Concertverslag Schiller Es Werde Licht Tour in König Pilsener Arena Oberhausen

In januari 2018 heb ik al een ticket gekocht voor het concert dat Schiller, Deutschlands Elektronik-Pop-Künstler Nummer Eins, zaterdagavond 18 mei 2019 in de König-Pilsener Arena in Oberhausen – voor de shopaholics: tegenover CentrO – geeft. Ik heb de synth pop / ambient act al driemaal eerder live gezien: in 2011 in Osnabrück, in 2012 in Düsseldorf en in 2016 ook in Oberhausen. Eind maart kwam het nieuwe Morgenstund album uit en kon ik me het nieuwe repertoire eigen maken voor de Es Werde Licht Tour langs 15 Duitse steden om het 20-jarig bestaan van Schiller te vieren. Op een of andere manier is Schiller heel populair bij de oosterburen en totaal onbekend bij ons.

König--Pilsener Arena OberhausenEind van de middag rijd ik via de N48-N36-A35 en A31 naar Oberhausen. Geen wegwerkzaamheden of files, wel de albums Sonne en Morgenstund mee om in de stemming te komen. De laatste dagen heb ik genoten van het recent ontdekte internet radiostation Voyage dat 24/7 muziek van Schiller uitzendt. Anders dan bij Nederlandse concertzalen kan ik in diverse parkeergarages rond de Arena gratis parkeren en lopend naar de concertzaal voor de check van het ticket en de metaaldetectiepoortjes. Dat ik om 19.10u al binnen ben en m’n plek op de tribune gevonden heb, geeft rust. Het volstromen van de zaal, kijken of er iemand naast me komt zitten en glimlachen om de veelal wat oudere mannen die met een Schiller tas voorbij trekken met t-shirt of hoodie – de gele papieren tassen vallen wel op! – of de plateaus met halve liters bier, frieten of andere snacks.

Concert Schiller Oberhausen 16Streep 20.00 uur gaat het zaallicht uit en zet de band aan voor I Will Follow You, een verrassende opener. Vroeg in het programma Das Glockenspiel, later ook Berlin Moskau, Ruhe, Ein Schöner Tag, Schiller, Willkommen en The Future III. De band bewaart Harmonia voor de toegift en beurtelings vertrekken van bandleden. In de twee uur daartussen zien we Schwarz Avalanche en New Day indrukwekkend goed uitvoeren, is de Iraans-Koerdische Yalda Abbasi te gast voor Das Goldene Tor. Tricia McTeague die niet alleen Universe van Morgenstund zingt, maar afwisselend ook synts, akoestisch gitaar en percussie speelt. Van Future komen nog Once Upon a Time, Tired, Let Me Love You en Looking out For You (Against the Tide) voorbij. Van Sonne is er Velvet Aeroplane en Ultramarin.
20190518 Concert Schiller Oberhausen - Ein Schöner Tag
Concert Schiller Oberhausen 10Tricia heeft in Sophie Hiller een evenknie op het podium. Ook zij zingt diverse liedjes, speelt gitaar, dwarsfluit, toetsen en percussie. Gitaartalent Scott McKeon heeft een behoorlijk aandeel in de wat zwaardere sound vanavond, de Amerikaanse bassist Doug Wimbish (Living Colour) tovert met zijn instrument, net als Schiller zelf zichtbaar meer live uit zijn synthesizers haalt dan eerdere tours. En wat kan Gary Wallis gaaf drummen en percussie spelen rondom zijn torenhoge, deels elektronische, deels akoestische kit! De surround sound in een arena blijft fantastisch, eigenlijk wel opvallend dat andere bands daar niet of nauwelijks mee bezig zijn. Lichtontwerp verdient een pluim.
20190518 Concert Schiller Oberhausen - Ruhe

Concert Schiller Oberhausen 17Bij de up-tempo nummers wil het publiek best klappen of in de benen voor een dans. De gasten in de suites achter me hebben meer aandacht voor hun drankjes en medegasten, soms hinderlijk, vaak vermakelijk. Het zijn wel de hardste roepers om een toegift, want na buigingen voor het publiek komt de band niet zomaar weg. Christopher von Deilingen blijft als laatste over op het podium om het aanhoudende applaus in ontvangst te nemen. Wat een energie moet dat geven om het derde decennium als Schiller in te gaan! Die Reise geht weiter, voor mij concreet eerst terug naar huis, voor het gemak vanuit Oberhausen alsmaar rechtdoor tot knooppunt Waterberg en dan noordwaarts naar Zwolle en Balkbrug.
20190518 Concert Schiller Oberhausen - Once Upon a Time

Fietsen langs gevangenisdorp, hunebedden en beekdalen in Drenthe

Ja, je leest het goed: fietsen, niet wandelen vandaag. Mijn huisarts heeft woensdag bevestigd dat de door overbelasting opgelopen blessure aan de linkervoet hielspoor is. Inlegzolen met ‘hieltjes’ geven inmiddels extra steun en ontlasting in de schoenen. “Als u dan toch wilt blijven bewegen, kunt u gaan fietsen.” Dat had ik me afgelopen zondag ook al bedacht. En zodoende heb ik de laatste etappes van de Loop langs de hunebedden in Drenthe tussen Veenhuizen, Norg en Zeijen op afstandmeten.nl verbouwd tot fietsroute.

Relive ‘Fietsen tussen Assen en Norg’


Fake hunebed Huis ter HeideIk parkeer de auto ‘s morgens vroeg bij de carpoolplaats bij de A28 afslag Assen West aan de Drentse Hoofdvaart. Ik volg de nu autoluwe Hoofdvaartsweg aan de noordzijde van het kanaal tot de splitsing met de in 1816 gegraven Norgervaart. Begin 19e eeuw, toen de Maatschappij van Weldadigheid de kolonie Veenhuizen tot ontwikkeling bracht, verkortte de in de Kolonievaart overgaande Norgervaart naar het noorden de reistijd en ontsloot het op de grens van Drenthe en Friesland gelegen complex via scheepvaart met zowel Assen als Meppel (en vandaar over de Zuiderzee met Amsterdam). Niet elke hoop stenen in Drenthe is een hunebed, dat moet je in Huis ter Heide even doorhebben.

Rust Roest NorgerhavenBij Norgerhaven wijk ik even van de N919 af en fiets deels geoorloofd en deels verboden toegangsbordjes negerend langs de Penitentiaire Inrichting Norgerhaven, waar veelplegers opgesloten zitten in een vroeg 19e eeuws carrévormig gebouw, zoals je die als Gevangenismuseum in Veenhuizen ook hebt en iets ten zuiden van Balkbrug in de Ommerschans (een strafkolonie van dezelfde Maatschappij van Weldadigheid) ook heeft gestaan, destijds het grootste gebouw van Nederland. ‘Werklust’ en ‘Rust roest’ zijn de namen van de hoofdgebouwen, zoals veel panden in Norgerhaven en Veenhuizen van een leerstellige of opvoedkundige naam van één tot drie woorden zijn voorzien. ‘Kennis is macht’, ‘Humaniteit’, ‘Werk is leven’, dat soort teksten. Bierbrouwerij Maallust VeenhuizenEigentijdse ondernemers maken er handig gebruik van. Zo heet de lokale bierbrouwerij Maallust (om 11u gaat deze open, ik ben er om 8.30u en accepteer het maar als zelfbescherming), de bloemenwinkel Tooi & Opschik en de streekproductenwinkel Lokaal Verhaal. Rang en stand zijn hier goed zichtbaar: van kleine arbeiderswoningen tot statige herenhuizen. Langs het Nationaal Gevangenismuseum en de Tuinen van Weldadigheid fiets ik langs de Zesde Wijk die net als de Schipsloot die ik even verderop kruis in het Groote Diep (of (Drentsche) Aa) uitkomt. Een aanrader in voor de wandelaar is de Loop van de Drentsche Aa die de diepen en Aa’s volgt helemaal tot in de stad Groningen.

D1 Hunebed SteenbergenDat één van de bebouwde komborden van Een mist, verbaast me niet. Ik volg de bolstaande klinkerweg Hoofdstraat tot in Steenbergen. Naamgever van dit dorp is het reuzenbed of berg stenen die we nu kennen als hunebed D1. Een kilometer verder ligt Roderesch, dat ik herken van het Drenthepad. Kronkelende asfaltbetonnen fietspaden gaan het beekdal van de Oostervoortsche Diep in.

Zicht op Oostervoortsche DiepRond 2000 was deze meanderende beek rechtgetrokken. Vijftien jaar later verschilden de inzichten van waterbeheer en natuurlijke loop zo behoorlijk, dat de op de Aa uitkomende beek weer slingert. Ik heb er 26km op zitten als ik net voorbij de beek rust aan een picknickbank.

De gasopslag van Langelo blijft op afstand, de op Eelde landende vliegtuigen ook. Ik zet koers naar het zuiden, kruis het dorp Langelo en Norg. De app OSMAnd crasht diverse keren onder het navigeren. Herstarten of corrigeren van de route kost tijd. Norg ken ik van onder meer het Drenthepad en andere wandelingen. Ik laat de monumenten, brink en kerk even voor wat het is. Molen Noordenveld is een plaatje waard. Molen Noordenveld NorgOp naar het oosten, naar Peest en het volgende hunebed, de D5 Zeijen aan het Witteveen. Hunebed D5 ZeijenEen stel wandelaars loopt er, terwijl ze mij duidelijk zien, zelf aan voorbij, ook een keuze. De Hoofdstraat in het brinkdorp Zeijen gaat over in de Minister Cremerstraat, een lang stuk tot in het buurtschap Zeijerveen. Het links ervan tegen de A28 aan gelegen Arboretum Assen heb ik een keer bewandeld. Thuisgekomen heb ik gevonden waarom juist hier een minister Cremerstraat is. Het betreft Jacob Theodoor Cremer (1847-1923). Cremer kocht in 1907 het 620 hectare grote Zeijerveld als woeste grond van de lokale boeren. De president van de Nederlandsche Handel-Maatschappij (een voorloper van de huidige ABN AMRO Bank), oud-minister van Koloniën en administrateur van de tabakscultuur maatschappij Deli liet het gebied in de jaren voor de Eerste Wereldoorlog ontginnen door de Nederlandsche Heidemaatschappij (sinds 1997 Arcadis). Vanaf de Drentsche Hoofdvaart werd de Asserwijk (nu een straat) gegraven voor afwatering en transport. Langs en bij de Asserwijk liet Cremer 15 boerderijen bouwen, met een grootte van 20-40 ha, en een aantal arbeiderswoningen.

Aan de zuidoostkant van de nieuwbouwwijk Kloosterveen in Assen ligt het sportpark de Hoogspanning, inderdaad onder een rij masten, en naamgever van een FLAL wandeltocht Rondje Hoogspanning in 2015.

Tjalk in Drentse HoofdvaartDe snelweg onderdoor en bij de Drentse Hoofdvaart terugbuigend Assen weer uit richting Kloosterveen. Waar nu een soort binnenhaven bij de entree van de wijk is en ik een de reflectie van een tjalk fotografeer stond het geboortehuis van vriend Johan. De Hoofdvaartsweg is hier onderbroken, een ommetje langs het water noordzakelijk. Terug langs de vaart om bij de carpoolplaats net 50km aangetikt te hebben. Ik geef toe dat de beleving van de omgeving op de fiets heel anders is dan te voet. Wandelend fotografeer ik veel meer, heb ik meer oog en tijd voor details. Op de fiets rijd ik er sneller voorbij aan sculpturen, opvallende naambordjes, etc. En wat heb je als wandelaar een hoop extra (bos)paden om te navigeren!

Gezien: Saints and Strangers (2015)

Na in januari 2018 het boek They Came for Freedom: the forgotten epic adventure of the Pilgrrims van Jay Milbrandt gelezen en besproken te hebben tipte mijn zoon me op de Netflix verfilming van de eerste jaren dat de Pilgrim Fathers vanuit onder meer Delfshaven naar Cape Cod vertrokken om er een nieuw bestaan op te bouwen, zij het onder contract van de Britse koning James. De in twee delen van elk anderhalf uur door National Geographic uitgebrachte Saints & Strangers (2015) volgt de eerste groep vanaf de hachelijke bootreis in 1620 de eerste seizoenen in Plymouth. Het stelen van het maïs van Indianen, de bijzondere rol van de Indiaan Squanto die al diverse keren in Europa is geweest en zodoende als tolk kan optreden, het verlies van dierbaren en de verwording van heilige boontjes die goed en kwaad toeschrijven aan God die uiteindelijk voor de handel gaan en de rebellen die niets ophebben met God of gebod en eenmaal in het nieuwe land primair de verdediging van de kolonie ter hand nemen en wantrouwend blijven ten opzichte van andere kolonisten en Indianen.

Vreemdelingen op zoek naar een nieuw huis. Antwoorden op morele vraagstukken worden niet vooraf ingevuld, je mag zelf regelmatig nadenken en conclusies trekken. Van de verdrinking van William Bradfords vrouw (was het zelfmoord of een ongeluk?), al dan niet een verbond sluiten met je vijand, of van honger omkomen of maïs stelen?

De producenten hebben de Indiaanse personages Western Abenaki laten spreken, dat lijkt op de taal die de Wampanoag rond 1620 gesproken hebben. De film werd in Zuid-Afrika opgenomen. De personages blijven wat oppervlakkig in de filmversie. Gebeden worden niet hardop uitgesproken en waar liefde broeit of bloeit, komt ze net niet uit de verf. Teveel willen vertellen in een tweedelige kijksessie, waar het boek al uitgebreider is en werkelijke jaren 1620-1621 natuurlijk nog veel meer ups, downs en ook verveling hebben gekend. Dat laatste voorkomt de filmversie wel, waarvoor hulde.

 

 

Lessons from the first IIL online Leadership and Innovation conference

The first International Institute for Learning held online Leadership and Innovation conference runs from March – June 2019. I watched keynotes on several dates and hand-picked lessons I learned from these sessions.

Rich Sheridan – Leading with joy

Menlo Innovations CEO Rich Sheridan became disillusioned in the middle of his career in the chaotic technology industry. He had an all-consuming thought: Things can be better. Much better. Rich co-founded Menlo Innovations in 2001 to end human suffering in the workplace. His unique approach to custom software creation is so surprisingly different that 3,000 people a year travel from around the world just to see how it’s done. Rich is also the author of Joy, Inc: How We Built a Workplace People Love and Chief Joy Officer: How Great Leaders Elevate Human Energy and Eliminate Fear.

  • Are you flying or building an airplane?
  • Start with purpose
  • Value leaders, not bosses
  • Pursue systems, not bureaucracy
  • Care for the team
  • Learn together
  • Become storytellers

Start where you are. Run experiments.

Joanna Durand – Why Passionate Leadership Matters

Joanne shares that passion, authenticity, and integrity are important. Passionate leadership has a care element, a vision element, and a resiliency element. Her keynote made me think of William F. Baker & Michael O’Malley’s book Leading with Kindness, and Grateful Leadership by Judith W. Umlas.

Steve Denning – Inspiring the Human-Centered Organization – Three Laws of Business Agility

Stephen Denning is the author of six successful business books on leadership, leadership storytelling, and management, as well as a novel and a volume of poems. From 1996 to 2000, Stephen was the Program Director, Knowledge Management at the World Bank where he spearheaded the organizational knowledge sharing program. In November 2000, Stephen Denning was selected as one of the world’s ten Most Admired Knowledge Leaders (Teleos).

He now works with organizations in the U.S., Europe, Asia, and Australia on leadership, innovation, business narrative and most recently, radical management. Since 2011, he has been writing a popular Leadership column for Forbes.com and has published more than 600 articles on the Creative Economy, with more than 6 million visitors and more than 15 million pageviews.

Stephen is a member of the Advisory Board of the Drucker Forum, headquartered in Vienna, Austria. The annual Drucker Forum, held in November each year, has become the leading global conference on general management issues. Each year, Stephen has chaired a panel at the Forum, which attracts the world’s top thought leaders in management.

More value from less work. An unstoppable business revolution is under way-and it is Agile. Companies that embrace Agile Management learn to connect everyone and everything . . . all the time. They can deliver instant, intimate, frictionless value on a large scale. Agile began emerging many decades ago, but truly took off in the software development industry. Sparking dramatic improvements in quality, innovation, and speed-to-market, the Agile movement is now spreading quickly throughout all kinds of companies. It enables a team, a unit, or an enterprise to nimbly adapt and upgrade products and services to meet rapidly changing technology and customer needs. And the process is applicable anywhere-companies don’t need to be born Agile, like Spotify. Even centuries-old Barclays is making the transition and reaping rewards. Filled with examples from every sector, The Age of Agile helps readers: Master the three laws of Agile Management (team, customer, network) * Embrace the new mindset * Overcome constraints * Employ meaningful metrics * Make the entire organization Agile * And more With this breakthrough approach, even global giants can learn to act entrepreneurially. Their future depends on it.

Flaws of some Agile organizations include:

  • lack of innovation
  • sweat shops
  • unfair legale maneuvers
  • prioritizing shareholder value
  • short-termism
  • abuse of monopolies

Agile is necessary but not sufficient for the human-centered organization.
Efosa Ojomo – The Power of Market-Creating Innovation

in their groundbreaking new book, The Prosperity Paradox: How Innovation Can Lift Nations Out of Poverty, Ojomo, Christensen, and co-author Karen Dillon reveal actionable solutions to growing sustainable economies. “The Prosperity Paradox” expertly offers cases of successful market-creating innovations, including the Ford Model T, which made cars accessible to ordinary Americans, and Tolaram instant noodles, inexpensive, convenient food made available to millions of Nigerians, rich and poor. Essentially, what Nigeria and other low- and middle-income countries need (and what America needed when it was still a poor country) is not for well-meaning charities and NGOs to “push” resources into its communities but for innovations to “pull” those resources in. Ojomo provides organizations with a clear framework for spotting and capitalizing on nonconsumption while generating massive gains for the company and the people who live in those regions.

Ojomo’s commitment to shifting the conversation on international development, from providing resources to developing innovations, is deeply personal and is rooted in his own previous endeavors. Ojomo, who came to the U.S. from Nigeria to attend college, worked as an engineer and in business development for National Instruments for eight years following graduation. Having grown up amid poverty, he soon realized his purpose was much larger than himself. Inspired by a young Ethiopian girl’s story of debilitating poverty, Ojomo started the nonprofit Poverty Stops Here. He soon realized that while charities and non-profits can do incredible work helping vulnerable people, many generally failed to significantly improve people’s lives at scale. At this point, he decided to go back to school to get the education he needed to fulfill his goals.

Lisa Bodell – Innovation Simplified: Why Simple Wins
CEO of futurethink Lisa Bodell is the bestselling author of Why Simple Wins. She is a recognized global leader on simplification and innovation, whose keynotes leave audiences inspired with a vision and armed with tools towards action.

Simplification code of conduct:
I will
1. eliminate redundancies and unnecessary work.
2. not create false urgency
3. use clear, jargon-free language when I communicate
4. keep my emails, documents, meetings, and conversations short.
5. limit the amount of information I need to make a decision.
6. Empower others to make decisions without me.
7. Make information available to others (unless illegal)
8. Say NO whenever possible.

Joy Williams – Front Porch

In de achterliggende maanden konden we al kennismaken met diverse singles en de EP No Place Like You van het nieuwe album Front Porch van de Amerikaanse singer-songwriter Joy Williams, de opvolger van Venus (2015). Een regelmatige stroom van inkomsten is voor de independent artist natuurlijk mooi meegenomen. En het regelmatig in de Release Radar staan of met een nieuwe single airplay op de radio krijgen houdt je in de hearts and minds van fans. Williams maakt luistermuziek, ontspannen folk, Americana zo je wilt. Geen urgentie om hoog in de pop charts te belanden, als helft van The Civil Wars en solo heeft Joy al voldoende naam en faam om zichzelf te kunnen blijven en te zingen over de butsen en schrammen die het leven met zich meebrengt, over je thuisvoelen (ze verhuisde terug naar Nashiville), verlangen (The trouble with wanting is I want you) en de plek van een domineesdochter (I love my father turned wine from water in my eyes. Bound together, sweet surrender. I forever know that I’m a preacher’s daughter), een eerbetoon aan haar overleden vader. Het titelnummer is met Liz Rose en Emily Shackleton geschreven. “Whatever you’ve done, it doesn’t matter ‘Cause darling we’re all a little splintered and battered But the light is on, what you waiting for? Come on back, come on back to the front porch.”

Ook elders op het dozijn nummers is de samenwerking met vaklui terug te vinden. Verwacht echter geen uitschieters of spannende arrangementen in deze productie van de ervaren Kenneth Pattengale. En misschien vind je dat ook helemaal niet belangrijk. Zelf zegt Joy over het componeren: “I wrote and recorded this record in the same way I spend time with loved ones on my front porch: without pretense, to be in no hurry, to savor just being together, to take our shoes off and welcome one another with open arms despite it all. I hope the heart and welcome of the Front Porch makes it way to you in that same spirit today.”