Pronkjewailpad van Bad Nieuweschans naar Wedde

Het is vandaag schitterend wandelweer. Op de agenda staat de Pronkjewailpad etappe van Bad Nieuweschans naar Wedde tegen de Duitse grens aan. Voor de logistiek is het handig de auto bij het station Winschoten op de P+R achter te laten en met de Arriva Wiederline naar Bad Nieuweschans te reizen. Een kwartier lang uitkijken over enorme akkers vol graan en aardappelen. Dit is de Graanrepubliek Oldambt! LocLoods Bad NieuweschansBij het gelijknamige etablissement in de LocLoods 1877 (alleen op zondag geopend) stempel ik even na kwart voor negen mijn eerste digitale stempel van de dag. Eind maart vertrok ik van hier met een groep voorlopers tijdens de opening van de zuidroute voor de etappe naar Midwolda de andere kant op. Afgezien van Wedde is de rest van de komende kilometers helemaal nieuw terrein voor me. Ik laat me verrassen.

Relive ‘Pronkjewailpad Bad Nieuweschans – Wedde’


Social sofa Bad Nieuweschans achterzijdeBad Nieuweschans was tijdens de Tweede Wereldoorlog de laatste halte in Nederland van treinen die vanaf Kamp Westerbork via Hooghalen en Groningen naar Duitse concentratiekampen reden. Een informatiepaneel en roestbruine paal herinnert aan deze geschiedenis. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog was hier een schans opgeworpen tegen de bisschop van Münster, ‘Bommen Berend’. Informatieborden, kanonnen, en de stervormige wallen en gracht brengen dat verleden tot leven. Sinds 1985 is Bad Nieuweschans ook een kuuroord. En zo ze ik in de hal van wat nu Welness & Hotel Thermen Bad Nieuweschans heet een stempel op de kaart.

Rustpunt en Pronkjewailpad stempelpost Kunst in de bochtHet fietspad langs de Westerwoldse Aa (deze komt iets verderop uit in de Dollard) laat de bedrijvigheid en het geluid van motorverkeer snel achter me. Op de dijk langs de Aa en verder langs het Vereenigd- of BL Tijdenskanaal valt op hoe laag het water in het natuurgebied links van me ligt. Dan het Bos op Houwingaham. Ooit lag hier het dorp Houwingaham, dat door een overstroming van de Dollard onder een kleilaag verdween. In het tegen de Duitse grens aan liggende buurtschap Booneschans – inderdaad ook hier was ooit een schans, waarschijnlijk een veldschans of redoute – is de volgende stempelpost bij het ‘pas’ om 10 uur open gaande Rustpunt Beelden In de bocht (van de Hamdijk) met een 4000m2 grote tuin vol bloemen, oude fruitbomen en beelden. Na het jaagpad aan de andere kant van het kanaal volgt een autoluwe weg met ruim zicht op graanvelden en enkele boerderijen in het buurtschap Den Ham aan mijn linkerhand. Graanrepubliek Westerwolde tussen Den Ham en Oudeschans 3Al stappend heb ik niet door dat ik al had moeten afslaan. 500m terug dan maar weer en een betonnen brug over en de rand van een akker volgen. Het is wel makkelijk foto’s maken voor de website en andere materialen van de Evangelische Gemeente De Graankorrel hier 🙂 Door de velden kom ik bij Oudeschans. Brug in water rond OudeschansOok hier waren ‘woelingen’ tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Een groot deel van de stervormige structuur is nog goed zichtbaar. Om de noordzijde en dan het dorpje zelf in. Hier is het nog vredig stil, alsog iedereen op vakantie is gegaan. Het Vestingmuseum en restaurant De Piekenier zijn pas ‘s middags open. Bij het museum kan ik alleen digitaal stempelen, bij het restaurant staat een emmer met stempel bij de entree. Ik zit even op een bankje voor wat rust, eten en drinken.

Huis aan Hoofdweg Bellingwolde 1Langs de Oudeschanskerweg worden handmatig glasvezelkabels getrokken. Een bezienswaardigheid die te denken geeft zo met dit warme weer. Welkom in Bellingwolde, een typisch streekdorp in voormalige veengebied. Imposante voorhuizen bij grote boerderijen die bij de bouw eind 19e, begin 20e eeuw onderling streden om de schoonheidsprijs, zo lijkt het. Bij COA AZC De Grenshof midden in het dorp is het een levendige bedoeling. De locatie werd in 2017 gesloten, stond vervolgens op de nominatie heropend te worden. Fietsen op de klinkers en vriendelijk groeten gaat één van de bewoners in elk geval goed af in het voorbijgaan. Bij Museum Oude Wolden krijg ik niet alleen een stempel, maar ook een envelop met inhoud. Een paar schitterende ansichtkaarten en 20% korting op de toegang voor enkele personen. De vrijwilliger bij de kassa is een fervent wandelaar die alle mooie plekjes in de omgeving kent. Hij begrijpt dat het Routebureau Groningen voor het Pronkjewailpad keuzes heeft moeten maken, maar had zelf de route niet enkel langs de Hoofdweg gelegd. De Gaast met de akkervarkens moet ik zeker van gaan genieten. Goed, dat ga ik maar doen. 15e eeuwse Kerk BellingwoldeHet vrijliggende voetpad langs de 4,5km lange Hoofdweg geeft wel zicht op de 15e eeuwse Magnuskerk met losse klokkentoren, (weer) een social sofa, plaatselijke ondernemers en veel meer fraaie huizen. Echt een dorp om nog eens terug te komen en verder te verkennen.

Akkervarkens in Gaast 2De dijk langs het Veendiep komt uit bij het natuurgebied De Gaast, waar letterlijk gescharreld wordt aan beide kanten van het fietspad door akkervarkens van een bedrijf uit Valthermond, dat deze moderne grondbewerkers inmiddels op 15 plekken in Oost- en Noord-Nederland heeft uitgezet. De wolven die in deze grensstreken rondtrekken houden ook van karbonade, zo had de man in het museum al gewaarschuwd. Fietspad door GaastOpnieuw graanvelden en rechts de dijk die de loop van de Westerwoldse Aa volgt. Molen Weddermarke in WedderbergenDe Nieuwedijk komt uit bij Molen De Weddermarke in het buurtschap Wedderbergen. Na een fietstunnel onder de N386 sta je op camping De Wetterbergen (‘de leukste camping van Groningen’). Bij de receptie krijg ik een stempel, de eerste van Wedde. Grappig om thuis te lezen, dat dit recreatiegebied al in de 19e eeuw als zodanig in gebruik was en zelfs per trein bereikbaar. Zwemmen in de grote recreatieplas wordt op borden afgeraden. Het is ook opvallend stil op het strand. Welgeteld één persoon is aan het zonnebaden en aan de overzijde van het water zie ik wat vissers. Het Kerkepad over een dijkje rond een kolk die in de volksmond De Jeudenkolke heet. Volgens de verhalen is een Joodse inwoner met zijn koets de kolk ingereden toen de paarden op hol waren geslagen.

Burcht WeddeMijn linkervoet protesteert hevig op het graspad tussen de akkerbloemen langs de Westerwoldse Aa. Gek, normaliter zou ik heel blij zijn met zoveel onverharde paden onderweg, maar de ontsteking verandert nu mijn mening. In tegengestelde richting komt een stel wandelaars aan. Een man met Tocht om de Noord shirt, vrouw met smartphone in de hand. Elkaar succes wensen met ‘het pad’ dus. De laatste stempelpost van vandaag is echt een pronkjuweel: de burcht Wedde. Ik maak buiten wat foto’s en vind binnen een man die me aan een stempel wil helpen. Over tien minuten komt de bus naar Winschoten. Ik beloof de man dat ik bij de etappe vanuit Wedde de burcht rustig kom bekijken. Nu wandel ik terug naar de bushalte. Er is weer 29,5km gelogd. Twee jonge ouders met twee kleine kinderen heeft vanaf Bellingwolde gewandeld; zij doen het Pronkjewailpad in etappes van maximaal 15km, maar dan wel met kinderen en wandelwagen. Samen pakken we om 14.08u de bus naar Winschoten.

Peter Paul Hattinga Verschure – Zie de stad Deventer in tekeningen

Na de jaarlijkse fotoboeken van de hand van Henk van Baalen en de Beeldbijbel vorig jaar bij het 1250 jarig bestaan van de stad Deventer, viel mijn oog onlangs op het bijzondere Zie de stad Deventer in tekeningen. Waar een foto alle details genadeloos als momentopname vastlegt, heeft beeldend kunstenaar door en plein air in de stad te tekenen juist willen inzoomen èn weglaten, de ontwikkelingen in de stad die nooit af is willen weergeven. In het kolossale, 256 pagina’s tellende werk zijn markante gebouwen, pleinen en straten, akkers en rivieroevers in beeld gebracht, zoals een fotograaf dat simpelweg niet kan of zou willen. Zelfde perspectieven tijdens en na verbouwingen, opgravingen, artist impression of hoe de eerste of vroege bebouwing van de stad eruit heeft kunnen zien versus de eigentijdse straatbeelden, etc. in zes zones, van de oudste stadskern tot de locaties in het buitengebied en nieuwste woonwijken.

Hoewel de omslag meldt, dat het een beeldboek zonder tekst is, klopt dat niet. Bij elke tekening geeft Peter Paul uitleg over het gekozen perspectief, de topografische, archeologische of tijdgebonden achtergrond bij het geportretteerde. Een groot deel van de honderden tekeningen, schetsen en schilderijen die hij maakte van de stad en verspreid zijn over collecties van het Historisch Centrum Overijssel, het Deventer Stadsarchief of andere bezitters, zijn nu toegankelijk gemaakt in Zie de stad Deventer in tekeningen. Een bijzonder boek voor op de salontafel, als geschenk of kijkboek.

Zoektocht naar nieuwe leasewagen onverwacht heropend

Ik heb in april een keuze gemaakt voor de parelwitte Kia e-Niro, kon ‘m ondanks de reguliere levertijd van 13 maanden, toch bestellen, omdat leasemaatschappij Alphabet een batch had gereserveerd. De leaseprijs zou dan wel €10-15 hoger zijn, maar dat nam ik graag voor lief. In mei kreeg ik nog de bevestiging dat alles goed zat en de afleverdatum in de maand juni in het berijders dashboard zou verschijnen. Toen dat 21 juni nog niet het geval was, heb bij Alphabet alarm geslagen. Na diverse telefoontjes, vele minuten in wachtrijen en beloftes teruggebeld te worden, kwam het hoge woord eruit. Alphabet had géén koppeling gelegd tussen de batch en mijn gekozen auto, en zodoende is er geen enkele e-Niro voor mij in bestelling. De levertijd was inmiddels 15 maanden.

Achterzijde Kia e-NeroEen collega van me die een zwarte e-Niro had besteld, had aangegeven mogelijk toch af te willen van de bestelling uit de gereserveerde batch. Mocht die beschikbaar komen, kon ik ‘m krijgen, hoewel zwart in plaats van wit. Uitslag van dat beslistraject en opnieuw gebroken beloftes doior Alphabet teruggebeld te worden, waren voor mij de aanleiding actief om te zien naar een alternatief. Andere, wel snel af te leveren elektrische auto’s als de Tesla Model 3 of de Nissan Leaf+ waren om goede redenen afgevallen. Zou ik mijn lidmaatschap van de vereniging elektrische rijders alweer kunnen opzeggen?

En zo ontstond na wat zoeken en vergelijken een nieuwe short list met zuinige benzineuitvoeringen of hybride (benzine/elektrisch) als plan B:

Zwart wordt wit

Voorzijde Kia e-NeroOp woensdag 3 juli goed nieuws van de Alphabet accountmanager. De week had mijn Capgemini collega inderdaad afgezien van de bestelde zwarte e-Niro. Die zou voor mij worden, als niemand anders ‘m geclaimd had. en of de bestelde opties (trekhaak, specifieke velgen) wel af-fabriek met deze bestelling meekonden, viel te bezien. Desnoods moest de trekhaak maar bij de dealer in Zwolle als accessoire aangebracht worden en de door míjn collega gekozen velgen op de koop toe genomen worden.

Op wonderbaarlijke wijze was woensdag de parelwitte uitvoering mèt mijn gekozen opties wel beschikbaar, al wordt de aflevering eind september 2019 verwacht. Vervolgens duurde het tot 12 juli, voordat Alphabet bij dealer Van Mossel in Zwolle de bestelling heeft verzocht vast te leggen. Dinsdagmiddag 16 juli is dat gedaan.

Laadpunt aan huis

De volgende hobbel is Newmotion. Ik werd gewaarschuwd dat zij net als Eneco een behoorlijke achterstand heeft in het plaatsen van laadpalen aan huis. Ook hier dreigt een verschil tussen ronkende websites met prachtige foto’s en voorzieningen en de werkelijkheid van de beschikbaarheid van installateurs. Alsof de bestellingen van EV’s in 2019 echt ‘out of the blue’ komen. Op 16 juli ontvang ik een automatisch gegenereerde mail om het binnenkort te voeren intakegesprek voor te bereiden. Welke kleur paal, hoe lang moet de laadkabel worden, wat is de capaciteit van de meterkast en hoe zie ik de route tussen meterkast en laadpaal voor me?

In de twee opvolgende dagen is met wat uitleg en foto’s van de situatie in de meterkast en onder de carport snel duidelijk wat er moet gebeuren en kan Newmotion een offerte ter goedkeuring aan Alphabet toesturen. Hierna komt de mogelijkheid een afspraak voor installatie te plannen. Dit ervaar ik als veel soepeler dan wat de waarschuwingen aangaven.

Een laadpas krijg ik in elk geval tijdig, aldus de Alphabet accountmanager. Duh, de Kia / Plugsurfing laadpas ‘krijg’ je gewoon bij de e-Niro. Het aantal uren dat de e-Niro voor een volledige laadbeurt via wisselstroom aan een laadpaal moet, is significant. Zo mogelijk gebruik ik daar graag wat zelf opgewekte zonne energie voor en hoef ik niet bang te zijn dat de momenteel enige publieke laadpaal voor twee auto’s in Balkbrug, bij het Heuveltjesbosbad bezet is.

Concertverslag Switchfoot – Native Tongue Tour in De Melkweg, Amsterdam

Na de release van Native Tongue staat de Amerikaanse rockband Switchfoot bij de Native Tongue Tour door Europa na Polen en België afgelopen weekend maandagavond in De Melkweg in Amsterdam, dankzij inspanningen van Events4Christ, Seven FM en het poppodium. Voor mij een aantrekkelijk intermezzo tussen een dag werken in Amsterdam Zuidoost en eentje in Brussel. Ik verblijf op loopafstand van kantoor, metro en trein in het OZO hotel en meld .

Voorprogramma LionLion

LionLion concert Melkweg Amsterdam 2Daags voor het concert werd de support act bekend gemaakt: de Duitse pop/rockband LionLion dat klinkt als een mix van Muse en Mutemath. De band met de tweelingbroers Michael (toetsen, zang) & Matthias Rückert (zang, gitaar), bassist David LaPlant en drummer André Bayer bracht in 2018 het debuutalbum The Atlas Idea uit en onlangs de single Oceans Rise, dat de opmaat voor het in de herfst te verschijnen Oceans Rise & Fall is. De bijbehorende videoclips zullen de beeldtaal van het honderdjarige Bauhaus gebruiken.

LionLion concert Melkweg Amsterdam 4Klinkt de muziek op Spotify nog redelijk vlakjes, zo scherp en voelbaar staat de basgitaar en de drumkit afgesteld. Beseffend dat Switchfoot ‘so great’ is en zij zelf ‘still little’ en ze het een grote eer vinden bijna 15 jaar na in de rij gestaan te hebben voor de release van Stars – een klein stukje proberen ze zelf – ze als support act van Switchfoot. En dat gaat de jongens goed af. Het publiek is vanaf het eerste liedje verkocht. Niks geen rumoer, aanhoudende kletspartijen of eindeloos social media checken. LionLion is krachtig,

Concert Switchfoot Melkweg Amsterdam 3De surfende broers Jon (zang, gitaar) en Tim Foreman (bas) en hun vrienden Chad Butler (drums, geboren op de Jeugd met een Opdracht boten De Ark die vanaf halverwege de jaren ’70 achter het Centraal Station lagen en een springplank voor evangelisatie onder de hippies vormde. Zelf heb ik de locatie in de jaren ’80 als Steiger 14, het thuishonk van de punkband No Longer Music van David Pierce leren kennen ), Drew Shirley (gitaar) en Jerome Fontamillas (toetsen, gitaar, zang) volg ik al heel wat jaren ver voordat Jon Foreman op de EO Jongerendag door de hele Gelredome trekkend Love Alone is Worth the Fight zong tot grote onrust van de beveiliging en cameramensen. Concert Switchfoot Melkweg Amsterdam 7Het typeert hoe dicht de rockers bij de mensen willen zijn. Wat Jon betreft delen we awkwardness en beauty, en dus maakt het niet als we tweemaal schouder aan schouder met volslagen onbekenden staan te zwieren, letterlijk als opstapje dienen om de zanger tijdens – opnieuw – Love Alone is Worth the Fight zingend de railing rond het balkon van De Max-zaal helpen. High fives met piepjonge concertgangers, crowdsurfend terug naar het podium en even later in de set met de hele band in het midden van de zaal vastgelegd door tientallen smartphones akoestisch te schitteren.

Concert Switchfoot Melkweg Amsterdam 15Bam! Wat een energie met oudjes Oh! Gravity en Hello Hurricane. Tijdloos en minstens even mooi als de nieuwe nummers van Where The Light Shines Through en Native Tongue. De 20 jaar ervaring spreekt: Jon’s stem houdt het goed; band en publiek interacteren geweldig. Wie er uit Amsterdam komt? Bijna niemand. O, uit de ‘surrounding areas’ dan? Jazeker, zo ongeveer alle handen omhoog 😉 Bedachte setlist omgooien? Prima. Meegebrachte borden met opschriften lezen? Zeker. Weten hoe je ‘dankjewel’ zegt, blijven benadrukken welke rijke herinneringen de eerdere optredens in Amsterdam hebben opgeleverd. “Dat kan nog beter!” lijkt het gedeelde voornemen.

Concert Switchfoot Melkweg Amsterdam 23Edwin Poot tipt me in de pauze, dat Jon Foreman doorgaans na afloop van het concert naar buiten komt voor een after show aan de Amsterdamse grachten. Voor mijn linkervoet is een avond voormamelijk staan genoeg geweest. Als rond kwart over tien na de toegiften Twenty-Four en Dare You To Move een eind gekomen is aan een energierijk optreden, loop ik naar de tram met All I Need als oorwurm.

Wil je het concertgevoel nog langer vasthouden, beluister dan Live from the Native Tongue Tour.

Jeroen van Bergeijk – Uberleven: undercover als Uberchauffeur

Uber was jaren één van de spraakmakende vernieuwingen in de moderne economie. een taxibedrijf zonder eigen taxi’s, net zoals Airbnb zelf geen accommodaties bezit of Alibaba zelf op voorraad produceert. Of je dit deeleconomie, platformorganisatie of de moderne marktplaats noemt, maakt niet veel uit. Wel, hoe het bedrijf Uber met chauffeurs omgaat. En dat haalt de laatste jaren vooral de krant. Want als de mensen die voor Uber rijden werknemers of medewerkers zijn, schept dat verantwoordelijkheden als uitbetalen van tenminste het wettelijk minimumloon, opbouwen van pensioen, loon doorbetaling bij ziekte en dergelijke met zich mee. Kunnen de omzetten die kandidaat chauffeurs worden voorgespiegeld echt worden gehaald? En hoe vrij is de chauffeur eigen werktijden te kiezen?

Journalist Jeroen van Bergeijk liet zich omscholen tot Uberchauffeur, deelde en leasde later een taxi om er in en rond Amsterdam duizenden kilometers mee af te leggen, zoekend naar antwoorden op hoeveel en wanneer je moet rijden om een beetje schappelijke omzet te kunnen draaien, wat de Uberapp voor chauffeurs en reizigers betekent, welke gamification en verleidingstechnieken worden gebruikt om meer te blijven rijden dan gezond is en of het zinvol is een ‘baan’ als Uberchauffeur naast ander werk te hebben.

Jeroen sprak tientallen andere Uberchauffeurs, kon tweemaal van gedachten wisselen met Uber Benelux directeur Thijs Esmondts en heeft zo te lezen zijn doldwaze, onbeschofte, irritante en grappige ervaringen met reizigers goed gedocumenteerd om er een smaakvol, vlot lezend relaas over te schrijven. Een artikel in De Volkskrant in de loop van het experiment – feitelijk ging Van Bergeijk niet undercover, hij vertelde desgevraagd dat hij journalist was – was wel goed voor het loskomen van reacties en ervaringen van anderen met Uber. Uberleven – Undercover als Uberchauffeur is ontnuchterend, waarschuwend naar de wat minder hoog opgeleide belangstellende die niet alle kleine lettertjes in contracten naleest of de moeite neemt te ageren tegen eenzijdige verlagingen van verdiensten en weigering van declaraties, etc. Het laat zien dat metrieken  en mogelijkheden om onpersoonlijk via een app diensten af te nemen, te betalen en feedback te geven ook gedrag bepalen, van zowel de chauffeur als de passagier.

Uber heeft niet alleen voor arbeidsrechtelijke problemen gezorgd, maar draagt ook bij aan filedruk in een toch al overvolle hoofdstad èn heeft een heel nieuw reizigerssegment aangeboord die anders niet in een reguliere taxi zou stappen, maar de tram of fiets zou nemen. Uberleven is geen klaagzang of aanval op alleen het bedrijf Uber, maar houdt de schrijver en lezer een spiegel voor. Het boek sluit af met schandalen rond Uber van 2014 t/m augustus 2018. 10 tips om je Uberchauffeur tevreden te houden en een top 10 van Amsterdamse Uberbestemmingen, 10 Ubertypes. Hoe houdbaar het business model van Uber is, wijst de toekomst uit. De enorme verliezen (Q4 2018 865 miljoen dollar) wijzen niet op een bestendige koers.

Over de auteur

Jeroen van Bergeijk (1965) is journalist, schrijver en documentairemaker. In 2011 richtte hij de digitale uitgeverij Fosfor op. Van zijn hand verschenen onder meer de boeken Mijn Mercedes is niet te koop (2006), Goudkoorts (2011) en Liefde, lijden, lossen (2017).