Jip en Janneke taal: verdraaid lastig

In februari 2004 besteedde ik kort aandacht aan het overlijden van Fiep Westendorp, de illustrator van de Jip en Janneke verhalen van Annie M.G. Schmidt. Jip en Janneke taal kreeg onlangs een nieuwe dimensie toen ik Jippus et Jannica kon bemachtigen bij de bibliotheek. Dit bijzondere boekje heeft op de linkerpagina's de Nederlandstalige verhaaltjes en op de rechterpagina de bijbehorende Latijnse vertaling.

Een geweldig boek om je gestreelde ego (ik heb gymnasium alpha gedaan in de jaren '80, dus ik beheers het Latijn nog wel....) te confronteren met de harde werkelijkheid. Met andere woorden: spontaan zou ik het niet zelf meer kunnen vertalen, noch de ene, noch de andere kant op. Desondanks is Jippus et Jannica een geweldig fenomeen, dat direct door m'n oudste dochter werd omarmd. OK, ze is dan wel links georiënteerd in deze.

Terwijl velen honend doen over de terugkeer van de spruitjesgeur van de jaren '50 en de bijbehorende vertrutting, smult men evenzeer van de Jip en Janneke taal en bijbehorende concepten. Versimpel de werkelijkheid, zet vooral plaatjes in je plannen en beleidsstukken, het liefst zwart-wit, tweedimensionaal. Het leven is echter veel genuanceerder. Denk niet Zwart Wit zong Frank Boeijen in 1984 al. De Taalunie concludeerde eind 2008 ook dat Jip en Janneke taal niet helpt.

Effectieve communicatie heeft veel te maken met diverse soorten taal en het overkomen, begrepen worden van de boodschappen en ermee doen wat beoogd werd. Jouw en mijn taal (begrippen, jargon, kader) naast elkaar zetten, helpt kloven overbruggen. Zo ontdek je de kleur van je hart en kun je op basis van passie, innerlijke drijfveren samen optrekken.