Gezien: Ghajinikanth (2018)

      No Comments on Gezien: Ghajinikanth (2018)

Op één of andere manier heb ik weer een Indiase film op m’n scherm waarin de hoofdrolspeler aan een neurologische aandoening lijdt. In Ghajinikanth (2018) is het Arya in de rol van Rajinikanth die een ‘absent mind‘, ofwel een vergeetachtigheid. Volgens de Engelstalige Wikipedia zijn er drie verschillende oorzaken:

  • a low level of attention (“blanking” or “zoning out”);
  • intense attention to a single object of focus (hyperfocus) that makes a person oblivious to events around him or her;
  • unwarranted distraction of attention from the object of focus by irrelevant thoughts or environmental events.

Anthony Seldon heeft er in 2016 een TED talk aan gewijd.

Ghajinikanth is afgeleid, maar redt zich desondanks waar hij als reddende engel te hulp schiet. Als kleine jongen vergeet hij zijn vader te vertellen dat opa op sterven ligt. Papa komt na het overlijden pas op bezoek. Ghajinikanth groeit op, heeft nergens spijt van, vergeetachtig als hij is. Geschikt als huwelijkskandidaat is hij echter niet. Ouders van kandidaat-bruiden haken af als er een lichamelijke of geestelijke beperking wordt geconstateerd. Andermaal een behoorlijk inkijkje in het ideaalbeeld op de Indiase huwelijksmarkt. Maar goed, op elk potje past een deksel en wat is er mooier dan echte liefde? Cupido schiet raak als de bloedmooie actrice Sayyeshaa Saigal als Vandhana op het toneel verschijnt.

Een aaneenschakeling van afleidingen en geflirt laat de liefde groeien, maar ook de jaloezie van een politiefunctionaris die desnoods over lijken gaat om Vandhana tot zijn vrouw te maken. Een andere hoofdrol is weggelegd voor Vandhana’s vader Sathyamoorthy (gespeeld door Sampath Raj) die tot vlak voor het eind van de film een huwelijk met Ghajinikanth niet lijkt te zien zitten, maar zich via wat plotwendingen ontpopt tot wijze pater familias die het beste voorheeft met zijn dochter en Ghajinikanth goed peilt. Echte liefde wint en vergeet ook Ghajinikanth niet.

Alles goed aan de Tamil-gesproken romantische komedie? Nee, de muzikale intermezzo’s zijn zwak, de reddingsacties te voorspelbaar en de vechtscènes aan het eind overdreven nep. Natuurlijk zit er een dip in de ontluikende liefde (Bar Song als ‘hoe zing en drink ik de ellende van me af’ intermezzo) en is een happy end onvermijdelijk. Misschien zijn de ondeugende kietels en plaagstoten van Vandhana nog wel het meest geloofwaardig. Niettemin, kun je heerlijk lachen om de onschuldige humor.

Balamurali Balu schreef de filmmuziek. Santhosh P Jayakumar regisseerde en K.E.Gnanavelraja produceerde dit grappige liefdesverhaal.

Concertverslag Fleurie in Melkweg, Amsterdam

Het album Portals van Fleurie intrigeerde me. De organisatie van een concert – zelfs op zondagavond – in Melkweg, Amsterdam kon ik in combinatie met de maandag werken in Brussel combineren. En dus reis ik op zondagmiddag al naar Amsterdam Zuid, drop m’n bagage in het Best Western Hotel Delphi in Oud-Zuid en ga na zeven uur met tram 5 door naar het Leidseplein. Hoe ‘upstairs’ kun je komen in Melkweg? Dat bleek in eerste aanleg nog niet genoeg. Om half acht startte in een zaal een toetsenist met pulserende beats en heftige melodielijnen het publiek in beweging te zetten. Rockers, Velvet Underground t-shirts, maar ook ‘brave burgers’ als ik. Ben ik wel in de goede zaal? De trap weer op, en de volgende instructies ‘upstairs’ gevolgd om zo wel bij het net gestarte voorprogramma van Fleurie te belanden.

Support act: Lløren

Concert Lloren and FleurieDe 29-jarige Britse Lauren Bannon (artiestennaam Lløren) bereikte vorig seizoen de finale van The Voice UK om er een gedeelde derde plaats te bemachtigen met haar versie van Lean On van Major Lazer. Lauren is in 2017 met Bex Hannon-Hayes getrouwd, met wie ze al zeven jaar samen was. Ze is niet meer in de mood om liedjes te schrijven over verliefdheid en gebroken relaties. Ze zoekt het vooral in empowerment van (jonge) vrouwen, desnoods in de liefde voor en met Star Wars helden (Empire). Ze is voor de vierde maal in Amsterdam, vind ons en de stad helemaal geweldig en komt in de herfst hier zelfs vakantie vieren.

Een Mac met achtergrond tracks en een Nord stage piano als begeleiding, zodat de combinatie met haar dijk van een stem alsnog klinkt alsof een volledige band is meegekomen. Dat was anders ook wel dringen geweest op het kleine podium. Zelden maak ik zo’n enthousiast publiek mee met een voorprogramma. Hoewel het debuutalbum The Start al eind februari had moeten uitkomen en de release nu ‘in the not so distant future’ is gepland, pakt het gemengde publiek (van meegekomen vrienden, tieners tot mannen op leeftijd die pal vooraan het podium het hele concert vastleggen op hun smartphone of fotocamera.

Zelf ken ik alleen de single Into the Fire, maar vind de rest ook prima. Nogmaals: wat een stem!

Fleurie

Concert Lloren and FleurieFleurie heeft een drummer meegenomen die live echt power inbrengt op de deels akoestische, deels elektronische kit, de tracks instart en meedeint op de dromerige muziek van de Amerikaanse. Fleurie kan in haar levensonderhoud voorzien dankzij een contract in Nashville om muziek voor film- en tv-series te maken. Portals is haar eerste ‘me album’, geheel naar eigen inzicht gevuld met soms folk, dan weer synth pop of regelrechte dansnummers. Dansen doet het publiek niet, woordelijk meezingen als tienermeisje wel. It Hurts Like Hell lijkt een gedeeld ongenoegen.

Concert Lloren and FleurieFleurie wisselt van keyboards, kan ook op akoestisch gitaar overweg. Ze heeft de belichting wat tegen, grote schaduwen vallen op haar wat hoekige gelaat, en op onverwachte momenten wordt het donker on stage. Ik heb Fleurie bij de albumrecensie vergeleken met zoewel Imogen Heap (vocoder gebruik bij ingetogen synth-based tracks) als Leigh Nash (solo, zangeres van Sixpence None The Richer, maar ook te horen bij Fauxliage en Delerium). Met name de gelijkenis met Nash dringt zich vanavond herhaaldelijk op, en dat is een compliment.

Concert Lloren and FleurieHet hele Portals album komt voorbijzetten. Extra zijn wat Love and War (2016) liedjes en een gevoelige, down-tempo versie van Wake Me Up van de vorig jaar overleden Avicii. Enthousiast roepen om toegiften zit er niet in. Direct na het laatste nummer en het zwaaien richting kleedkamer gaat de achtergrondmuziek en de spreekwoordelijke TL-verlichting aan. Voordeel van een vroeg begonnen zondagavondconcert is dat ik om 22u weer buiten sta en met oog op een 6 uur ‘wake me up’ alarm op tijd naar bed kan.

Succesvol gestructureerde verhalen blijven hangen

Half december volgde ik met een handvol andere Capgemini collega’s de avondtraining Storytelling. Aan de hand van de kernboodschap van het boek Made to Stick: Why some ideas take hold and others come unstuck (2008) van de Heath broers mochten we aan de slag om levenslessen aan elkaar te vertellen op zo’n manier, dat ze zouden blijven hangen. Een valkuil die bij je presentatie of verhaal vermeden dient te worden is de curse of knowledge. Jouw kennisvoorsprong die je (onbewust) ook verwacht bij je gehoor. We oefenden met het tikken met een pen van een voor jou bekend liedjes. Hoeveel mensen uit je gehoor herkennen de melodie? Geheid minder dan je zelf had ingeschat.

De volgende aspecten zorgen voor een succesvol verhaal dat beklijft:

  • Simple: compact en pakkend.
  • Unexpected: een nieuw of onverwacht element, een verrassende draai in de verhaallijn.
  • Concrete: vermijd abstracte begrippen, gebruik zinnenprikkelende woorden.
  • Credible: wie wat vertelt, maakt verschil. Lever bewijs. Als iets in moeilijke situaties werkt, werkt het in normalere omstandigheden ook. Jouw persoonlijke relaas spreekt meer aan dan een algemene beschouwing.
  • Emotional: het verhaal moet emoties oproepen: lachen, gieren, brullen, boosheid, verdriet, schaamte, enzovoorts.
  • Story: zorg voor een soepele verhaallijn rond een (anti-)held (tragedie of epos) of romantische komedie.

Opening Pronkjewailpad Zuidroute: Veendam naar Martenshoek

Het is zover, de 350 kilometer lange zuidroute van het Pronkjewailpad door de provincie Groningen wordt geopend. De komende negen dagen gaan twee dagelijks van samenstelling wisselende groepen op generale repetitie, voordat 1 april andere wandelaars met deze individuele Tocht om de Noord in etappes kunnen afleggen. Gisteravond teruggekomen uit Frankfurt, pak ik vanochtend de auto om naar Veendam te rijden. In september 2018 was ik als voorloper de verkenner van het traject tussen Stadskanaal en het recreatiegebied Borgerswold bij Veendam. Eens kijken wat ervan gemaakt is, èn als lid van het meewandelende mediateam verslag doen van de dag.

Relive ‘Morning Mar 23rd’


Peter Velthuis licht Pronkjewailpad etappe toeTheater Van Beresteyn in het centrum van Veendam is – net als de komende Tocht om de Noord eind september – het vertrekpunt deze frisse zaterdag. Dat het gisteren 19 graden Celcius was vergeet je snel met slechts 9 graden op de thermometer. Vanaf de P+R bij het station komen steeds meer wandelaars bij elkaar en ontstaat een heus peloton richting het theater. We hebben er zin in. Voorzien van koffie met Groninger koek luisteren we naar de uitleg van Peter Velthuis en een wethouder Annelies Kleve van de gemeente Veendam. De inhoud van de rugzak wordt aangevuld met promotieboekjes Een weekend in een andere wereld met hoogtepunten uit de provincie, Pronkjewailpad flyers, een nieuwe stempelkaart met stempel in het hokje Veendam en een potje Veendammer Biermosterd van Brouwhotel Parkzicht aan het Museumplein hier, dat als eerste Pronkjewail mee mag.

Brug naar De Waterjuffer VeendamEén groep gaat met captain Wanda Torrenga mee, zelf loop ik met Peter Velthuis in de tweede groep vandaag. Zij richting Stadskanaal, wij naar Hoogezand. Tot aan Borgerswold geen nieuws op de route: het stadscentrum, de woonwijk Sorghvliet en dan het recreatiegebied. De eerste stempelpost is het theehuis bij de kinderboerderij De Waterjuffer. Buiten worden we opgewacht, binnen drinken we koffie en luisteren naar de uitleg over het magnesium dat hier gewonnen werd. Als Pronkjewail krijgen we een zakje magnesiumzout mee om de voeten in een bad te verzachten. We gaan verder, een stuk langs de recreatieplas naar de Borgerswoldhoeve, een party- en recreatiecentrum. Het idee dat drie deelnemende ondernemers hebben opgevat, is om wandelaars elk 1/3 stempel te geven. Je zult dus bij alle drie aan moeten gaan voor een volledig exemplaar. Als derde in de rij mag je naar Borgerswold Experience, een klimpark.


Pronkstempel Cultuurwerkplaats BC 47Stad en recreatieterrein maken plaats voor een veel opener landschap met akkers, wijken en kanalen in de (voormnalige) veenkoloniën. Eén van de wandelaars, een geboren Veendammer, vertelt dat zijn voorouders vanuit wat nu Hoogezand-Sappemeer heet in de loop van drie eeuwen in de ontginning van veengronden heeft gewerkt en met de vervening is meegetrokken tot aan Emmer-Compascuüm in het zuidoosten van Drenthe tegen de Duitse grens aan. Moet je voorstellen, dat enkele meters veen over dat hele gebied is afgegraven en in de kachels van Nederlanders elders is verstookt.

Overhandiging Pronkjewailpad sticker bij Kielster KoffiemolenIn het lintdorp of buurtschap Borgercompagnie zijn we welkom in Cultuurwerkplaats BC 47. Het gros van de groep blijft hier achter om de stempelpost officieel in te wijden. Met organisator Peter Velthuis, webmaster Ron Wubs ga ik direct verder naar Kiel-Windeweer dat een klein half uur verderop ligt. Daar wacht namelijk een wethouder van de gemeente Midden-Groningen in de Kielster Koffiemolen, een knus etablissement aan het Kielsterdiep. De uitbaters hebben alles in gereedheid gebracht om de wandelaars welkom te heten, buiten met bord, binnen een passende stempel (koffiemolen), een Pronkjewail menu en een gastvrij onthaal. De wethouder belicht de vele bezienswaardigheden in zijn gemeente. Je komt bijvoorbeeld het Roegwold en Schildmeer op de noordroute tegen en op de zuidroute bijvoorbeeld de dorpen waar we vandaag wandelen.


Fabriek De ToekomstVerrassend snel is ook de rest van de groep bij ons. We drinken ook hier een kop koffie, laten buiten de ‘echte’ pers een groepsfoto maken voor een plaatselijke krant en gaan weer verder. We volgen de Leinewijk, waar een eindje verderop de voormalige aardappelmeelfabriek De Toekomst staat. Sinds 1968 is de fabriek opgeheven en worden er tegenwoordig regelmatig vlooienmarkten gehouden. Noordwaarts, eerst langs een landweg, daarna langs het Kielsterdiep, door jong bos slingerend het zuiden van Hoogezand in. Onze volgende stempelpost is het gemeentehuis annex theater Kielzog in Hoogezand. Hier moet de stempel gezocht worden. Hotel Martenshoek


Eenmaal gevonden en geplaatst kunnen wij door naar hotel Faber. Deze is tegen de gemaakte afspraak in gesloten. Goed, dan door naar hotel Martenshoek. Hier verricht Peter Velthuis nog wat zendingswerk om de eigenaresse te verleiden een stempelpost te worden. Het is alweer na vieren! Een flink deel van de groep wil per trein terug, sommigen naar Groningen, de rest naar Veendam. En zo zal het Pronkjewailpad morgenvroeg vanaf station Martenshoek elke dag een eind door het Westerkwartier afleggen. Zelf ga ik donderdag en vrijdag mee met de andere groep en dan van Bad Nieuweschans op de grens met Duitsland naar Midwolda en de dag erop naar Noordbroek trekt.

Zie ook:

Over The Rhine – Love & Revelation

Een week geleden was de publieke release van het in eigen beheer opgenomen en zelfgeproduceerde Love & Revelation, het album dat 30 jaar Over the Rhine markeert. Als crowd funding partner kreeg ik de gelegenheid al weken geleden de ‘plaat’ te downloaden en te beluisteren. Over the Rhine is eind jaren ’80 begonnen als volledige band, nu alweer jarenlang het duo Linford Detweiler (piano, zang, gitaar) en Karen Bergquist (gitaar, zang), van tijd tot tijd aangevuld met sessie- of tourmuzikanten. De folk of Americana zo je wilt, wordt verrijkt met de inbreng van Jay Bellerose (drums en percussie), Jennifer Condos (basgitaar), Greg Leisz (lap steel) en Patrick Warren (toetsen), Bradley Meinerding (elektrisch gitaar). Zoals de twee november 2018 op het podium van De Oosterpoort in Groningen uitlegden, maken ze liefdesliedjes die passen bij hun levensfase. Verliefd worden of scheiding komt er niet (meer) aan te pas. Alle ups en downs van het echte leven na het aangaan van de huwelijksverbintenis wel. Zo klinkt in opener Los Lunas “I can fix anything except for you. You don’t need me to. You wanted a lover. I needed a friend.”

Het duo adresseert het verlies van dierbaren (Given Road, Let You Down, Broken Angels, Leavin’ Days) “If grief is love without a place to go, well then I’ve been there, you’re not alone.” Karen Bergquist is opvallend goed bij stem. Het moreel appèl aan de mede-Amerikanen – live laten de twee nog wat duidelijker merken helemaal niets met Trump c.s. of al te radicale Evangelicals op te hebben – is in het titelnummer verwoord als “Can’t wake up from this bad dream, baby, it’s a scream, a semi-automatic heart is a dead weight from the start. Stop confiscating Jesus, Jesus, who believes this? They‘d arm him to the teeth, but that’s not my belief I believe in…Love & revelation, baby, that is you and me and inspiration.” En wat dacht je van de steek in Making Pictures “Don’t want to make a scene, but the distance in between holy madness and blind inspiration, take shelter in the dark.”?

Gelukkig is er hoop in Betting on the Muse en Rocking Chair. En met al die verwondingen, een schommelstoel als eigen plek om te ontspannen, klinkt een heel krachtige zegenbede als afsluiter: May God Love You (Like You’ve Never Been Loved Before). De manier waarop de liedjes in de studio zijn opgenomen brengt de sound van live uitvoeringen heel dichtbij. Dank!

Voor het jaar 2019 heeft Over the Rhine nog meer in petto. Er komt een album met gezangen aan en een soloalbum van Linford. Dat gaat de teller op 30 albums in 30 jaar zetten, als ook de verzamelaars, live albums en collector’s items meegenomen worden, een verdienstelijke staat van dienst.