be successful. You’re capable of absorbing knowledge quickly in order to share it. You ask for help and feedback but give feedback as well. You’re eager to innovate. You collaborate and have a mindset of continuous improvements. You’re not afraid to try new things. You are experienced in management in an agile organization. Managing various internal and external vendors and working in complex programs is your second nature. You’re an experienced coach, and manage outputs. You’ve strong analytical skills and lots of experience as IT integrator.”

Project manager, right. Another large bank, while massively turning into a Spotify meets SAFe organization without project managers model for its IT asked for a project manager to implement DevOps in a team. Why? Project managers, and hopefully managers in general, learned to organize, lead, manage, direct, inspire, solve organizational problems.

I’m called a road manager nowadays at a Dutch Spotify adept in Financial Services. Road managers are internally advertised as the ones to help:

  • coordinate
  • accelerate
  • connect people
  • plan roadmaps
  • authorize work packages, etc.

Autonomy?

I have to operate without a dedicated project team, without any formal position or power. Leading is still influencing people to get things done. The matrix organization is alive and kicking with squad members functionally reporting to chapter leads, and in their working field to tribe leads via their product owners and scrum masters. Externals have their own reporting lines as employees of their respective companies.

I can’t help but lean on my years of Greek education. So I know the etymology of ‘autonomy’. Can you really set your own rules as squad / Scrum team member? I don’t think so. There’s a lot written on autonomy as a driver for the modern worker. Daniel H. Pink regards it as one of the 3 motivators purpose, autonomy and mastery in Drive. John Hermarij laughs about it, and recommends you to become a self-employed professional if you really want to have autonomy. Marketingfacts shares wonderful thoughts: “Alignment and autonomy are no opposites. Experience teaches us that alignment makes autonomy possible.” Something to think about. Trust is key, I suggest, feeling comfortable with Patrick Lencioni (Overcoming The Five Dysfunctions of a Team) supporting me.

A less visible manager in the matrix organization is something that you earn. Delegation is fine, unless performance is insufficient. Karel van Berckel in 1999 published a book on self-organized teams (Zelfsturende teams: doelen, processen, valkuilen, tips). There no blueprints, silver bullets. Many organizations experiment, try to move around the many pitfalls.

No blueprints? Are patterns for agile organizations useful?

Since 1999 we should have gained more insights and experience in organizational development. Nowadays at least four patterns for enterprise agility are available:

  1. Agile portfolio management – fit for future
  2. Scaling agile – fit for enterprise
  3. Enterprise-wide DevOps – fit for lifecycle
  4. Agile SIAM (service integration management) – fit for integration.

The way Fred A Cummins in Building the Agile Enterprise (2017): “In the agile enterprise, we combine the workforce shift to knowledge work with shared capabilities and a network of services, contributing to value streams that deliver enterprise values. Service units provide enterprise capabilities that can be engaged in a variety of enterprise pursuits. This is a sort of “hyper-matrix” structure because collaborations are connected by deliverable flows; value streams; responsible organization units; delegations from service to service; delivery of events; and teams for planning, coordination, innovation, problem-solving, and other purposes that involve inter-organizational participation.
The management hierarchy in an agile enterprise is a hierarchy of organization units responsible for budgets, personnel, and other resources, from the collaboration of top management to service units with people who do the actual work of the enterprise. The grouping of organization units under a parent organization unit brings together organization units that have similar capabilities and operating characteristics that enable them to work together for economies of scale and comparable leadership and incentives. The organization hierarchy is not about products, but about capabilities.

A hierarchy of organization units forms the traditional management hierarchy that is extended to additional collaborations that manage resources such as project teams and business transformation initiatives. A capability method is performed by an organization unit that is responsible for the assignments of people, availability of resources, and management of capability method performance. Interorganization collaborations define interactions between members of different organizational units to do work for enterprise purposes ranging from transformation planning to ad hoc problem resolution meetings. The network of collaborations involves all of the people engaged in the work of the enterprise, many people in multiple collaborations. Most of these collaborations are not represented in typical organization structure diagrams.”

And so, in 2017 we’re still having matrix organizations and a place for project management skills to bring to the table 🙂

William Keiper – Cybercrisis – It’s Personal Now

In the short book Cybercrisis – It’s Personal Now, award-winning author William Keiper updates you on the vulnerability of your online presence. Losing our online security and personal data to hackers is a real danger that’s having personal consequences in e.g. loss of money, job or relationships. Keiper not only warns against the deep and hidden web, and what’s traded there but also offers advice how to protect yourself.

Our (near) addiction to smartphones, being online 24/7, and mixing work and private activities on the web throughout the day, not only at business computers but also on personal devices – thanks to the BYOD policy – we expose ourselves, colleagues, and management to security breaches. Awareness and appropriate actions can prevent a lot.

About the author

William Keiper is an award-winning and bestselling author of creative non-fiction. He is committed to helping individuals and businesses do things differently as the result of seeing things differently.

He is the author of CYBERCRISIS – It’s Personal Now; Life Expectancy – It’s Never Too Late to Change Your Game; and The Power of Urgency. He has also published a series of short political essays, Amazon for President; Apple for President and Walmart for President.

His writing and books have received numerous awards. his mission in life is motivation, leadership, and support for businesses and individuals committed to the urgent pursuit and achievement of their important objectives.

He has served as Chairman of the Board, Board Director, Chief Executive Officer, President and trusted advisor for a variety of public and private companies and committed individuals. Through his consulting firm FirstGlobal® Partners, Mr. Keiper serves individuals, company owners, boards, executives, investors and others in situations where the status quo will no longer be tolerated.

He earned a business degree with honors from Eastern Illinois University, a law degree from the Sandra Day O’Connor College of Law at Arizona State University, and a Master’s degree from the Thunderbird School of Global Management.

I received a free review copy from the publisher FirstGlobal Media in exchange for my personal, unbiased opinion upon reading.

De 1e Liemers Posbank Loop, mijn 17e Kennedymars rond Duiven

Als doorstart van de ter ziele gegane Larenstein Posbank loop, een Kennedymars vanuit Velp, is er dit jaar voor het eerst de Liemers Posbank Loop met start en finish in Duiven onder leiding van Martien van Diek. Martin van Diek spreekt deelnemers Liemers Posbankloop toe voor startDe 80km wordt in twee lussen gelopen, een nachttocht van 30km en een 50km dagtocht. De organisatoren hebben er voor overdag nog een gelijk oplopende 50km 4D-trainingstocht bij geregeld. Bijzonder is de starttijd, namelijk om 01.00u, en dat is weer anders dan de 22u of 5u. Om organisatorische redenen kan de dagtocht niet eerder starten dan 6u. ‘s Nachts gemiddeld sneller dan 6km/u gaan zal dan gecompenseerd moeten worden met langer rusten op de ontbijtlocatie in Duiven. Startlocatie is Huis van Droo, Fuutstraat 42 in Duiven, waar ik kort voor 0.30u arriveer. Naar verluidt zijn er zo’n 100 Kennedywalkers op het evenement ingeschreven en ongeveer hetzelfde aantal zal zaterdagmorgen voor de 50km tocht komen. Even voor 1u spreekt Martien van Diek ons toe en wenst ons succes.

Duiven – Zevenaar – Ooy – Westervoort – Duiven (30km)

Met Mitchell Perdon ga ik op stap, de wijk De Droo uit naar de Helhoek om er parallel aan de spoorlijn over een goed verlicht fietspad bijna 3km rechtdoor te gaan. Al bijpratend gaat dit stuk vlot. Het lopersveld trekt al snel uit elkaar. Als we voorbij Zevenaar naar de N336 afbuigen hebben we aansluiting bij Wiebe de Haan en ‘zijn’ 3 Friese wandelmaatjes. Met dit viertal heb ik grote delen van de Kennedymars Hilversum opgelopen. Samen is het nu nog gezelliger. De grappen doden de tijd als we langs Oud-Zevenaar trekken. Bij de sterrenwacht van Coronoa Borealis hebben we na 9km een eerste rust.We passeren de Panoven in het buurtschap Ooy, waar een voormalige pannenfabriek tot ‘buitengoed’ is omgetoverd. Echt donker is het niet geweest, maar het is wel opletten. Op de Pannerdenseweg lopen we min of meer blind achter de voorgangers aan, missen een pijl, maar herstellen ons snel. We zien we in de verte wandelaars die niet op ons geschreeuw reageren. Bij een latere rust en de finish hoorden we van deelnemers en organisatievrijwilligers dat dit sommigen kilometers extra wandelen heeft opgeleverd.

Remy Mitchell Henk-Jan op Liemers PosbankloopRemy Levink en Marjolein Wouters hebben zich in rap tempo langs het peloton wandelaars gewerkt en melden zich – onverwacht – bij ons. Remy zou de Twentse Wandel Tweedaagse lopen na vrijdagavond in het Arnhemse Gelredome als steward bij het concert van Céline Dion gewerkt te hebben. Marjolein had pech met de trein gehad. Vanuit Zutphen was het niet mogelijk naar Arnhem te reizen, dus had ze het alternatief Winterswijk geprobeerd. Om in Duiven te komen moest een taxi geregeld worden. Door het rivierenlandschap van de Oude Rijn met polders en akkers gaat het naar het westen. De verlichte tunnelingang van de 2700 meter lange spoortunnel onder het Pannerdensch Kanaal met een kunst olifant voor het gebouw valt op, maar is lastig in het donker te fotograferen. Bij De Dorpsnoot in Loo is na 18km een 2e rust.

Foirt Geldersoord ZevenaarNu gaat het langs de Nederrijn / Pannerdens Kanaal naar het noorden over dijken en weer terugbuigend de rand van Zevenaar schurend. In Fort Geldersoord wandelen we door de schans die in 2014 tot hernieuwd park is geopend.

Daarna buiten Zevenaar langs naar het Horsterpark, de groene buffer tussen Zevenaar en Duiven. Lange rechte stukken vervolgens naar de brandweerkazerne van Duiven, waar niet alleen ontbeten wordt, maar ook de bagagetas gevuld wordt met het reflecterend hesje. Ik houd de lage schoenen aan. De meegebrachte hoge schoenen voor de Veluwe laat ik in de tas.

Duiven – Giesbeek – Doesburg – Dieren – Veluwezoom – Velp – Arnhem – Duiven (50km)

Liemers Posbankloop 2017 in GiesbeekZodra de klok 6u slaat zijn we weg bij de brandweerkazerne. Voor de avontuurlijk ingestelde wandelaar is het slikken vandaag, zoveel lange, rechte stukken zijn in de route opgenomen. Zo moet je wel veel grappen maken, liedjes zingen en bijpraten met elkaar om de tijd leuk door te komen. De plukjes 50km lopers die we inhalen vinden het wel gezellig.We bereiken de zandafgravingen langs de IJssel bij Giesbeek, waar de plaatselijke brandweerkazerne ons weer onderdak biedt.

We bereiken de zandafgravingen langs de IJssel bij Giesbeek, waar de plaatselijke brandweerkazerne ons weer onderdak biedt.

Schaap met hek om hals Liemers Posbankloop 2017Het fietspad over de IJsseldijk volgend 5km verder bij de brug over de Oude IJssel. Ik herken het van het Streekpad 11  Hanzestedenpad. Wauw, een eerste stukje onverhard pad bij daglicht over de vestingwal van de hanzestad Doesburg. Aan de Halve Maanweg wacht opnieuw een rust bij de lokale brandweer, uiteraard met mosterdsoep. Ook het broodje worst gaat er wel in.

Kerk DoesburgMet Marjolein loop ik de volgende etappe op kop. We doorsteken het oude stadscentrum, antwoorden op vragen van belangstellende mensen in de winkelstraat en slingeren met het fietspad mee de N317 op, de IJssel over en alsmaar rechtdoor naar Dieren, waar na ruim 5km andermaal een brandweerkazerne de deuren open heeft. Marjolein bij Remy op de rug rustpunt brandweer DierenWe zijn intussen behoorlijk melig. Marjolein mag bij Remy op de rug en uit zijn hand een stroopwafel eten. Hier krijgen we een grote bidon met drinken mee.

De grootse lol op Veluwezoom Liemers Posbankloop 2017Zigzaggend over het traject dat begin vorig jaar in de helaas ook opgeheven Kennedymars Winterswijk – Arnhem gaan we stijgen en dalen in het Nationaal Park Veluwezoom, langs de Carolinahoeve. We blijven in de stemming door liedjes zingen, voorbijgangers groeten, groepjes joggers, pilates en rek- en strekoefeningen actievelingen uit te dagen. De klim wordt Mitchell Perdon te gortig. Hij moet terugschakelen. Onder het paviljoen De Posbank is een drank- en fruitpost ingericht. De schoenen schonen we van zand en takken.

Uitzicht Posbank Liemers Posbankloop 2017Vervolgens de Posbank over. Aan de andere kant staan geen pijlen meer. Gelukkig hebben zowel Marjolein als ik de GPS tracks van de lussen opgehaald bij afstandmeten.nl mobiel bij ons. Hier zullen dus ook best wat mensen hebben moeten zoeken naar het eerstvolgende lint.

Het stuk via Beekhuizen, bosvijvers, over de Keienberg en door de Ossendaalselaan de heuvels af, de Arnhemsestraatweg over, landgoed Biljoen in, de snelweg A348 langs naar de Velpse korfbalvereniging SIOS 61 is opvallend lang. We willen bij een 2e editie ergens halverwege wel een extra waterpost en Dixi. Deelnemers Liemers Posbankloop bij rust SIOS 61 VelpIn de sportkantine is een jongen goed op dreef om uit te vragen hoe we ons broodje kroket of frikadel willen hebben. Als we #1 hebben opgegeten, komt hij vragen of we een 2e willen. Nou, nee, bedankt. We vallen toch al niet af van een Kennedymars. Als wij klaar zijn om te vertrekken, komt Mitchell binnen. Hij gaat moedig door in eigen tempo.

We vervolgen de route met de bedrijventerreinen langs de A348 aan de rechterhand en de IJssel links over de dijk met forse tegenwind. Het miezerregent al lange tijd, maar de poncho blijft in de verpakking. De wandelen onder de A12 / IJsselbruggen door, verder over de dijk langs bedrijventerrein IJsseloord. Via een koeienstal is bij Landwinkel IJsseloord aan de Schaapdijk in Arnhem is de volgende rustpost (op papier op 66 km, de logger geeft hier 73 aan, terwijl bij Lathum een kilometer teveel is gelogd, en dus afgetrokken moet worden). Hier krijgen we karnemelk en opnieuw koeken en appels.

Bruggen over IJssel naar Westervoort Liemers Posbankloop 2017We tikken bij de Zevenaarseweg even Arnhem aan om via de IJsselbrug naar Westervoort te gaan. Hier volgen opnieuw lange stukken van telkens een kilometer. In het Horsterpark tussen Westervoort en Duiven is (73 km, 77 volgens de gecorrigeerde logs) de voorlaatste rustpost bij het Theepaviljoen. Helaas staat deze in het veld niet met pijlen aangegeven. Als we alweer een paar honderd meter verder zijn – Marjolein en de bij ons aangehaakte man uit Son-Breugel  lopen nu voorop, met Remy loop ik op gepaste afstand van de zeer goed in vorm zijnde Zutphense – vragen naar het Theepaviljoen en teruggewezen worden, stappen we balend door. Wat de in de laatste nieuwsbrief aangekondigde met een “Zweedse” rustpost is geweest: geen idee. Er is ons bij de landwinkel ook een 50km loper in het fel oranje gekleed ingehaald die de rustposten vanaf de landwinkel overslaat.

Fruitkwekerij De Stockhorst Liemers Posbankloop 2017Dat doen we zelf bij de laatste rustpost is bij Fruitkwekerij Stokhorst in Groessen (77 km op papier, 80,4 volgens de log). De lange stukken buiten Duiven om zijn saai. Remy heeft ontzettend zin in cola, maar vangt bot. Appelsap uit een pak, kersen van eigen makelij, voor de liefhebber bier van Stadsbrouwerij Wittenburg. Met een uur autorijden voor de boeg geen alcohol voor mij.

Welkom terug bij Huis van Droo Duiven Liemers Posbankloop 2017Als we als viertaal naar Groessen gaan, duikt Cora Spruit op om Remy (en ons) in te halen. Het was voor haar vannacht en -morgen schakelen geweest op de gewijzigde wandelplannen. De laatste paar kilometers dus met Cora erbij kletsen. De finish bij Huis van Droo bereiken we om 15.15u.

Gewapend met oorkonde, een stempel in het Kennedywalker als bewijs van mijn 17e 80km mars alweer, wat buttons en stickers in een Liemers promotietasje neem ik afscheid van de gezellige wandelmaten, ben maar wat blij met sandalen in plaats van schoenen in de auto, en rijd veilig in een uur naar huis.

Het (hoewel kort) slapen gisteravond heeft goed gewerkt. Ik heb vandaag geen man met hamer gezien, mijn voeten en benen hielden het goed. Ik ben tevreden 🙂

Ruim 3km meer laten wandelen dan op papieren routebeschrijving, de nieuwsbrieven en afstandmeten.nl is aangegeven, is bij geen enkele Kennedymars een reclame. De verzorging vandaag is goed, al had het assortiment met wat extra zuivel, drop en frisdrank afgewisseld mogen worden. De routebeschrijving bevatte diverse fouten in richtingaanduidingen. En de lange, rechte stukken mogen wat avontuurlijker om de tocht volgend jaar aantrekkelijk te houden om nogmaals te doen.

Zie ook: