Melanie C – Melanie C

      No Comments on Melanie C – Melanie C

Grappig om als achtste studioalbum voor titelloos te gaan. Melanie C die voor altijd geassocieerd zal blijven als Sporty Spice, één van de Spice Girls, de Britse meidengroep die van 1993 tot 2001 erg populair was. Melanie C van Melanie Chrisholm (1974) bevat naast de lead singles Who I Am, Blame It on Me, het future pop In and Out of Love en het samen met zangeres Nadia Rose gemaakte Fearless meer moois als je van gladgestreken dansbare electropop houdt.

De reünie tour met de Spice Girls in 2019 (het personage Sporty Spice was echt een onderdeel van Chrisholm zelf, maar ook jarenlange depressies en een eetstoornis, met Who I Am en Blame it On Me als pennevruchten) en het side project met het drag collective Sink the Pink (met single High Heels) inspireerde Melanie tot een nieuwe muzikale richting, meer electronica en dance dan popdeuntjes, of radiostations het nu leuk vinden of niet. De volwassenheid en onafhankelijkheid van een 46-jarige artieste spreekt. Om het geld hoeft ze het niet meer te doen.

Daags voor de album release begin oktober kwam nog Overload uit. De andere helft van Melanie C bestaat uit het vlotte Good Enough, de ballad Escape en het gesmeerde Here I Am. Nowhere to Run begint als vingerknip-liedje en komt niet helemaal uit de verf als raise your banner anthem. De door Future Cut geproduceerde afsluitende ballad End of Everything is een reflectie op de eigen ongevoeligheid ondanks de woelige buitenwereld: “I should be crying. Head in my hands and hiding. Or fired up like lightning. But I don’t feel a thing. I should be broken. From all these words unspoken. Now it’s all unfolding. I don’t feel a thing.”

Vooralsnog is het plan om in mei 2021 op tour door Europa te gaan, waaronder één optreden in Nederland op 19 mei in Melkweg, Amsterdam.

 

Aartjan van Erkel – Maak ze gek! Hoe je opvallend veel klanten trekt met online marketing

Online marketing tips zijn er in veelvoud te vinden, offline en online, op blogs, vlogs en in boeken. Om onderscheidend te zijn, moet je echt unique selling points benoemen, niet alleen oplossingen aandragen, maar ook het probleem onder woorden brengen, de taal van je doelgroep spreken en ze verleiden met jou in zee te gaan. Zo heb je precies de insteek te pakken van Maak ze gek! Hoe je opvallend veel klanten trekt met online marketing van Aartjan van Erkel die eerder Verleiden op internet schreef en er in 2016 al 10.000 van had verkocht. Hij gaf zijn freelance copywriter job op, bracht focus aan door alleen nog maar voor online uitingen te schrijven en plukt er tot de dag van vandaag de vruchten van. Een recent webinar om na de coronacrisis met het beste verhaal van jezelf uit de bus te komen was voor mij de prikkel om dit boek via de bibliotheek te lezen.

De praktische adviezen zetten aan tot actie. Mijn to-do lijstje is aangevuld. zoals ook de tips van onderneemster en schrijfster Ellen de Lange-Ros dat deden en tips van de auteurs op Frankwatching.com altijd welkom zijn.

Over de auteur

Aartjan van Erkel is online copywriter, spreker en trainer. Hij helpt ondernemers om meer te verkopen op internet door beter te worden in copywriting, zelfs als ze niet kunnen schrijven. Op zijn blog schrijvenvoorinternet.nl geeft hij gratis tips voor je website. Hij is de auteur van de bestseller bestseller Verleiden op internet en van Maak ze gek!

Lights – Dead End (EP)

      No Comments on Lights – Dead End (EP)

De Canadese Lights wil met Dead End op het radarscherm van haar fans blijven. Op de 8-song EP staan drie nieuwe liedjes en vijf remixes. Dead End over een geliefde die blijft weglopen voor de over hem/haar uitgestorte aandacht, dat niet langer een levensvatbare relatie genoemd kan worden, is nog goed te verteren synth pop. Outdoor Sports lijkt op Icon For Hire‘s Ariel Bloomer met een flinke dosis hip-hop invloeden. Batshit was als lead single uitgekomen en mixt een danceable beat met losjes gespeelde loops op gitaar en gevoelige zang.

De remixes van We Were Here, Fight Club, Up We Go, Almost Had Me en Savage laat zien hoe ze nu naar het kwartet liedjes van Skin & Earth (2017) kijkt. Ik vind ze over het algemeen te geënt op triphop en dubstep. De herinterpretatie van Fight Club vind ik wel lekker lopen. De veelzijdige artieste blijft zich muzikaal wel ontwikkelen en dat is goed om te zien en horen.

Wandelen over het Nederlands Kustpad van Delfzijl naar Uithuizen

Zolang de NS nog geen treinreizen verbiedt, vind ik de eens per twee weken nu passen bij het zoveel mogelijk beperken van reisbewegingen, zeker als op de werkdagen voor de achtste maand op rij thuiswerken geldt en ik spits en drukte vermijd. Vanochtend reis ik vanaf Hoogeveen via Groningen naar Delfzijl om een eigen variant op het LAW Nederlands Kustpad te vervolgen naar Uithuizen. De officiële route zoekt wat meer het binnenland op, terwijl ik graag zoveel mogelijk de kust wil zien en de kilometers dijk daarbij voor lief neem. Als ik even voor negen uur in Delfzijl aankom en me klaar maak voor de etappe klampt een man me aan die een ATM zoekt. Ik zie een ABN AMRO geldautomaat aan de overzijde van de Stationsweg, dat is vlot geregeld.

Eemshotel DelfzijlIk steek het spoor over, de Kustweg op om direct na het MuzeeAquarium de onlangs verzwaarde en verhoogde zeedijk langs de Dollard op te gaan. Het asfalt, de hectometerpaaltjes en wandelbanken, alles ziet er nog spic en span uit. Afgezien van een enkele fietser heb ik de dijk voor me alleen. Ik kijk tegen de zon in nog eens om naar het buitendijks op palen staande Eemshotel en geniet van de schittering op het water en in de flatgebouwen langs de Kustweg van Delfzijl.

Miniatuur vuurtotren van WatumDe bunkers bij Wansum zijn behouden gebleven bij de aanpassingen van de dijk. Diverse kuddes schapen houden het gras kort. Een miniatuurversie van wat tot 1945 de imposante vuurtoren van Watum is geweest staat nu binnendijks op een paal. Na acht kilometer manen borden dat de trajecten van fietsknooppunten verderop richting Eemshaven onbereikbaar zijn vanwege werkzaamheden. Oude Dijk NieuwstadGoed, dan toch de polder in bij Hoogwatum. De verrommelde omgeving oogt als een sprekend voorbeeld van de rafelrand van het land, al staan er ook enkele schitterende hoeven op terpen. Via de Oude dijk en Nieuwstad waar akkers worden geploegd en geëgd en andere percelen nog vol kolen, penen of bieten staan, sla ik af op een landbouwweg, formeel een eigen weg, maar geen verboden toegang. En als andere wegen afgesloten zijn moet je wat. Het Spijksterriet over en uiteindelijk over een erf met diverse schuren ben ik in Vierhuizen, hier z’n naam letterlijk nemend. De Vierhuizen bij Zoutkamp is een wat indrukwekkender dorp.

Dijk tussen Vierhuizen en PolenIk krijg de dijk om de Oostpolder in ‘t zicht. Twee wandelaars die vermoedelijk in Oudeschip of Eemshaven zijn begonnen wandelen langzaam naar het zuidoosten. Er staan die kant op geen borden over afsluitingen rond de zeedijk. Een smal asfaltbetonnen pad over de dijk komt uit op de Oostpolderweg parallel aan het dijklichaam. Henk-Jan in PolenBij het gehucht Polen zet ik mezelf op de foto, te leuk om te laten schieten. Wat verderop, voorbij de N33/EGD-Weg die de Eemshaven ontsluit, pauzeer ik op een omgezaagde boomstam.

Enercon plaatst tientallen nieuwe windmolens in de Oostpolder, parallel aan de dijk tussen het dorp Oudeschip en de industrie in Eemshaven en verderop langs de Middenweg. De lintbebouwing in Oudeschip heeft nog wat gezelligs, al kijken bewoners hier uit op de dijk en zal er in de avond en nacht veel lichtvervuiling zijn uit Eemshaven. Hotel Dijkzicht KoningsoordNet als Polen is ook de straat Koningsoord een gehucht. Een opvallend donkerrood gebouw naast een boerderij maak ik in gedachten al uit voor Polenhotel. Het blijkt een ‘echt’ hotel te zijn, Hotel Dijkzicht (“Ontspannen verblijf vlakbij Eemshaven!”), al geven de Poolse en Roemeense kentekenplaten op auto’s ook wat aan over de klandizie.

Windmolen in aanbouw op KwelderwegDe blauwe luchten hebben plaats gemaakt voor dichte bewolking, waar de komende uren diverse keren een bui miezerregen uit valt. Verkeer anders dan voetgangers is verboden op de Kwelderweg. De reden is een in aanbouw zijnde windmolen, waar de rotorbladen en het kopstuk op het wegdek liggen. Ik negeer de hekken – er is ook geen alternatieve route aangegeven – en bewonder de enorme componenten van de windmolen van dichtbij. Wat Oosteuropeanen zitten iets verder in een keet koffie te drinken en malen niet om een voorbijganger.

ZonnebloemOp de kilometers langs de Middenweg staan 11 enorme windmolens hun rondjes te draaien. Halverwege komt een auto naast me rijden. De inzittenden, een Duits paar, vraagt me in het Engels de weg naar de veerboot naar Borkum. Inderdaad, de borden naar de veerboot wezen naar de afgesloten Kwelderweg en de Middenweg, in plaats van de Meeuwenstaartweg. Ik geef ze twee opties, al vermoed ik dat de eerste, rechtdoor en en dan langs de dijk terug naar de ferry, niet mogelijk is. Ze komen inderdaad even later terug, nogmaals uitbundig zwaaiend voor het reisadvies. En ja, voor Duitsers is Nederland i.v.m. Corona een no-go area, ik weet het. Net als Nederlanders zijn er eigenwijze Duitsers met herfstvakantie.


Kunstwerk Hemelpoort Noordkaap Nederland 2De weg naar de dijk aan de Waddenzee zou naar een vogelkijkhut gaan. Die ligt drie kilometer verder naar het westen. Wel staan aan het eind van de weg vlak voor een afrastering vier auto’s geparkeerd. Ik vermoed dat ze met dit weer een wat korter rondje uitwaaien kiezen. Iets naar het westen op de dijk staat het kunstwerk Hemelpoort aan de Noordkaap Nederland, het noordelijkste puntje vasteland. Deze 2,5 meter hoge poort van staal is gemaakt door de Groninger kunstenaar René de Boer. Zelfs vanaf de Middenweg is géén bordje naar dit bijzondere stukje Groningen geplaatst. In 2018 klaagde de SP al over de moeilijke vindbaarheid.

Een kilometer vermaak ik me op het gras tussen de schapen op de dijk. Daarna verkies ik de asfaltweg binnendijks in de luwte van de stevige wind. Aan weerszijden van het complex van Noordgastransport is het natuurgebied Ruidhorn aangelegd met vogelkijkhutten, runderen en schapen op de dijkjes rond wat plassen. Na de laatste plas verlaat ik de dijk en ga over de Lauwersweg naar het zuiden, twee slapersdijken van voormalige polders passerend. Landbouwpad tussen Emmaweg en Lauwersdwarsweg UithuizenHoewel het zicht op Uithuizen lonkt, heb ik de route over de Emmaweg uitgezet. Ik zigzag dus naar het westen. Hoewel de Emmaweg niet als doodlopend is aangegeven, stopt de weg bij de laatste boerderij en is de geplande landbouwweg formeel verboden toegang. Toch neem ik ‘m. Laat de boer me maar achterna komen. Vervelend is na 1,5km dat de volgens Komoot rechtdoor gaande weg aan de overzijde van de Lauwersdwarsweg niet bestaat. Dat betekent weer 1,5km naar het oosten lopen om pas daar verder naar Uithuizen te kunnen.

Wandelbankje bij weidebloemen in UithuizenHet tempo blijft hoog, ook op het Schelppad en verderop in de bebouwde kom van Uithuizen. Om 15.25u ben ik na 40km wandelen op het station, mooi op tijd voor de 15.36 Arriva trein naar Groningen. Op station Groningen kijk ik jaloers naar een reiziger die een mondkapje draagt met de Groningse vlag en groot Kap d’r veur, een variant op Kop d’r veur. “De mondkapjes kwamen van de Veiligheidsregio Groningen en werden gratis uitgedeeld op het station. Doel: mensen bewust maken van de verplichting een mondkapje te dragen in het openbaar vervoer. Vijfhonderd kapjes werden uitgedeeld. En toen was het opperdepop.” Ze zijn helaas niet te koop, lees ik bij het Dagblad van het Noorden.

Weldadig wandelen tussen heerlijkheid en havezate

Hoe gezellig is het om weer eens samen te wandelen! Ik heb genoeg overwerkuren staan om een dag vrij te nemen. Met Folkert Heida heb ik afgesproken vanuit zijn woonplaats Wilhelminaoord een routeontwerp voor een toekomstige FLAL wandeltocht te gaan testen. De omgeving van de koloniën van Weldadigheid waar Wilhelminaoord er één van is, de kop van Overijssel met heuvels en bossen, maar ook polders en landweggetjes is fraai. De koffie met appelgebak krijg ik na aankomst bij Folkert al ter ere van zijn verjaardag morgen. Net voor negen uur gaan we op stap.

Boerderij buiten WilhelminaoordEen slinger door en om het dorp en dan de Westerbeeksloot over en naar het zuidwesten over rustige buitenwegen, omgeven door een stevige mist. Het ruim 800 hectare tellende landgoed Heerlijkheid De Eese pakken we op de heenweg aan de oostzijde. De naam ‘Eese’ vindt haar oorsprong in het woord ‘ees’, in het Nieuwfries ‘ies’. Het betekent zoveel als bij elkaar gelegen bouwlanden. Oude kaarten tonen dan ook dat zich rond de historische kern van het landgoed akkers bevonden te midden van heide en veen. De vroegste vermelding van De Eese als ‘Hoff ter Eze’ dateert van 1371. Er was toen sprake van een havezate.

Door de bossen komen we uit bij Buitengoed Fredeshiem. Buitengoed FredeshiemFredeshiem, een van de drie grote huizen binnen de Doopsgezinde Broederschap, is ontstaan uit de contacten van enkele doopsgezinden met de Quakers in het Engelse Woodbrooke en wat later met de Woodbrookersbeweging in het Gelderse Barchem (bij Lochem). Uit de gemeentedagen in 1917 die onder meer in het Kraggehuis op een eiland in het Bovenwiede in Giethoorn – nog steeds een gewilde groepsaccommodatie – gehouden werden, ontstond de behoefte aan een vestiging in Friesland. In de provincie werd echter geen geschikt pand gevonden. Uiteindelijk kwam een stuk grond in bezit, waarop in 1929 Fredeshiem werd geopend.

Folkert en Henk-Jan op terras van Bever Steenwijk met McDonald's koffieVerder in zuidoostelijke richting over bospaden komen we bij de aansluiting N855 op de A32 uit. Bij de McDonald’s is de afhaalfunctie geopend. Men heeft zoveel krantenabonnementen die bij gebrek aan bezoekers met tijd en gelegenheid om binnen te zitten lezen gratis meegenomen mogen worden. En zo wandelen Folkert en ik met koffie, thee, een AD en Volkskrant (raad zelf onze voorkeuren) en vinden op het terrein van Bevereen picknickbank die, hoewel versleten, ons beiden kan houden. Een prima plek voor een eerste pauze.

Bomen weerspiegelen in buitengebied OnnaHet Oostermeenthepad lansgs de rechtgetrokken Steenwijker Aa en vervolgens door de bebouwing van de wijk Oostermeenthe en Nieuwe Gagels naar het gelijknamige sportpark. Er is genoeg om bij te praten. De tijd vliegt als we door het dorpje Onna trekken, het spoor overgaan en aan de Bootmansweg het landschap zien veranderen in een poldergebied. Een laatste perceel maïs wordt geoogst, voor de rest – zeker in de mist – een lege, stille wereld. De Stouwe is de grens tussen Overijssel en Drenthe. Het schouwpad volgen we, de schoenen druipend van het natte gras. Dan weer richting Steenwijk over de Burgemeester Slompweg tot bij de Achterweg. Met alweer 20 kilometer op de logger pauzeren we hier kort op een wandelbankje.

Bakfiets met planten in OnnaEindelijk trekt de mist op en voordat we via het Bedelaarspad en Onnase Doodweg over een es Steenwijk in komen zien we een stralend blauwe lucht en krijgen foto’s opeens kleur erbij vandaag! Arbeiderswoningen aan de Nieuwe Onnastraat leiden ons naar de vestingwal om de binnenstad. Ik heb het stuk eerder bewandeld, maar is in herfsttinten schitterend. Het hoogteverschil met het water in de buitengracht is fors. De Steenwijkers moeten zich onoverwinnelijk hebben gewaand in hun vesting. Overigens is het arsenaal aan wandelroutes hier – zo loopt het LAW 1-1 Friese Woudenpad, LAW 12 Overijssels Havezatenpad en het Streekpad Waterreijkpad hier ook – uitgebreid met een 2 kilometer lange Vestingroute door de stad.

Poort Stadspark Rams Woerthe SteenwijkApart dat ik nog nooit in het ruim honderd jaar oude park Rams Woerthe ben geweest. Een bijzonder element is de door Karel Cramer in art nouveau stijl ontworpen toegangshek. De villa erachter is in 1898 gebouwd naar een eclectische stijl met art nouveau elementen ontwerp architect A.D.N. van Gendt (1870-1932). Tegenwoordig herbergt de villa onder meer het Hildo Krop Museum, dat nog steeds op mijn lijstje te bezoeken musea staat. Reflectie in stadspark Rams Woerthe Steenwijk 3Het circa 10 hectare grote park is van de hand van de bekende tuinarchitect Hendrik Copijn (1842-1923). Voor ons is het park op dit moment een feest van strakblauwe luchten waartegen de herfstkleuren in het water reflecteren en de fotocamera’s laten klikken.

Kibbeling van Steenwijker vishandelHet Steenwijkerdiep is een stuk gedempt en reikt niet meer tot het stadscentrum. Onze volgende pauze is tegenover de Noordersingel met een versgebakken portie kibbeling van de Steenwijker vishandel. De lokale ondernemers mogen vandaag tevreden met ons zijn. We gaan verder langs de Noordersingel. Hier hebben de bewoners van woonzorgcentrum Nijenstede, onderdeel van Noorderboog een prachtig uitzicht over het water. Voor de nog fitte bejaarden is urban gardening een optie. In perkjes en bakken staan groenten als boerenkool en prei, keurig voorzien van naambordjes, mochten geïnteresserden vergeten zijn hoe ze eruit zien, zo los van de context van een supermarkt of groenteboer.


Kerk Steenwijk reflectie in LooijersgrachtDe gracht om het centrum heet verderop Looijersgracht met schattige huizen en fotogenieke punten. Aan de Bentingestraat worden huurhuizen gerenoveerd en voorzien van zonnepanelen. We trekken door het Slingerbos en nemen het fietspad langs de Parallelweg ‘terug’ langs het spoor. Een laatste wijkje en dan een stuk van het Woldmeenthepad langs het spoor. Dat duurt me eigenlijk te lang, maar Folkert stelt me gerust dat we zo het veel mooiere gebied rond de Woldberg aan de overzijde van de A32 gaan zien. Nu blijft het verbazen om fietsers die ons niet terug groeten of die wel heel opzichtig een arm voor de mond doen tijdens de passage. Gelukkig groet het merendeel van de mensen wel, zodat we ons niet al te ontheemd voelen.

Herfstkleuren bij FredesheimWe gaan over de Bergweg onder de A32 door – klinkt vreemd, maar het klopt wel – helaas niet langs de Uitkijktoren Woldberg of het Tuk’s Theehuis. Belangstellenden kunnen hier even linksaf. De holle bospaden over de heuvels vol paddenstoelen zijn schitterend. Heideveld in heerlijkheid De EeseVia natuurkampeerterrein De Hoogte en langs de nu lege camping ‘t Kappie komen we weer bij Fredeshiem. De route loopt hooguit een paar honderd meter dubbel met de heenweg, maar gaat nu door het westelijk deel van de Heerlijkheid De Eese. Stukken van twee en vier kilometer onverhard over brede bospaden waar kastanje sprokkelende ouderen en wat wandelaars de enige anderen zijn. Het grenenhouten Rode Huis werd als bouwpakket vanuit Noorwegen naar De Eese getransporteerd. Het is een voor Nederland uniek gebouw en is het grootste houten rijksmonument in ons land.

Brug over vaart naar WilhelminaoordHet laatste stuk is opener, langs de bomen aan het Schoolpad, een olifantenpaadje naar de Nijensleker Schipsloot en het schouwpad langs deze ‘sloot’ tot aan een houten brug. De droogte eerder dit jaar was de oorzaak dat deze watergang helemaal leeg was. Nu staat er een normaal waterpeil. Nog één kilometer om weer op het Hazenpad in Wilhelminaoord te komen. Een afwisselende veertiger, voor FLAL begrippen één van de fraaiere routes. Te zijner tijd warm aanbevolen! Het weer eens samen oplopen vraagt om herhaling, zeker nu georganiseerde wandeltochten nog maanden onmogelijk zullen zijn.