Gezien: Love Aaj Kal (2020)

Een Indiase software programmeur Veer (Kartik Aaryan) met gevoel die zijn Zoe (Sara Ali Khan) wel stalkt, maar niet voor seks. Hij wil z’n innerlijk kompas volgen, z’n idealen najagen, terwijl Zoe als echte trut denkt haar leven tot haar 55e te kunnen uitstippelen. Wijze raad komt van Mazi barman Raghu (Randeep Hooda) die veel van zijn eigen verliefdheid op Leena (Arushi Sharma) in 1990 in Udaipur City herkent en hoe vooringenomen de gemeenschap erop reageert. In een wereld van gearrangeerde huwelijken en gezwijmel in boeken en films zit er geen ruimte tussen verliefd worden en met elkaar het bed in duiken of erger, verkrachting.

Leef je met de handrem erop, een een poging krampachtig carrière met een over vijf jaar geplande eerste relatie te combineren, of laat je jezelf gaan op het moment dat verliefdheid zich aandient? Zoe wordt afgewezen bij de prestigieuze Mehta Group, kan wat later een baan bij Onyx krijgen in Dubai, maar weigert. Haar moeder waarschuwt niet te worden als zij, zichzelf dagelijks wegcijferend en totaal afhankelijk van haar man.

Raghu zette in de jaren ’90 zijn eerste liefde op het spel door het achtereenvolgens met veel andere vrouwen te doen. Schijn bedriegt, wie was de echte Raghu? Leena werd het slachtoffer. Voor Zoe zijn het confronterende bekentenissen. Wat denken (schoon)ouders? Is een carrière inderdaad voorbij zodra je in het huwelijksbootje stapt? Is monogamie een norm met menselijke maat? Moeten alleen meisjes hun grenzen kennen? Spanning en ontlading in de levens van Leena en Raghu en Zoe en Veer en tweede kansen, ook alcohol infused oppervlakkige andere betrekkingen dragen de film verder en brengen mensen dichter bij elkaar,zo laat het slim invoegen van social media influencers over horen, naar het eind van Love Aaj Kal (Love these days) waarover ik geen spoiler alert ga verklappen.

Marketingtechnisch natuurlijk een goede zet deze romantische film op 14 februari 2020 uit te brengen. In april kwam de twee uur en een kwartier durende romance uit op Netflix.

 

Voor dag en dauw op om God te danken en aan te roepen

Over de Duitse kerkhervormer en theoloog Maarten Luther (1483-1546) gaat het verhaal dat als hij het druk had, hij nog vroeger opstond om de dag te blijven beginnen met bezinning, gebed en zingen. Dat is geen oproep met een slechte nachtrust genoegen te nemen of overwerkt te raken. Het geeft een levensstijl aan: ik begin de dag met God. Van Hem komt mijn hulp.

Boslaan Balkbrug in ochtendmist en schemerIn de eigen Bijbellezing ‘s avonds voor het slapen gaan, zijn we in Wijsheid, ook wel Wijsheid van Salomo genoemd, hoewel het niet door koning Salomo geschreven is. Het boek behoort tot de Joodse wijsheidsliteratuur, is in het Grieks geschreven en waarschijnlijk in Alexandrië in Egypte ontstaan in de vroeg Romeinse keizertijd tussen 30 voor en 50 na Christus. Vanaf hoofdstuk 10 gaat de schrijver de geschiedenis van het Joodse volk vanaf de schepping langs om uit te leggen dat het Gods Wijsheid is die zegent en vervloekt, barmhartigheid toont en weet wat goed voor het volk is. Tegen het einde van hoofdstuk 16 is er hemelvuur voor de ongehoorzame Egypte, hemelbrood (‘manna‘) voor Israël. Bijzonder aan dit manna was dat het tijdens de reis door de woestijn elke morgen als dauw op aarde kwam en snel geraapt moest worden. Er was elke dag genoeg voor precies die dag, geen enkele reden om te hamsteren. Wie dat toch deed, kwam erachter dat het manna dan de volgende dag bedorven was (Exodus 16).

“Daaruit moeten wij leren om u vóór zonsopgang te danken, en u aan te roepen voor het morgenlicht aanbreekt.” (Wijsheid 16 vers 26).

Zonsopgang bij station VleutenGod geeft genoeg energie, inspiratie, hulp, voedsel, etc. voor een dag. Jezus Christus gaat in zijn Bergrede in Mattheüs 6 uitgebreid in op Gods voorzienigheid en de zinloosheid van onze menselijke zorgen over kleding, voedsel. “…maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten en drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken. Is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam niet meer dan kleding? (…) Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen? (…) Zoek liever eerst het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen je erbij gegeven worden. Maak je dus geen zorgen over de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.” (Mattheüs 6 verzen 25, 27, 33-34).

Als je me weer eens vroeg op ziet (buiten wandelend, op weg naar kantoor, online al ‘beschikbaar’), vraag dan gerust of ik God al gedankt en aangeroepen heb, of dat ik door een uur langer te zwoegen méér denk te bereiken.

Rondwandeling tussen Wolvega en Steenwijkerwold

Doorgaans inspireert de ene wandeltocht een volgende. Op 27 april wandelde ik vanuit Wolvega door de Lendevallei (Lindevallei voor niet-Friezen) en de Rottige Meente. Het zien van de Catspolder naar het zuidoosten was de prikkel om over de wandelnetwerken Weerribben-Wieden en Friesland een ronde aan weerszijden van de A32 tussen Wolvega en Steenwijkerwold uit te zetten. Ik had daarvoor Tuk, één van de buurtschappen rond Steenwijk als startpunt in gedachten. Een laadpaal op het sportcomplex van Steenwijkerwold was een alternatief, maar gisteravond heb ik besloten toch te gaan voor de gratis stroom van de snellader bij de Lidl aan de Spoorlaan in Wolvega.

Relive ‘Wolvega – Steenwijkerwold’


Sint Franciscuskerk WolvegaAls ik na acht uur aankom bij de Lidl blijkt echter het laadpunt buiten werking. Ik hoop op reparatie of weer in werking stellen vanmiddag na afloop van de wandeling, zet de auto een paar plaatsen verder op het parkeerterrein en ga aan de wandel. Over de Lycklamaweg langs de Sint Franciscuskerk en Het Vierkant Wolvega uit terug naar de snelweg. De jas kan alweer de rugzak in, ik ben met 12 graden vertrokken, maar al lopend is het nu alweer zweten. Direct na de op- en afrit Wolvega sla ik rechtsaf een landweg in die me zigzaggend naar de Lindevallei brengt. De rood-wit gemarkeerde NS-wandeling Woldberg tussen de stations Wolvega en Steenwijk gaat hier ook langs. Mooi, hoe snel het geraas van het verkeer op de snelweg plaatsmaakt voor vogels en uitzichten op waterplassen en de rivier Linde. Zicht op de LindeAnders dan in april steek ik de Linde over via de fietsbrug om een klein stuk het Lindepad aan de zuidoever te volgen tot de entree van de Catspolder.

In de eerste helft van de 19e eeuw is dit veengebied afgegraven met kenmerkende petgaten. Daarna is de polder drooggemalen met een Amerikaanse windomotor. Pas onlangs heeft It Fryske Gea zich ontfermd over het gebied en het opnieuw ingericht als plasdras natuur. Dat plasdras (al dan niet aan elkaar geschreven) eigenlijk een nat weiland is, heeft René van Maarsseveen in een blog uiteengezet. Veel (naakt)slakken vanmorgen op hetzelfde fietspad als ik. Een goede reden om de macrostand op de camera te gebruiken.

Kerk Peperga zijkantBij het kombord van Peperga staat een metalen versie van een zeilschip op een grote zwerfkei. Het is een monument voor de hier geboren Peter Stuyvesant (1612-1672) die later koloniaal bestuurder van Niewu-Nederland werd en in 1645 gouverneur van de nederzetting Nieuw-Amsterdam tot dat in 1664 overgegeven werd aan de Engelsen en zij er New York van maakten. De plaatselijke kerk is gewijd aan Nicolaas van Myra (Sinterklaas, wie kent hem niet?), maar is in 2007 vernoemd naar Pieter Stuyvesant. Je kunt overnachten in de kerk, meldt een bord van heiligenachten.nl. Lijkt me ook leuk, ‘s avonds na een wandeling ‘vol op het orgel’! Alleen de prijs: €150 nog zonder toeristenbelasting (€2) of ontbijt (€15) is me te gortig. Dan bespeel ik thuis de toetsen wel.

Na bezoek zitting omhoog dan zit de volgende ook droogLandwegen als Overburen houden me weg bij de bebouwde kom. Ik rust op een speciale wandelbank. De zitting kan worden opgeklapt, zodat degene na mij ook droog kan zitten. Net voorbij de provinciegrens met Overijssel meldt Komoot dat ik de Amsterdamselaan op moet. Deze landweg parallel aan de Koningin Wilhelminalaan in Willemsoord, één van de koloniën van de Maatschappij van Weldadigheid. Hoeve Amsterdam in WillemsoordWillemsoord was de derde kolonie die in 1820-1822 werd gesticht als zogenaamde vrije kolonie met grotere hoeven voor de landlopers uit de grote steden. Om de geldschieters (de steden moesten de Maatschappij betalen om van hun zwervers en armelui af te komen) te paaien, werden hoeven en straten vernoemd, zoals hier Amsterdam. Ik ben één van de weinige wandelaars die de hele laan doorploegt, zo hoog en nat is het gras.

Informatiepaneel Het Heideveld SteenwijkerwoldWat nu voornamelijk bos- en heidepercelen met campings, recreatiepaden en een natuurkampeerterrein is, behoort aan vereniging Het Heideveld Steenwijkerwold. Dit fenomeen was me na toch flink wat Maatschappij van Weldadigheid boeken gelezen en koloniën bezoch te hebben nieuw. Om het landjepik van Johannes van den Bosch (woeste gronden werden gezien als staatsdomein en konden mooi verpacht worden) in te dammen richtten erfgenamen van ‘t Wold in 1819 de vereniging op om hun traditionele rechten veilig te stellen en naar de Maatschappij duidelijkheid te geven over de eigendomsverhoudingen in het gebied. Tientallen pachters huurden door de eeuwen heen stukken land en anno nu huren nog altijd zo’n 90 inwoners van het werkgebied een stuk grond van 360 ha van Het Heideveld.

Uitkijktoren WoldbergIk rust aan de voet van de 26 meter hoge Woldberg. Er staan opvallend veel picknickbanken rond de open plekken tussen de bomenlanen en aan de bospaden. Via klimmetjes door coulissen kom ik uit bij het Belvédèrepad langs de A32 naar de 24 meter hoge uitkijktoren Woldberg. De stalen constructie is na de bouw eerst niet toegankelijk geweest, omdat er geen goede bliksemafleiding was aangebracht. Het valt me mee, dat de toren tijdens corona gewoon, zonder enige restrictie of waarschuwing open is. Ik klim naar boven, geniet van het panorama over de snelweg en de omgeving.

Ik wandel terug, passeer Tuk’s Theehuis van Staatsbosbeheer, ga de snelweg onderdoor en steek door een glooiend en dorps aandoend stuk Steenwijk-noord naar de Oldemarktseweg. Watertoren SteenwijkerwoldVoorbij de watertoren verlaat ik het fietspad en geniet van weer twee kilometer zandpad. Bij de botanische tuin en exotische plantenkwekerij De Groene Prins gaat de onderste helft van de broekspijpen de rugzak in, zodat de inwoners van Steenwijkerwold m’n benen kunnen zien.

Ik bekijk de buitenzijde van de Protestantse Kerk en wandel langs de plaatselijke bakker en Spar supermarkt het dorp uit om vervolgens in noordwestelijke richting afwisselend verharde en onverharde wegen te volgen. Het bosgebied Blesdijkerheide is de volgende verrassing met smalle paden en graspaden langs akkers. Nederlands Hervormde Kapel De BlesseWat een contrast met het fietspad langs de Steenwijkerweg in De Blesse. Gefietst wordt er. De ene na de andere groep passeert me in tegengestelde richting. Ik ben blij dat ik van de ventweg langs de voormalige Rijksweg af ben, het spoor en Linde over kan voor het laatste stuk door de Lendepolder-west. Waterpartij in Lendepolder WestNieuwe fietspaden, later een zand- en graspad naar de nieuwbouw in het zuiden van Wolvega om weer uit te komen bij de Lycklamaweg.

Na 40km zit het er bij de Lidl op. Helaas is de snellader nog niet te gebruiken. Dat is niet leuk. Ik heb namelijk net te weinig in de accu over om gerust naar Balkbrug te rijden. Ik rijd naar Steenwijkerwold om er op het sportpark bij een Allego paal te laden. Die biedt z’n theoretische capaciteit van 22 kW/u bij lange na niet aan, eerst nog 7,3, maar al snel 3,4 kW/u. Na een kleine drie kwartier FD e-paper lezen, foto’s maken en belangstellende mannen op het parkeerterrein te woord staan over elektrisch rijden, is de accu net genoeg bij te laden om thuis te kunnen komen. Op naar Balkbrug en dan aan het eigen laadpunt vol laden.

En inspiratie voor een volgende tocht? Jazeker, op diverse plekken heb ik bordjes gezien van het Weldadig rondje, een fietsroute van 36km door de omgeving die natuurlijk ook gewandeld kan worden, wellicht met wat aanpassingen om extra’s mee te pakken die je op de fiets niet kan of mag zien.

Henk-Jan’s soundtrack to 1-10 July 2020

Each day I add music to my soundtrack to 2020 Spotify playlist. Here’s the list for the first ten days in July.

Wednesday 1 July: Thrillshuck – Meetings

Meetings fill my agenda. There’s a song for that.

Thursday 2 July: Pentatonix – Dreams

This #throwbackthursday is dedicated to The CranberriesDreams (1993), recently covered by U.S. a capella group Pentatonix in their let’s make music during COVID-19 effort.

Friday 3 July: LookLA & Nikonn – Forever

Each Friday, new music is waiting to be played. Out of the many tracks I scanned, here’s Forever by British duo LookLA remixed by Nikonn. That sounds more upbeat and way better than the original on the S / H / E album (2019).

Saturday 4 July: John Mayer – New Light

One of the two museums I visited because the rainy weather had an exposition on New Light. There’s a song for that by John Mayer.

Sunday 5 July: Oslo Gospel Choir – Get Together

For the first time since 8 March, we got together in church for a Sunday morning service. Goodbye to the live stream through Youtube, welcome to my fellow believers in Dedemsvaart and Balkbrug. Taking you back to 1992, Oslo Gospel Choir sang about the need to get together.

Monday 6 July: Julia-Lotta – Ja, nej eller kanske

A Scandipop song like today’s weather, Julia-Lotta‘s Ja, nej eller kanske (Yes, No, or Maybe).

Tuesday 7 July: Whitney Tai – Electrified

First-time public charging in Balkbrug, first experiment with the Enel X JuicePass app and unlimited charging throughout July for only €30. Was it a coincidence to find Whitney Tai‘s Electrified in the Pansentient New Synthpop Daily?

Wednesday 8 July: SUNMI – pporappippam

Our youngest daughter is a true K-pop fan. If COVID-19 wouldn’t be around, this would be the time for her to be in Rotterdam at the BTS concert. Until 2020 we shared a Spotify account, the reason why every now and then K-pop appears on the Release Radar playlists. Acts like SUNMI know how to deliver synth-pop songs, I have to admit.

Thursday 9 July: Crystal Lewis – Frustrated

Do you get frustrated when someone else is sharing his? It made me think of Frustrated, the opening track of Beyond the Charade (1987) by the then young Crystal Lewis. #throwbackthursday

Friday 10 July: Oceanside85 & Color Theory – Neon Lights

A smooth synth-pop track to finish off this work week by Color Theory and Oceanside85.

Mensenkinderen – Die ver is, is nabij

De bewerkingen van gezangen uit het Liedboek der Kerken op Geef Kostbaar Licht (2016) en Wij leven van de wind (2018), waarmee de muzikale breuklijn van full-band Mensenkinderen, fanfare, humor en concertzalen die Het lied van schijn en wezen (2014) nog markeerden, heeft met Die Ver Is, Is Nabij, een verrijking gekregen.

Voller en warmer klinkt het nieuwe elftal bewerkingen van gezangen, waarvan O Diepe Nacht een mooi voorbeeld is. Bedenk dat veel gezangen voortbouwen op al dan niet religieuze wijsjes, volksliedjes of oudere hymnen. Bas van Nienes zet deze traditie voort met textuele wijzigingen en toevoegingen, nieuwe melodieën en arrangementen voor een volledige band. Zodoende is Die ver is, is nabij bij lange na niet de klankkleur van man met gitaar of ukulele.

Gods eeuwige licht dat hoop en leven geeft, straalt door liederen als Daal tot ons neer, Morgenglans, Avondrood, O diepe nacht, het titelnummer en Land van louter licht heen. Hij is de Onzienlijke, degene die bij Jezus aan het kruis zo ver weg lijkt, en tegelijk zo dicht is, tussen ons zijn woning heeft. Hij is verheven boven ons èn vraagt ons aan Zijn tafel om een maaltijd te houden. Afsluiter Ik beloof je telkens weer is geschreven als slaapliedje voor zijn jongste dochter. Ook mensen(kinderen) die net als ik ‘s zondags niet uit het Liedboek der Kerken zingen beveel ik het album warm aan.