Timothy Smith – How to Profit and Protect Yourself from Artificial Intelligence

Artificial intelligence (AI) has been a hot topic for years. Dr. Timothy Smith in How to Profit and Protect Yourself from Artificial Intelligence does his audience a favor by setting the scene first. What is AI anyway, and where does it come from. From the abacus and ruler to ENIAC and rule-based systems, mankind has been looking for machines to help solving problems, decision-making or take over repetitive work. Industrial Revolution, Information Age led to possible new disruptive technologies with all kinds of benefits and disbenefits.

The author clearly explains the different kinds of AI, even digs into some of the programming languages and kind of problems that can be solved by which type. From car manufacturers, call centers, internet search engines to lawyers, we all benefit from AI technology. At the same time, there are downsides e.g. further loss of privacy, reliability issues with autonomous cars, and the threat to employment for all jobs that can be (partly) automated. As a newbie or well-trained professional, it’s good to understand the basics of AI, and the consequences of AI applications. Knowledge will help you position yourself, your family, and your career to benefit and protect to a certain level against the negative aspects.

About the author

Dr. Smith’s career in scientific and information research spans the areas of bioinformatics, artificial intelligence, toxicology, and chemistry. He has published a number of peer-reviewed scientific papers. He has worked over the past seventeen years developing advanced analytics, machine learning, and knowledge management tools to enable research and support high-level decision making. Tim completed his Ph.D. in Toxicology at Cornell University and a Bachelor of Science in chemistry from the University of Washington.

I received a free copy from the publisher, Twenty-two twenty-eight, in exchange for my personal, unbiased review upon reading.

Camino Groningen om voltooid Pronkjewailpad te vieren

Enkele honderden wandelaars hebben tussen april en november het 250 kilometer lange Pronkjewailpad door gastvrij Groningen voltooid. Op vertoon van hun stempelkaart – in de dorpen en steden op de route kon gestempeld worden in molens, kerken, cafés, musea, B&B voorzieningen en dorps- en buurthuizen – kregen zij een uitnodiging voor de Camino Groningen op zaterdag 17 november: geen Tocht om de Noord is (hoewel sommige wandelaars dat wellicht wel verwachtten): niet entertainment, maar rust/bezinning staat centraal. De etappe die werd bewaard voor deze bijzondere laatste 13 kilometers tussen de Sint Maartenskerk in Middelbert en de Martinikerk in Groningen heb ik grotendeels een jaar geleden verkend. Verklappen wat de aard van stukken route die niet in de uiteindelijke noordelijke, eerste versie van het Pronkjewailpad terechtkwamen, kon ik natuurlijk niet. Het reguliere traject heb ik in januari verkend en in mei nogmaals gelopen. Er zullen dus stukken zijn die ik voor de vierde maal in een jaar tijd ga zien.

Relive ‘Camino Groningen’


Gastvrijheid in woorden uitgedruktOm half elf pak ik de auto richting de P+R Haren aan de A28 om vandaar Qliner 5 via Groningen naar Middelbert te nemen. Er wordt in tien groepen van zo’n 37 mensen na elkaar gestart. Ik mag vandaag de captain zijn voor de eerste groep. In Haren stapt een handvol andere wandelaars mee de bus in. Zij zijn ingedeeld in de vierde groep. Bij het hoofdstation Groningen, op de Grote Markt, aan de Sontweg en bij P+R Meerstad vult de bus zich met andere Camino-gangers.


De lichte vertraging die dat met zich meebrengt, wordt via WhatsApp snel opgelost. Fenny Kanning neemt de eerste groep onder haar hoede, ik krijg groep 3. Mediateamgenoot Rik-Jan Luiting heeft een CD single uit 1997 voor me meegenomen met de liedjes Zalstoe aaltied bie mie blieven en As vaaier woorden van – hoe kan het anders – Ede Staal. Buiten de kerk stelt Sanne Meijer me voor aan de groep. Een oud besje roept meteen dat ze het helemaal ziet zitten bij zo’n knappe jongeman. Goed, dat wordt wat vanmiddag!

Inleidende woorden bij start Camino Groningen in Maartenskerk MiddelbertOrganisator en initatiefnemer van het Pronkjewailpad, Peter Velthuis legt in de Sint Maartenskerk de bedoeling van de tocht uit, we krijgen een stempel op de Pronkjewailpad stempelkaart en een appel mee om als uitdrukking van gastvrijheid weg te geven aan iemand. Net na twaalf uur staat Sint Maarten ons buiten de kerk op z’n paard op te wachten en geeft ons een bundel rode stroken stof van zijn mantel mee als herkenningsteken en een appel om onderweg uit te delen. De groep heeft wat extra aanwas gekregen. Niet iedereen kan ik een lint geven, zelf blijf ik ook zonder. De zon schijnt uitbundig en wind is er amper. We gaan aan de wandel!

Pronkjewailpad Camino welkoim in Groningen RuischerbrugNog voor Ruischerbrug is de groep behoorlijk uit elkaar getrokken. Ik houd me vooraan in en de wandelaars in de kopgroep regelmatig voor het tempo omlaag te brengen om de laatste lopers niet te ver uit beeld te laten raken. Zelfs met 35 mensen kost het moeite om als groep bij elkaar te blijven. Hoewel we amper 5km/u lopen, vaak nog langzamer, haken toch enkelingen in Noorddijk af en zullen op eigen gelegenheid naar de Martinikerk reizen. Bij Ulgersmaborg vindt de groep 20 minuten rust véél te lang en wil eigenlijk direct verder, ook al gebruiken sommigen de geplaatste Dixi voor een sanitaire stop.

Stempelpost Noaberstee NoorddijkEen aantal wandelaars denkt bij de Noaberstee nog een Pronkjewailpad stempel te kunnen scoren, maar het kastje zit op slot. Half november, het seizoen is voorbij. Dat zouden we als mensen die de hele 250km hebben gewandeld vóór 31 oktober toch moeten weten?! Stefanuskerk NoorddijkIn de Stefanuskerk van Noorddijk krijgen we een stempel. Mijn appel gaat naar een man in rolstoel die op het Koerspad met een videocamera zwanen in een waterpartij ligt te filmen. De gouden route is de afgelopen dagen aangepast en dat merk ik in de Stad. Deelnemers zonder de laatste update denken ten onrechte dat ik in Kardinge, bij de Hamburgerstraat, in de creatieve stadswijk Ebbinegekwartier en in het stadscentrum mis zit met mijn Pronkjewailpad App.

Wandelaars Pronkjewailpad Camino bij Nieuwe Kerk GroningenBij de Nieuwe Kerk worden we opgewacht door twee fotografen van de organisatie. Als groep laten we ons aan twee zijden van deze kerk vastleggen. Daarna nemen we de Boteringebrug richting Academiegebouw op het Broerplein. Sinterklaas met zijn pieten rijden hier net voorbij op paard en andere voertuigen. Academiegebouw Broerplein GroningenVia het Harmoniecomplex, De Laan en het Hoge der Aa steken we terug het centrum in. Bij Stadscafé Pronk aan de Vismarkt 56 hebben de eerste vier groepen een verzamelpunt in de tuin onder terraskachels. Het is een bijzondere locatie.  Het is één van de eerste stenen huizen in dit deel van de stad. De achterwand in het retaurant bestaat nog uit metselwerk uit de dertiende of begin veertiende eeuw. De beroemdste bewoners van ons pand waren de schilder Hendrik Willem Mesdag en zijn vrouw Sientje van Houten.

Pronkjewailpad Camino Groningen verzamelpunt bij PronkOnder het genot van een kop koffie is er genoeg om over te kletsen. Tegen vieren begint het weer te kriebelen. We gaan aan de tuinzijde weg en gaan zigzaggend naar de Martinikerk. Ontvangst Pronkjewailpad Camino Groningen bij Martinikerk 1Sint Maarten heeft zich opgesteld  tussen de Martinitoren en het gemeentehuis bij het beeld van St. Joris en de Draak op het Martinikerkhof. Linten, vlaggen en blaaskapel De Bazuin (de oudste fanfare van Groningen) geven de openluchtsamenkkomst een feestelijke tint. Op de melodie van het Grönnens laid marcheren we een laatste ronde over het Martinikerkhof, luisteren naar You’ll Never Walk Alone en In The Sweet By and By. Wanda Torrenga en Gerko Dijkstra die het Pronkjewailpad tweemaal liepen en Herman Stuut die als eerste de route officieel voltooide mogen de vlag Helden van het Pronkjewailpad dragen.




Langs een erehaag van vrienden en familie, uitbaters van stempelposten en officials trekken we half vijf de verwarmde Martinikerk in. Hier vindt de feestelijke huldiging plaats.

Huldiging Pronkjewailpad Camino Groningen in Martinikerk 3Een vertegenwoordiger van de Martinikerk neemt ons mee in de geschiedenis van de kerk en toren als burcht, bewaarplaats van belangrijke stukken en wonderbaarlijk bespaard gebleven tijdens bombardementen in de Tweede Wereldoorlog die de directe omgeving wel verwoestte. De bondsbestuurder van de KwbN erkent dat hij wel in Groningen heeft gestudeerd, maar nog nooit in de ommelanden heeft gewandeld. Hij krijgt prompt van Peter Velthuis een gratis Pronkjewailpad stempelkaart om het dan in 2019 echt te gaan doen. Burgemeester Den Oudsten van Groningen stelt dat ‘delen het nieuwe hebben’ is. en weet zich als gemeentebestuurder verantwoordelijk om tweedeling in de lokale maatschappij te voorkomen.

Het sluit aan bij de Franciscaanse zegenbede om nederigheid, ontferming, liefde, kortom: een praktisch geloof, waarmee dominee Pieter Versloot van de PKN Wijkgemeente Martinikerk zijn zeven minuten durende vesper voor de pelgrims in het Huis om stil te zijn (gedicht van Eppie Dam) afsluit.

Want God, de HEER, is een zon en een schild. Genade en glorie schenkt de HEER, zijn weldaden weigert hij niet aan wie onbevangen op weg gaan. (Psalm 84 vers 12)

Het Frans en Latijn in Chant des Pèlerins de Compostelle is voor menig aanwezige te lastig om mee te zingen. Ik volg de in de liturgie afgedrukte melodielijn makkelijk met de organist als begeleider.

Hemeltje in Woudlbloem meest gastvrije Pronkjewail 2018Een jonge wandelaarster uit Den Haag heeft dit seizoen vrienden en familie meegenomen naar Groningen om etappes te wandelen. Ze wordt in het zonnetje gezet als meest gastvrije wandelaar. Mijn eigen keuze voor café ‘t Hemeltje in Woudbloem, ofwel het echtpaar Flux, als meest gastvrije stempelpost, is door de meeste wandelaars bevestigd bij het stemmen. Het tweetal staat op één. De negen andere posten, zoals ‘t Roegwold/Wildemansheerd, het Huiskamercafé in Westerwijtwerd, het visrestaurant De School in Oosterwijtwerd, een chocolaterie La Poutré en Kaas- en Notenhuys in Winsum en de DoeZoo in Leens hebben ook veel stemmen gekregen. Uitbaters mogen vooraan een oorkonde in ontvangst nemen.

Vier gemeenten zuidroute Pronkjewailpad vertegenwoordigdVolgend jaar wordt de 250km zuidroute toegevoegd aan het Pronkjewailpad. Vertegenwoordigers van de vier deelnemende gemeenten, van wethouder tot museumdirecteur, houden een pitch voor hun Groninger streek. Door nu een halve medaille uit te delen van de Noordroute met twee ringetjes voor de onderste helft, hebben we een extra stimulans vanaf april 2019 de Veenkoloniën, Westerwolde, Oldambt en het Westerkwartier te gaan verkennen.

Peter Velthuis ern Sanne MeijerWe hebben als mediateam ook voor Peter Velthuis en Sanne Meijer wat bedacht. George Huitema heeft bij de Groninger kunstenaar Niko Fokkelman een glas-in-lood versie van het Pronkjewailpad logo laten maken voor Peter; Sanne krijgt een waardebon en kleurrijke kaarten van de hand van George’s vrouw.

Henk-Jan bij Sint Maarten schilderij in Martinikerk Groningen 2Het laatste deel van de bijeenkomst is een carrousel door de kerk. Bij het schilderij van Sint Maarten mogen we selfies maken of – iets socialer – ons laten fotograferen door een medewerkster van Marketing Groningen.

Oorkonde Camino Groningen_

In een andere hoek van de kerk worden de bestelde nieuwe t-shirts aangeboden. Voor de liefhebbers zijn er fietsvlaggen van Groningen of een embleem met Pronkjewailpad logo om op je wandelrugzak te naaien.

Nog één blik op Martinitoren GroningenIn een derde hoek verzorgen van de Tocht om de Noord bekende vrijwilligers een kom snert en plak brood aan. Een tafel verderop wordt speciaal voor dit evenement gebrouwen honingbier geschonken. En als vierde de allerlaatste stempel op de kaart en een oorkonde met de zegel van de stad Groningen van het plaatselijke Sint Martinusberaad. Met de bij de uitgang meegekregen set speelkaarten van Erfgoedpartners is de rugzak gevuld en ben ik klaar voor de slotetappe over de Grote Markt naar de bushalte. Ik werp nog één blik op d’ Olle Grieze. Tot volgende week!

Psalm 50: Ik klaag jou aan!

      No Comments on Psalm 50: Ik klaag jou aan!

In Psalm 50 zie je twee aspecten van God. De God der goden die als rechter mag en zal oordelen in de hemelse gewesten en op aarde (Psalm 50 verzen 1-6). Zouden de Israëlieten uit deze door Asaf geschreven psalm uit volle borst ook de volgende passages meezingen? “Luister, mijn volk, ik ga spreken, Israël, ik ga tegen je getuigen, ik, God, je eigen God. Ik klaag je niet aan om je offers, nooit dooft voor mij het offervuur. Maar de stier uit je stal heb ik niet nodig, noch de bokken uit je kooien.” (Psalm 50 verzen 7-8).

En wie zou zingend zijn buurman of -vrouw die minder godvrezend is met Asaf durven zo aanzeggen? “Maar tot wie kwaad doet, zegt God: ‘Wat baat het dat je mijn geboden opzegt en mijn verbond in de mond neemt? Je haat het als ik je terechtwijs, mijn woorden schuif je terzijde. Zie je een dief, je loopt met hem mee, en bij overspeligen ben je thuis. Je gebruikt je mond voor lastertaal en verbindt je tong aan bedrog. Je getuigt tegen je eigen broer, werpt een smet op de zoon van je moeder. Zou Ik dan zwijgen bij wat je doet, je denkt toch niet dat ik ben als jij? Ik klaag je aan, ik som je wandaden op. Begrijp dit goed, jullie die God vergeten, of ik verscheur je, en er is niemand die redt.'” (Psalm 50 verzen 16-22).

Vuur als toetsmiddel

Doorstaat wat jij God offert de vuurgloed die voor Zijn komst uitgaat? Want in Psalm 50 vers 5 klinkt: “Breng mijn getrouwen vóór mij, die zich met offers aan mij verbinden.” Petrus schrijft in 1 Petrus 1 vers 6-7: “Verheug u hierover, ook al moet u nu tot uw verdriet nog een korte tijd allerlei beproevingen verduren. Zo kan de echtheid blijken van uw geloof – zoveel kostbaarder dan vergankelijk goud, dat toch ook in het vuur wordt getoetst  -en zo verweft u lof, eer en roem wanneer Jezus Christus zich zal openbaren.” En in 1 Korintiërs 3 verzen 11-15 schrijft Paulus: “Laat ieder erop letten hoe hij bouwt, want niemand kan een ander fundament leggen dan er al ligt – Jezus Christus zelf. Of er op dat fundament nu verder wordt gebouwd met goud, zilver en edelstenen of met hout, hooi en stro, van ieders werk zal duidelijk worden wat het waard is. Op de dag van het oordeel zal dat blijken, want dan zal het door vuur aan het licht worden gebracht. Het vuur zal laten zien wat ieders werk waard is. Wanneer iemands bouwwerk blijft staan, zal hij worden beloond. Wanneer het verbrandt, zal hij daarvoor de prijs betalen; hijzelf zal echter worden gered, maar door het vuur heen.” 

Call to action

“Maar u, geliefde broeders en zusters, moet uw leven bouwen op het fundament van uw zeer heilige geloof. Laat u bij het bidden leiden door de heilige Geest, houd vast aan Gods liefde, en zie uit naar de barmhartigheid van onze Heer Jezus Christus, die u het eeuwige leven zal schenken. Ontferm u over wie twijfelen en red andere door hen aan het vuur te ontrukken. Uw medelijden met nog weer anderen moet gepaard gaan met vrees; verafschuw zelfs de kleren die ze met hun lichaam bezoedeld hebben. De enige God, die de macht heeft u voor struikelen te behoeden en u onberispelijk en juichend van vreugde voor zijn majesteit te laten verschijnen, die ons redt door Jezus Christus, onze Heer, hem behoort de luister, de majesteit, de kracht en de macht vóór alle eeuwigheid, nu en tot in alle eeuwigheid. Amen.” (Judas 1 verzen 20-25).

“Breng God een dankoffer en doe wat je de Allerhoogste belooft. Roep mij te hulp in tijden van nood, ik zal je redden, en je zult mij eren. (…) Wie een dankoffer brengt, geeft mij alle eer, wie zo zijn weg gaat, zal zien dat God redt.” (Psalm 50 verzen 14-15, 23).

Wat was er mis met de offers?

In Psalm 50 verzen 8-13 geeft God mee: “Ik klaag je niet aan om je offers, nooit dooft voor mij het offervuur. Maar de stier uit je stal heb ik niet nodig, noch de bokken uit je kooien Mij behoren de dieren van het woud, de beesten op duizenden bergen, ik ken alle vogels van het gebergte, wat beweegt in het veld is van mij. Had ik jonger, ik zou het je niet zeggen, van mij is de wereld en wat daar leeft. Eet ik soms het vlees van stieren of drink ik het bloed van bokken?” 

God heeft niets tegen de offers, maar dankt zijn leven of voortbestaan of wilsbesluiten niet aan de hoeveelheden offervlees. God zelf had precieze instructies voor de offers aangegeven aan Mozes in de Thora (onder meer in Exodus 20, 27 en 30, Leviticus 1-7, 9, Numeri 18, 28 en Deuteronomium 12). En tegelijkertijd zie je al bij het eerste beschreven offers, die van Kaïn en Abel, de beide zonen van Adam en Eva, dat de hartsgesteldheid en gezindheid veel belangrijker zijn: “De HEER merkte Abel en zijn offer op, maar voor Kaïn en zijn offer had hij geen oog. Dat maakte Kaïn woedend, zijn blik werd donker. De HEER vroeg hem: ‘Waarom ben je zo kwaad, waarom kijk je zo donker? Handel je goed, dan kun je toch iedereen recht in de ogen kijken? Handel je slecht, dan ligt de zonde op de loer, begerig om jou in haar greep te krijgen; maar jij moet sterker zijn dan zij’.” (Genesis 4 verzen 4b-7). Zie je ook het woordspel met kijken, zien, gelaat, gezicht en acht op slaan? Je gezicht spreekt boekdelen en het is belangrijk elkaar recht in de ogen te kunnen kijken.

Hoe dicht de zonde op de loer ligt, bewijst het directe gevolg. Kaïn vraagt Abel mee te gaan naar het veld en vermoordt hem. Als je emoties geraakt worden en je in opvliegendheid of drift handelt, blijft de ratio als verliezer achter. God klaagt Kaïn aan en vervloekt hem. Hij heeft een speciale bescherming van God nodig om niet zelf ook door een willekeurige ander gewroken te worden (Genesis 4 verzen 8-15)
Dat hartsgesteldheid belangrijker is dan een offer van vlees en bloed zien we bij het bij het offer van Isaäk door zijn vader Abraham in Genesis 22, het offer van Elia op de Karmel in 1 Koningen 18 of het gebed van Hanna, de moeder van Samuël in 1 Samuël 1.

Tussen de voorschriften door in Deuteronomium 10 staat een herinnering in de verzen 12-13: “Israël, bedenk dus dat de HEER, uw God, niets anders van u vraagt dan dat u ontzag voor hem toont, dat u de weg volgt die hij u wijst, dat u hem liefhebt, hem met hart en ziel dient en zijn geboden en wetten, die ik u vandaag voorhoud, naleeft; dan zal het u goed gaan.”

Ter overdenking

“Wie is een God als u, die schuld vergeeft en aan zonde voorbijgaat? U blijft niet woedend op wie er van uw volk nog over zijn; liever toon u hun uw trouw. Opnieuw zult u zich over ons ontfermen en al onze zonden tenietdoen. Onze zonden werpt u in de diepten van de zee.” (Micha 7 verzen 18-19).

Rond Balkbrug op Trage Tocht Ommerschans

Ik bof dat ik zo vanuit huis het bos in kan. In de afwisselende omgeving van Balkbrug met de historische Ommerschans, een nieuw landgoed, het beekdallandschap rond de Reest, een heideveld en het Heuveltjesbos heb ik al heel wat voetstappen achtergelaten. Vandaag heb ik geen zin om ver(der) weg te gaan en trek na acht uur mijn wandel- en handschoenen aan en ga op pad, de routebeschrijving van de Trage Tocht Ommerschans in de hand. Eind september was Rob Wolfs zelf weer eens in Balkbrug om het routeontwerp te controleren voor een te verschijnen gids met wandelingen rond en door de koloniën van de Maatschappij van Weldadigheid. Ik had commentaar op het verloop, maar zal me vandaag keurig aan de beschrijving houden. Hoe verleidelijk is af te dwalen of af te snijden als je zelf de weggetjes in de omgeving kent…

Rijkswoningen aan BoslaanLangs de Dronkemanslaan leg ik wat paddenstoelen vast. De zon is net op. De temperatuur ligt rond het vriespunt. En dat betekent ook zonnestralen, mist en rijp op de takken, ritselen van afvallende bladeren en later op de morgen druppels ontdooid ijs op m’n eigen kruin. Het nieuwe overdekte wandelbankje op de Oude Zwolseweg in de buurt van de Boskerk, waar tegenwoordig ook een Rustpunt is te vinden in de tuin en het nieuwe kanon met kogels fotografeer ik ook. Kanonskogels OmmerschansIn de Ommerschans probeert men het verleden van een verdedigingswerk op een cruciale doorgang van Ommen naar Hoogeveen in het moerasgebied en het 19e eeuwse gebruik als Strafkolonie van de Maatschappij zichtbaar te maken. Voor de wandelaar en fietser van nu is het een recreatiegebied, een perfect stuk natuur om de hond uit te laten, te gaan hardlopen of je ATB kunsten te tonen.

Paddenstoel aan voetpad Hiemstra OmmerschansLangs Hoeve IV van de familie Hiemstra – hier worden regelmatig rondleidingen georganiseerd door de Ommerschans – kom ik bij de Zuiderweg. Bij de schuilhut die eerder in de Ommerschans stond, wachten scholieren op elkaar om in kolonne naar het Vechtdal College in Ommen te fietsen. Dat ik in marstempo linksaf sla over zo’n kaarsrechte weg uit de kavelindeling van de kolonietijd, deert hen niet. Verhalenpunt pomp OmmerschansHet door de familie Hiemstra aan wandelaars vrijgegeven pad over een houtwal brengt me terug bij de schansgracht met stepping stones, mystiek aandoende uitzichten over het water en de herfstkleuren in de bomen aan de overzijde. Bij een verhalenpunt langs een ander zichtbaar gemaakt stuk schanswal kun je al pompend luisteren naar een verhaal over de historie. Vrijwilligers van de MAC Van Dedem brengen het circuit in gereedheid voor de off-the-road race zaterdag. Molen De Star BalkbrugDe bossen aan de zuidoost kant van het dorp Balkbrug door ontwaar ik molen De Star in ook zo’n aparte met mist vergeven lucht. Een plaatje. De molen en de naastgelegen schuur is in het weekend wel opengesteld; er worden graanproducten verkocht voor je baksels thuis.

Reflectie op plas in landgoed Katingerveld BalkbrugNiet meteen slingeren door het in 2005 aangelegde landgoed Katingerveld, eerst het pad op de rand van bos en bedrijventerrein Katingerveld. In het landgoed mag je niet met de hond komen. Ik adviseer je verder je muziek uit te zetten en je mond te houden. Bijna elke keer als ik er ben, ook vanmorgen, betrap ik reeën, eerst een jong dier dat voor me wegschiet en verderop op de wallen rond de plassen een ouder exemplaar dat rustig om zich heen blijft kijken en me pas laat doorheeft.

Reestdal BalkbrugRabbinge met z’n oude, rietgedekte boerderijen en zandpaden naar de meanderende Reest, is ook zo karakteristiek landschap. Aan de overzijde van de rivier ben je in Drenthe. Op een wandelbankje rust ik na 10km wandelen heel kort, want het meegebrachte drinken is me te koud. Ik volg de zandpaden over de zandwallen en passeer de Reest opnieuw bij Den Huizen. Op de Meppelerweg steek ik over, de Schapenstreek in, de onverharde weg naar de campings. Reest BalkbrugDan de heide en het Heuveltjesbos om net vóór de Achterweg toch weer terug te steken het bos in, langs de visvijver en de vrijstaande villa’s in het Pluimshof (er zijn nog kavels van 700m2 te koop voor Dorpse rust en ruimte mét de gemakken van de stad om de hoek…).

Langs MFC Trefpunt naar ‘de’ kruising van Balkbrug. Waar links de legendarische discotheek Takens decennia jongeren in het weekend vermaak bood, zal binnenkort Takenshof gezinnen en senioren een splinternieuwe woonruimte geven. Ommerweg, Boslaan en alweer de Iepenlaan. Welkom thuis. Mocht je de route zelf een keer gaan lopen en willen aanwippen voor een kop koffie, ofzo: laat maar weten dat je in aantocht bent.

Gezien: Pedal the World (2015)

      No Comments on Gezien: Pedal the World (2015)

De Duitse jongen Felix Starck gaat op de fiets op zoek naar de zin van het leven. Zijn reisdocumentaire Pedal the World (2015) start in juni 2013 in het Duitse Herxheim met maat Fin. Als na wat dagen rijden al blijkt dat de twee elkaar hun wil proberen op te leggen en zijn vertrokken met verschillende doelen (de wereld zien of in Europa blijven), besluit Felix in Belgrado alleen door te gaan. Hij is – ondanks de hints over ongetraind zijn – geen beginneling, heeft zijn fiets en 60kg bagage goed voor elkaar, weet waar en hoe je mooie shots kunt maken met een nieuwe Nikon camera en brengt zo zijn tour over de Balkan, Griekenland, vervolgens een stuk in Zuid-oost Azië, Nieuw-Zeeland, de Amerikaanse west- en oostkust in beeld. Rijk is zijn Duitse woordenschat niet. Alles is ‘geil’ of ‘scheisse’. Voor de laatste etappe vliegt hij naar Oslo om via Nederland en de Belgische Eiffel terug te rijden naar zijn Heimat. Oost west, thuis best, en alleen is maar alleen, zijn nog altijd adagia.

Vriendin Selima Taibin (de artieste Mogli) komt Felix tweemaal opzoeken en rijdt wat weken mee, net als papa eerder in Griekenland deed. In precies 365 dagen wacht de lokale televisieploeg in Herxheim onder een spandoek ‘geschaft’ op de finish na 18,000 kilometer door 22 landen. Er is flink geknipt in het materiaal om het bij 84 minuten te houden, aardig om via Netflix te kijken tijdens de terugweg van Frankfurt am Main naar Arnhem. Over het algemeen is het tempo voldoende. Opvallend zijn de buigzame principes (opa Braun die het meest voor Felix heeft betekent overlijdt als Felix in Azië is. Hij heeft altijd gezegd dat hij bij dergelijke ontwikkelingen direct het vliegveld terug zal pakken, spreekt zijn verdriet en moeite uit aan de kijker, maar besluit vrolijk door te fietsen. Als goedmaker bezoekt hij vlak vóór de finish het graf van opa om vier geluksbrengers, steentjes, te droppen en – uiteraard met camera – alleen te zijn met opa).

Verder is er heel veel dat je niet ziet. Wie financiert dit project? Hoe is de logistiek rond al het filmmateriaal geregeld? Hoe blijft Felix zo fris, vrolijk, geknipt en geschoren? Hoe zijn de oversteken, vliegreizen, rendez-vous met geliefden geregeld? Afgezien van een paar dagen in een hoofdstad her en der lijkt hij elke dag in het zadel te zitten. Is dat echt zo geweest?

De problemen lijken allemaal overkomelijk. Als lokale bevolking hun bezittingen door een aanhoudende moessonregen is verloren, fietst Felix door de plassen en door. Steil is een Posbank of Vaalserberg ook. Door in het najaar en voorjaar op het zuidelijk halfrond te fietsen in vooral (sub)tropische oorden, voorkom je uitdagingen als in winterse omstandigheden moeten doorzetten. Een regenbui is niet zo spannend en een lekke band hebben mijn kinderen ook wel eens. Wat volgt na zo’n rondreis? Samen met Selima in een verbouwde schoolbus over de Amerikaanse continenten cruisen, Expedition Happiness (2017).