Over the Rhine – Live From the Edge of the World

Gestaag gaat Over The Rhine door met touren en uitbrengen van nieuwe albums. Recent werd een initiatief Let’s Make Some Records gestart om via crowdfunding een studioalbum, soloalbum van Linford Detweiler en een collectie rariteiten, niet eerder op album gezette liedjes uit te brengen. Als brug tussen Meet Me at the Edge of the World (2013) en het toekomstige projectresultaat is in de schuur van de eigen Nowhere Farm, een uur buiten Cincinatti, Ohio, met publiek 20 liedjes vastgelegd met band op 24 mei 2015. Live from The Edge of the World heb ik sinds het optreden van Over The Rhine vrijdagavond 19 maart j.l. in Amen lekker vaak beluisterd. Karin Bergquist zingt nog altijd toegewijd, krachtig en veelzijdig, en beheerst haar gitaren en percussie. Manlief Linford wisselt piano af met gitaar en zingt tegenpartijen.

Het enthousiasme van het gehoor is duidelijk na Meet Me at the Edge of the World en Sacred Ground. The Band of Sweethearts met Jay Bellerose (drums, percussie), Jennifer Condos (bas), Eric Heywood (steel en elektrisch gitaar) en Bradley Meinerding (gitaren, mandoline, zang). Het vlotte Gonna Let My Soul Catch My Body, geschreven na een uitputtende jetlag op het vliegveld van Tokyo, zweept het publiek op. Daarna het lome Suitcase, dat met de zwoele zang van Karin doet denken aan My Love is a Fever van weleer. Het nummer stond op Ohio (2003). De vocale versterking met Linford en Bradley geven extra cachet. Na de ballad Called Home met een fijne rol voor de steel guitar samenzang in I’d Want You.

De eerste schijf besluit met All I Want Is Everything en Poughkeepsie van Good Dog Mad Dog (1996) en Born van Drunkard’s Prayer (2005). De opbrengst van de albumverkoop gaat naar de verdere verbouwing van de schuur tot centrum voor podiumkunsten waar workshops en optredens verzorgd kunnen worden. De 2e schijf gaat van start met Making Pictures, een niet eerder uitgebrachte ballad.

Blues in Baby If This is Nowhere, de piano centraal in I Want You To Be My Love van Drunkard’s Prayer, gevolgd door Trouble van The Trumpet Child (2007). The Long Surrender (2010) leverde All My Favorite People, een blues ballad met Linford schitterend op toetsen en het americana The Laugh of Recognition. De greep uit het oeuvre met de ene hand wisselt de groep af met covers met de andere. It Makes No Difference van The Band en het uit 1969 stammende Everybody Knows This Is Nowhere van Neil Young. Hieronder een 2000 versie van Farm Aid.

Tot slot een toegift, Wait, de afsluiter van disc 1 van Meet me... De geluidskwaliteit is helder en goed verzorgd. 20 uitvoeringen om bij de tijdloze collectie Over The Rhine te voegen en vaak te laten horen.

5e Kennedymars Klarenbeek 2017

Voor de 5e maal organiseert WS’78 de jaarlijkse Kennedymars Klarenbeek. Nieuw dit jaar is een 110km Long Distance Walk voor wandelaars die 80 nog niet lang genoeg vinden. In combinatie met een 40 of 60km nachtmars heeft de organisatie 350 deelnemers weten te trekken. Voor lopers die wat meer op de nachtrust gesteld zijn, is er nog een 40km route overdag. Ik loop deze Kennedymars nu voor de 3e maal. Anders dan de 4 lussen van 20km vanuit de sporthal in Klarenbeek, bestaat de tocht ditmaal uit 2 nachtelijke lussen gevolgd door 1 lus van 40km die gelijk is aan de route van de 40km dagmars.

Johan Hertgers spreekt jubilarissen toe voor start Kennedymars Klarenbeek 2017 002Het is mijin eerste Kennedymars dit seizoen, de 13e in totaal. In 2015 voltooide ik de 80km in 16u5min, vorig jaar in 14u50m. Ik rijd vanavond na 20u richting Klarenbeek, waar de auto geparkeerd mag worden in een weiland aan de Broekstraat om de bewoners en sporters rond het MFC niet tot overlast te zijn. Er zijn diverse kleedkamers gereserveerd voor de wandelaars om hun tassen te stallen. Aanmelden gaat soepel en meteen wenkt Marjolein Wouters me om even bij te kletsen. Onderwijl melden zich diverse andere wandelaars bij me of ik Henk-Jan van der Klis ben, bekend van de wandelverslagen zoals deze. Het zal zich tijdens de tocht bij de rusten nog diverse keren herhalen. Marsleider Johan Hertgers spreekt de diverse jubilarissen toe en feliciteert de jarigen. Daarna schuivelen we naar beneden en buiten, waar een eind verderop vlak voor 22u de routebeschrijvingen worden uitgedeeld. Glow lights en reflective straps aan en gaan!

Lus rond De Kar (18km)

Kennedymars Klarenbeek 2017 wandelaars bij spoorwegovergang 2In de eerste nachtelijke lus is alles bekend. Na een aantal honderden meters heb ik Marjolein weer gevonden. We hadden elk bij een andere WS78 vrijwilliger een route opgepikt. We gaan Klarenbeek uit, moeten even wachten op de voorbijkomende Arriva trein bij de spoorwegovergang. We scheren langs het westelijk deel van de recreatieplas Bussloo om langs de Attero vuilnisbelt de A1 te passeren en Wilp-Achterhoek te verkennen. Bij de kaasboerderij Den Hoek is de eerste rustpost met kaas, chocolademelk of melk. Het bedrijventerrein Ecofactorij blijft afzichtelijk, maar we besluiten er niet te zwaar aan te tillen. Wel autoluw en goed verlicht. Daarna gaan we naar buurtschap het Hooiland, waar in het buurthuis Samuel een rustpost is ingericht met koffie of thee en een koekje. Via redelijk rechttoe-rechtaan wegen stappen we naar Klarenbeek terug, waar gerust kan worden. Het lopersveld is al enorm uit elkaar getrokken. Marjolein en ik blijven bij elkaar. Het tempo bevalt, de eerste lus ligt het op ruim 7km/u. Vandaag heb ik Endomondo geactiveerd om de mars te registreren. En dus meldt zich elke kilometer ook de ‘mevrouw van Endomondo’ die weet hoe snel we gaan en wanneer we geacht worden te finishen.

Lus rond Klein-Amsterdam (21km)

Inrichting rustpunt Koerts Klein-AmsterdamOok de 2e lus is bekend, zowel qua terrein als rustpunten. De knusse tuin van familie Koerts in Klein-Amsterdam blijft verbazingwekkend. Limonade en bouillon is er wel, de beloofde sultana niet. Ach, zelf hebben we ook nog proviand. De 2e keer dat we er zijn, bof ik. Marjolein kan niet tegen varkensvlees, dus krijg ik ook haar broodje knakworst. Hardgekookte eieren voor haar, doppinda’s voor ons allen. Gaandeweg de nacht wordt het kouder en kouder. De meegebrachte handschoenen zijn nuttig, de ondanks het beloofde lenteweer overdag voor een coltrui gewisseld shirt ook. Het is helder, veel sterren te zien. En er is genoeg om over te praten, ook met voorbijkomende of zich bij ons aansluitende wandelaars.

Aangekomen in Klarenbeek staan er ontbijtpakketjes klaar. Ik ben niet verrast, dat ik maar één bolletje wegkrijg. De andere gaat de tas in. We zijn niet eerder zo vroeg in Klarenbeek geweest. Dat betekent wel, dat het reflecterend hesje aan moet blijven.

Lus Voorst – Wilp-Twello-Bussloo – Voorst (40km)

Zonsopgang bij Zandstraat Voorst op Kennedymars Klarenbeek 2017Het eerste stuk is nog bekend terrein. Het bos van Klarenbeek met het kabouterdorp. Het is nog te donker om er foto’s van te maken. De zonsopgang bij Voorst is des te mooier. De wagenrust rond de kapschuur van fam. Albers blijft top. De eerste ronde een broodje ei en limonade, het bankstel is beschikbaar. Heel verleidelijk om er te blijven liggen. Na deze rustpost genieten van de prachtige cultuurhistorische omgeving, de IJssel en de ruïne van kasteel NijenbeekWelkom bij De Kribbe WilpNa de ruïne lopen we langs de IJssel in de richting van de tweede rustpost. Dat is museumboerderij De Kribbe. Het landbouwmuseum heeft de focus op kachels gelegd. Het gaat verder over de grasdijk langs de kronkelende IJssel met uitzicht op de A1 en Deventer.

Kerk WilpWe steken naar Wilp, dat in 2015 het 1250-jarig bestaan vierde. De kenmerkende kerk zet ik op de foto. Ik zie oud-collega Freek Velthorst naar een auto lopen en groet hem, maar hij heeft me toch niet door. In een schuur van boer Gooiker wordt een bekertje yoghurt geserveerd. Over een nieuw aangelegd klompenpad Fliertpad gaat de route verder in de richting van Twello, waarbij we langs rijksmonument landhuis Het Schol lopen. De route is afwisselend, lekker veel onverharde stukken, zonder echt glibberig of modderig te zijn.

Zicht op Landgoed 't Schol Wilp 2Via Steenenkamer en de dijk langs de N344 met uitzicht op het huis van m’n zus Lieske. Ik twijfel of ik haar zal bellen om het reflecterende hesje, handschoenen en jas over te nemen en morgen op Henriëttes verjaardagsfeest te retourneren, maar houd e.e.a. toch om en aan. Zo zwaar is het ook niet. En op de plekken waar de zon niet uitbundig schijnt, is het nog wel fris.

We lopen richting de grote rust, die is ingericht bij het Hof van Twello. We kunnen lekker in de zon zitten. De groep wandelaars die ongeveer hetzelfde tempo loopt, blijft stabiel. Een enkele 110km loper en voor de rest 80km gangers. Geen van ons heeft nu zin om het blote voetenpad ter plekke te doen 🙂 Een bezoeker van de Hof informeert naar onze verrichtingen en is stomverbaasd over de 80 of 110km die gelopen wordt. Zijn eigen maximum ligt op 20km. Uitleg dat je in 2 jaar tijd dit kunt opbouwen tot ‘klaar voor een Kennedymars’ wil er niet in. Onze collectieve bekeringsdrang overtuigt niet.

We lopen Twello in en volgen we het klompenpad, waardoor we het mooiste van Twello-Zuid te zien krijgen. De route gaat verder over rustige wegen richting Posterenk, wat vooral bekend is vanwege zijn Wilpermolen. Hier is de volgende rustpost ingericht met een ‘goed bezig’ koek, dropjes en vooral veel ranja.

Bomenlaan met hyacinten in de berm VoorstNa deze prachtige rustlocatie lopen we verder richting Bussloo, dat vooral bekend staat om het nabije gelijknamige recreatiegebied. Nu lopen we door het dorpje zelf, de plaatselijke kerk uit 1818 staat te koop, waarna we weer terug komen bij de eerste rustpost van deze wandeling. Het is er nu druk. Wandelaars die één van de routes van dag lopen zijn er. Ik krijg 2 broodjes hamburger en mag oppassen niet aan te komen van een Kennedymars. De voeten worden per etappe pijnlijker, de beenspieren houden zich wel goed.

Henk-Jan bij Zandstraat VoorstDe resterende 6 km voornamelijk onverhard pad is fijn. Bij de fruitpost op 2km voor het einde besluit Marjolein toch wat blaren te gaan tapen, zelf loop ik door om verzuring en blaarvorming tegen te gaan. We nemen tegen het einde de molen van Klarenbeek, genaamd De Hoop nog even mee. Om 13.21 sluit ik de Kennedymars af. De geregistreerde lengte is wat langer dan 80km, waarschijnlijk door bewegingen door het MFC en andere rustlocaties. We hebben ontzettend geluk met het weer gehad. Voorzien van oorkonde, stempel in het Kennedywalker boekje en een speldje 3 voor op de Kennedymars Klarenbeek medaille schuifel ik terug naar de auto om de schade aan m’n voeten op te nemen. Dat ziet er na uittrekken van de sokken en schoenen wisselen voor sandalen altijd wat dramatischer uit dan later thuis. Gelukkig maar. Volgende week zondag wacht immers de PR jacht van de Kennedymars Hengelo.

Zie ook:

Peter Vermeulen – Brein bedriegt: autisme en normale tot hoge begaafdheid

brein-bedriegtIn 1998 schreef Peter Vermeulen Brein bedriegt: autisme en normale tot hoge begaafdheid. Destijds een gewaagde keuze om een boek te schrijven over het Aspergersyndroom zonder het woord ‘Asperger’ te noemen. Na 19 jaar is het Aspergersyndroom als subtype van autisme verdwenen uit de DSM 6, het wereldwijde handboek voor psychologen en psychiaters over neurologische aandoeningen. Dit, plus de fors toegenomen kennis over en praktijkervaring met begeleiding van mensen met autisme heeft Vermeulen ertoe gebracht in 2013 een geheel herziene versie te schrijven.

Zowel overschatting van de intellectuele vermogens van autisten met een normale tot hoge begaafdheid als onderschatting van hun talenten en mogelijkheden als uniek mens, ligt voor de hand, zo betoogt de auteur. Mensen zijn niet makkelijk in hokjes te plaatsen. Autisme is populair geworden, een etiket, dat terecht en onterecht wordt gebruikt en bijbehorend gedrag uitlokt. Leo Kanner en Hans Asperger die beiden, maar los van elkaar, in 1938 autisme ‘ontdekten’ bij de door hen onderzochte kinderen, hebben veel gezien dat inderdaad typisch voor autisten is, maar ook symptomen over het hoofd gezien, autisten als zodanig niet herkend. Autisme is en blijft een ernstige stoornis. Het is een misverstand te denken dat integratie van mensen met autisme vooral het gevolg is van intensieve en gepaste trainings- en onderwijsprogramma’s. De omgeving, jij en ik, zou autismevriendelijker moeten worden en de mensen om wie het gaat waarderen om hun talenten en speciale interesses.

Een totaalbenadering van mensen met autisme en een normale begaafdheid begint niet bij de buitenkant, bij concrete gedragingen en symptomen. En dus ook niet bij de uiterlijke verschillen met het autisme bij mensen met een verstandelijke beperking. De auteur gaat uitgebreid in op het onderkennen van autisme, contextblindheid, de theory of mind, communicatie, sociale relaties en interesses. Ook komen angst, depressie, agressie en oplossingen voorbij, net als mogelijkheden voor het aangaan van een seksuele relatie en het al dan niet zelfstandig wonen. Het boek bevat veel tips, verwijzingen naar tests, hulpverleners en trainingsprogramma’s. Al met al een waardevol boekwerk, dat nuchter en inschikkelijk de eigen positie in het werkveld na 15 jaar herziet, reflecteert op de populaire benadering van autisme en de mens centraal houdt.

Over de auteur

Peter Vermeulen is pedagoog en werkt als autismedeskundige bij Autisme Centraal. Hij schreef verschillende boeken over autisme, geniet internationale bekendheid en is een veel gevraagd spreker.

Sharon L. Dean – Death of a Keynote Speaker

death of keynote speakerIn Death of the Keynote Speaker, Sharon L. Dean, provides another Susan Warner crime story. The actual history of Star, Appledore, and Smuttynose islands, part of the Isles of Shoals, just off the coast of New Hampshire, is mixed with a murder case. A conference on the 19th-century writer Abigail Brewster, who wrote letters to her contemporary fellow authors, attracts literature scholars in the 21st century. The Isles of Shoals both in 1873 and now face a mysterious murder. Peter Brewster, keynote speaker on the conference, and indeed a family member of Abigail is murdered with an ax even before he could explain the results of his investigation of his ancestors.

Trapped on the island in a roaring storm, the conference attendees are left to their own devices. Susan Warner takes the initiative to interview possible suspects, find the murder weapon and reveal both the motive as well as the murderer.

The book reminds the reader of classic crime stories like Agatha Christie (Poirot) or the contemporary tv series Death in Paradise. Simple means, a low pace storyline, not that much character development or unexpected twists. An old hotel, chapel for church goers, and a garden, quotes from the fictional writer Abigail Brewster and lots of literary references are the spices to help you staying to the end.

About the author

Sharon L. Dean grew up in Massachusetts where she breathed in the history haunts her novels. She earned undergraduate and graduate degrees at the University of New Hampshire, a state she lived in until moving to Oregon. In New Hampshire, she taught writing and literature at Rivier University. After giving up writing scholarly books that required footnotes, she reinvented herself as a writer of mysteries. Her first novel, Tour de Trace, was set on Mississippi’s Natchez Trace, which she once toured on her bicycle. As a teenager, she was a Shoaler on Star Island, the setting for Death of the Keynote Speaker. Cemetery Wine Dean’s reluctant sleuth, Susan Warner, once again confronts a murder, this time uncomfortably close to the New Hampshire farmhouse she calls home.

Nidhi Dalmia – Harp

      No Comments on Nidhi Dalmia – Harp

harp bookIn his first novel, Harp, Nidhi Dalmia, takes his reader to the late 60’s. Ashok, an Indian guy is raised to follow his father’s path in managing a Dehli dairy corporation. Ashok has favored the chance to be trained at and exposed to dairy businesses throughout the world. Compared to the then developing third world country of India, Ashok imagines the West to be a magical place. There’s so much music, films, books, thinking, movements coming from there. The West, especially Europe is the place where things are happening.

Harp follows Ashok in his coming of age, understanding management principles and yearning for love. Having met and dated several girls in Europe, he ends up with the Polish Lauren for whom music is the ultimate calling. To add to the complexity there’s Arapna, an Indian girl also thinking of Ashok as the ideal husband, but trading India for the U.S. Harp blends the love for music, literature, the clash of generations, value of work and love, and personal identity, set in the late 60’s, early 70’s of the 20th century.

Will tradition win, and Arapna and Ashok finish the novel as love couple? Will Lauren and Ashok overcome their resistance to leaving their home turf, sacrifice for love and end up either in Poland, India or somewhere in between as compromise? Or is Harp a tragedy with an abundance of fatalism and naturalism with only losers in the end?

Dalmia has put a lot of couleur locale in this novel using expressions in several languages (a glossary is included), lyrics from songs belonging to the era. The author repeats himself often, and at times it’s not at all clear whether the story’s still in the 60’s or 70’s, since time lapses are made to the 80’s or even more contemporary situations. Mentioning management principles or techniques without explanation is another weak point in the book. Not all readers will be familiar with JIT, SWOT, and TQM. Despite these remarks, I was hooked to the end and praise Dalmia for the harmony looked after in Harp.

About the author
Nidhi Dalmia is an alumnus of St Stephen’s College in Delhi and pursued his post-graduate education at Oxford University. Thereafter, he graduated from the Sorbonne and Management education at Harvard Business School. Born into one of India’s oldest industrialist families, he was brought up surrounded by a business and industry culture since childhood. However, it is the spiritual environment prevalent in his home, where Vedas, Upanishads were a part of his home schooling, that Nidhi most cherishes.

A member of several prestigious professional bodies, Nidhi has received extensive professional training across the world. His professional life exposed him to diverse business responsibilities, especially in the manufacturing sector.

He is a sports enthusiast — from tennis, swimming to chess. Nidhi also traveling Western pop music, Indian and Western classical music and playing the piano. He divides his time between Delhi and Paris.

The author provided me a free review copy in exchange for my personal, unbiased review upon reading.