Henk-Jan’s soundtrack to 11-20 October 2020

Each day I add music to my soundtrack to 2020 Spotify playlist. Here’s the list for the second batch in October.

Sunday 11 October: Phil Keaggy – John the Revelator

I spent this Sunday afternoon preparing for a (series of) small group studies on the last book of the Bible, the Revelation of John. In 1993 Phil Keaggy released a matching song on Crimson and Blue, originally by Blind Willie Johnson.

Monday 12 October: CLNGR & Alexa Cappelli – Waste of Time

Hearing that the past two hours spent were a waste of time due to an instant change of opinion is frustrating.

Tuesday 13 October: The Offspring – Hammerhead

Dutch Prime Minister Mark Rutte compared the latest government measures (at the dawn of a complete lockdown) with a hammer to nail down the COVID-19 virus.

Wednesday 14 October: Nona – Forever Yours

Although there’s enough reason for chagrin, uplifting music is better to listen to. Here’s Nona with her new single Forever Yours.

Thursday 15 October: Donna Summer – The Wanderer (Figo Sound Radio Mix)

It’s #throwbackthursday. Recently, Figo Sound remixed Donna Summer‘s The Wanderer (1980). My compliments. By the way, the album with the same name has I Believe In Jesus as the closing track, at that time a faithful ‘coming out’.

Friday 16 October: LEVV – Oceans (Where Feet May Fail)

Progressive house version by LEVV of this famous Hillsong worship song to kick off the weekend.

Saturday 17 October: Ceronte – Walking on Hills

Sunday 18 October: Justin Bieber & Chance the Rapper – Holy

Justin Bieber reflects on his baptism and love for his wife, Hailey Baldwin in the new single, Holy, a collaboration with Chance the Rapper.

Monday 19 October: Coska – Lost in Infinity

Some uplifting music after a long day providing a PRINCE2 Practitioner training through Adobe Connect.

Tuesday 20 October: Office Music Experts – Lunch Time

As of today we protect the 12.00-13.00h slot for lunch. A strict no meetings policy by blocking our calendar. It was needed because everyone thought lunch time was meant for online meetings too.

Menahem Misgav – The Mossad Job

      No Comments on Menahem Misgav – The Mossad Job

Taken from the plot that a retired secret agent wants to take revenge, not restricted by the agency’s policies or budget, Menahem Misgav wrote The Mossad Job. Protagonist Rotem stumbles upon a former colleague, Meshulam Muller, a Dutch Jew who immigrated to Israel and then recruited into the famous intelligence service. Muller is interviewed on Dutch radio but happens to mix facts and fantasy and put the Mossad in danger.

He invites longtime friends to teach Muller a lesson in a very special way. The narrative focuses so much on the role-play of the sting operation and the preparation, that relatively few pages remain for the actual execution, a weakness in the book. Now, the job is supposed to be completed successfully, although Misgav inserted one unexpected impediment. An easy read, suitable for a beach or comfy chair during the summer holiday. For the inclusion of correct Dutch names and addresses (thanks for the local flavor), the author could better have checked with a local like me.

About the author

Menahem Misgav was born in Jaffa and currently lives in Ramat Hasharon – surrounded by his daughters and grandchildren. A retiree of the Israeli Aerospace Industry. Since his retirement, he’s published several novels, a children’s book, and now crime fiction.

I received a free review copy from Booksgoscial via Netgalley in exchange for my personal, unbiased opinion upon reading.

Sarah Reeves – Life Love & Madness

Als opvolger van het in 2018 verschenen Easy Never Needed You heeft de Amerikaanse zangeres Sarah Reeves na de twee singles Dance To It en Paradise in september 2020 de 6-song EP Motions uitgebracht. Aanstekelijke popmuziek om zonder schuldgevoelens naar te luisteren. Motions is weer een deelverzameling van de liedjes die op het volledige album Life Love & Madness staan. Dergelijke incrementele releases zijn anno 2020 usance en houden de artieste letterlijk en figuurlijk op Spotify’s Release Radar.

Voor Motions werkte ze samen met producer en liedjesschrijver Ian Keaggy (zoon van gitarist Phil Keaggy), zangeres en componiste Vanessa Campagna en Sam Tinnesz (die eerder met Kygo, Banners en Daniella Mason werkte en zijn eigen liedjes in sportprogramma’s als Riverdale, All American, en World of Dance gespeeld zag worden). Na de uiterlijke schijn komt de erkenning: “Something spiritual is speaking through the silence. The ghost is waking up I feel it rising. Got my hands around my demons ’til their lifeless. That part of me is dying.”

To the love, to the pain, to the memories we made, to the past, to the dreams, to the future unseen. We can dance to it.”

Het album opent met 2009, een breekbare, sferische reflectie op het achterliggende decennium van haar leven als twintiger. Begeleid op akoestisch gitaar zet ze in op Heart First, dat na het eerste couplet een puntige electropop song wordt. Radiovriendelijke pop is Not My Style, dat gevolgd wordt door Paradise, een beetje hoe Lights op haar eerste albums klonk. Hoewel Drive dansbaar is, had het arrangement best wat meer pit mogen hebben. Vocoder samples in Fuel to My Fire zijn volstrekt overbodig, Don’t Feel Like Fighting is me te braaf. Say the Word kan zich wel weer meten met Lights. Ingetogen spraakzang is er in Anxious, akoestische folk pop in Easy to Love, gevolgd door een bedje van electronica onder Not Ready to Let You Go en de afsluiter When It Gets Good. Aardige deuntjes op de achtergrond, maar Life Love & Madness is voor mij niet memorabel.

Ronde over de Sallandse Heuvelrug tussen Haarle en Markelo

De aangescherpte maatregelen om besmettingen met corona in te dammen hebben opnieuw gevolgen voor mijn wandelagenda. De tochten verder weg in het land, voor het vervoer gebruik makend van de trein, zijn opgeschoven. Voor de komende weken heb ik met Routeyou routes uitgezet. Voor vandaag is dat een rondwandeling over de Sallandse Heuvelrug met het parkeerterrein bij bezoekerscentrum Erve de Pas / Sprengenberg buiten Haarle als vertrekpunt. Ik heb er om half acht ‘s ochtends – net wat te vroege aankomst, want de zon gaat pas om vijf over acht op – het hele terrein voor me alleen. Tijdens het half uurtje autorijden was de boswachter van het nationale park Sallandse Heuvelrug op NPO Radio 1 te horen met waarschuwingen dit herfstweekend de doorgaande toeristenweg (Holterbergweg) te mijden. Gesteund door politie zouden zonodig parkeerterreinen en toegangswegen afgesloten. Maar zo’n vaart zou het niet lopen, want het uitgestrekte natuurgebied kan heel wat bezoekers absorberen.

Paddenstoelen 1Anders had ik enkele weken geleden de 41e Amortocht die Wandelsport Haarle wilde houden gewandeld. Nu ga ik alleen op pad in zuidoostelijke richting, een fietspad met zandweg ernaast over het oostelijk deel van de Sprengenberg, hier 52 meter boven NAP, ook een deel van het Pieterpad. Paddenstoelen in de berm trekken mijn aandacht, net als een knalrode kunstroos die iemand op een tak van een eikenboom heeft vastgezet. Geregeld springt er een ree het bos in. Na een paar kilometers verschijnen ook de eerste plukjes wielrenners op de heuvels.

Ree wacht tot ik beweegNa ruim vijf kilometer ga ik rechtsaf voor weer vijf kilometer voornamelijk onverharde paden naar het zuiden. Menig bosperceel is gerooid en ook hier grazende reeën en veel kleurrijke paddenstoelen. Deze oostzijde van de heuvelrug heb ik voor zover ik weet niet eerder bewandeld. De N350 tussen Holten en Rijssen over en verderop even wachten op een voorbij snellende NS Sprinter. Een klein stukje graspad door een natuurgebiedje en ik krijg op 11 kilometer wandelen een picknickbank met uitzicht op vakantiebungalows van Landal Twenhaarsveld. Wandelbankje met uitzichtIk pauzeer er kort en volg dan de Discovery Trail naar en langs de Hondenvijver. Rond de plas ligt een breed zandstrand, maar staan ook waarschuwingsborden dat het grondwater ‘s zomers door de warmte gevoelig is voor giftige algengroei. Het zal menig vakantievierende ouders met kinderen moeite kosten hun kroost bij het water weg te houden.

Wereldtijdpad markering 945Op de Geskesdijk staan de houten palen met draaibare kubussen vol informatie over een jaar. De palen horen bij het Wereldtijdpad, dat in de gemeente Holten-Rijssen is uitgezet en voor elk jaartal met een memorabele gebeurtenis een paal in de berm heeft geslagen, diverse palen inclusief een QR code voor een video. Geen mens gaat al die informatie op een wandeling tot zich nemen, maar leerzaam is het zeker. Bloemen fleuren de dag opHet buurtschap Borkeld met stukken bos en een eigen Natuurmonumenten bezoekerscentrum strekt zich uit aan beide zijden van de doorsnijding die voor de snelweg A1 is gemaakt. Soms een klimmetje, dan slingerende landwegen en dan weer rechte stukken. Via het buurtschap Achterhoek – ik ben inmiddels uit Holten-Rijssen over naar de gemeente Hof van Twente – steek ik de N755 tussen Holten en Markelo over. In de verte steekt de Markeloseberg boven het landschap uit. Bijna drie kilometer asfalt op de Slagendijk, waar aan de noordzijde een enorme zandwinning is afgerond. Op de hoek met de Groenlandsdijk pauzeer ik op een elektriciteitskast.


Zendmast MarkeloOp de hoek met de Brummelaarsweg maak ik een foto van de zendmast Markelo die met de verwijdering van de analoge TV-antennes 25 meter ingekort naar 148 meter hoogte. De mast staat omgeven door bomen net aan de zuidoever van de Schipbeek. Wat hier aan boerderijen staat, heet samen Markelosebroek, ontdek ik verderop.

Grappig, vanmorgen heb ik kilometers in m’n herinneringen proberen op te duiken wat de voornaam van de beide business analisten uit de tijd dat ik projectmanagement deed bij OHRA Verzekeringen. Dat kostte wat moeite. Nu zie ik het straatnaambord Roudaalterweg waar één van hen ergens in een boerderij woont of woonde. Pieterpad markeringen zijn tot aan Holten op dezelfde route, in omgekeerde richting komen – het is nu duidelijk tweede helft ochtend – regelmatig in tweetallen optrekkende wandelaars met gids of kaart in de hand, de meesten gekleed op één dag wandelen, slechts één duo jonge vrouwen bepakt en bezakt voor een meerdaagse. Ik mag de snelweg A1 weer over naar Beuseberg. “Hand in hand de toekomst in,” heeft de plaatselijke buurtvereniging laten graveren op een plaquette op een zwerfkei.

Ingenieursbureau op plek voormalig OAD HoltenIn Holten zelf is het goed opletten wat de kort op elkaar volgende gesproken aanwijzingen van Komoot zijn. Voornamelijk steegjes achter huizen brengen me bij het spoorviaduct en kruising van de Deventerweg en Dorpsstraat. Als tiener ben ik vanuit Deventer hier heel vaak op m’n Batavus racefiets naartoe gereden om over de Toeristenweg de Holterberg te bedwingen. Dat ik er nu alweer heel wat jaren niet ben geweest blijkt, als ik op de plek waar jarenlang de Overijsselse Autobus Diensten (OAD) heeft gezeten, ingenieursbureau Aveco De Bondt in een nieuw kantoor zie. Zou de route nog langs de Canadese begraafplaats of Natuurmuseum gaan? Nee, waar auto’s en fietsen rechtsaf buigen, vraagt Komoot me min of meer rechtdoor te gaan, het Bergpad op. Zandwegen door het bos, eerst nog met villa’s aan weerszijden, best veel wandelaars ook op pad tot op de Heksenweg. Daar rust ik op zo’n 30km.

Struweel op HolterbergDe laatste tien kilometer is een mix van boswegen, brede zandpaden, soms een ATB-route. Het in 1998 onthulde Stevensmonument aan de Haarlerweg ter gedachtenis aan drie in 1944 vermoorde mannen is nieuw voor me. Even de heuvels af aan de kant van Nieuw-Heeten, maar na een kilometer weer de heuvels op, het bos in en over de heidevelden van de Sprengenberg, hier 46 meter boven NAP. De Palthetoren is nu nog goed verborgen achter de rodondendrons en in blad staande bomen.

Het tempo kan omhoog, want continu dalend tot bij het bezoekerscentrum. En zo staat het parkeerterrein Sprengenberg helemaal volDat is aan het begin van de middag een magneet voor recreanten. Hier valt me een stel ouders met een heel koor kinderen uitgedost met een knapzak en opdrachten voor een speurtocht op. Ik zou zelf nu geen kinderfeestje organiseren. Het parkeerterrein staat helemaal vol auto’s. Ik zal snel een plaats vrijmaken na net geen 40 kilometers volgemaakt te hebben. Anders dan beloofd, is het grotendeels grijs en kil gebleven. Tijdens het schrijven van het verslag is de zon uitbundig gaan schijnen. Tja, je kunt niet alles controleren of hebben.

Stephan Enter – Pastorale

      No Comments on Stephan Enter – Pastorale

De roman Pastorale is geen herderlijk schrijven of idyllische beschrijving van het onbezorgde plattelandsleven. Enter het fictieve Brevedal halverwege de jaren ’80 met een ruim assortiment aan christelijke denominaties, waar Turkse gastarbeiders nog nieuw zijn en de Bloemenbuurt vol Molukkers een no-go zone voor de gewone ‘Hollander’. Oscar en Louise, broer en zus, zijn opgegroeid in een strenggelovig Gereformeerd gezin. Louise is gedeeltelijk ontworteld, studeert in de grote stad, maar heeft evengoed haar kamer in het ouderlijk huis, waar ze in haar moeder een (nu) uiterlijk spiegelbeeld heeft, en emotioneel meer begaan is met de oude poes Doortje dan het zielenheil van jonge kinderen als ze nota bene invalt voor haar ex-vriend Maarten bij een zondagse kindernevendienst.

De onhandige puber Oscar die ogenschijnlijk niet gekooid door het christelijk geloof door zijn leventje trekt, is heimelijk verliefd op Dona, de oudere zus van de Molukse klasgenoot Jonkie Matupessy. Hij mag één keer bij zijn ouders komen eten, lijkt het respect te winnen van Jonkie’s vader en trekt zich – op de laatste bladzijden van het boek wachtend op een reprimande van de conrector – het lot van de Molukkers aan, al kost hem dat persoonlijk geen offer en ziet hij Dona het liefst zonder moeite in zijn schoot geworpen. De verhaallijn is verzadigd van Tale Kanaäns, projecteert mijns inziens teveel zwaarmoedigheid op de synodaal gereformeerden in de jaren ’80. Hoe irrationeel en giftig het geloof ook wordt beschreven, horen seksboekjes, roken en drinken evenmin thuis bij de atheïst van de kerk van Darwin, zoals Stephan Enter die beschrijft. Grappig, dat mijn oog daarbij valt op een universele passage op p.210: “…die konden het gewoon niet aan dat ze er soms naast zaten, ze voelden elk ongelijk als een aantasting van hun persoonlijkheid en konden alleen denken: ik heb altijd gelijk – omdat hun ego correctie in de weg zat.”

Broer en zus zullen volwassen worden, keuzes maken, dromen zien vervliegen en stoere taal uit de roman gaan terugnemen. Zullen ze in de marge, ergens als winkelbediende of klassieke muziek spelende teruggetrokken vader of in een leunstoel vegeterende grootmoeder eindigen?

Over de auteur

In 1999 debuteerde Stephan Enter met de verhalenbundel Winterhanden. Deze lovend besproken bundel werd het jaar daarop genomineerd voor de Libris Literatuurprijs. In april 2004 verscheen zijn eerste roman, Lichtjaren, die eveneens een Librisnominatie in de wacht sleepte. Beide romans werden ook genomineerd voor de Gerard Walsschapprijs. Eind april 2007 verscheen Enters tweede roman, Spel, een roman in verhalen over Norbert Vijgh. Elk verhaal is geschreven in de stijl van een bekend auteur.
Enter brak in november 2011 door na publicatie van zijn roman Grip. Deze roman werd genomineerd voor de Vlaamse Gouden Boekenuil en won de Publieksprijs.