U2NL In The Name of U2 in Hoogeveen

Terwijl veel ogen en oren deze weken gericht zijn op het nieuwe No Line on the Horizon album van U2, toert U2NL langs de theaters. Gisteravond was ik bij het optreden van deze tribute band, bestaande uit Frank Wensink (zang), Sander Brandsen (gitaar), Chuck Sterk (bas, zang), Ger Joosten (drums, zang) in De Tamboer in Hoogeveen.

U2NL is opgericht in 2003 en sindsdien uitgegroeid tot Nederlands meest succesvolle tribute band van dit moment. In 2006 mochten de heren voorafgaand aan de kwartfinale WK voetbal in Keulen spelen. Er volgden optredens in Oostenrijk, België, Luxemburg, Zwitserland, Duitsland, Finland en natuurlijk Nederland. In januari 2007 zette U2NL voor het eerst een theaterproductie over U2 neer. Impresariaat Ruud de Graaf zag het succes groeien. Nu in het seizoen 2008-9 is er opnieuw een theatershow over U2, de geschiedenis van de band en natuurlijk het beoogde U2 gevoel.

Voor een volle Univé zaal in De Tamboer was het gisteravond één groot feest van herkenning, meedijnen, -zingen, -klappen en dansen. Aanvankelijk op chronologische volgorde, van I Will Follow en Out of Control en October tot Van Diemens Land (verdienstelijk gezongen door bassist Chuck Sterk), Pride (In the Name of Love), In God's Country, Bullet The Blue Sky en I Still Haven't Found. With or Without You als cliffhanger voor de pauze. Of het nu onder de haperende tl-buis, met grote discobol of voorzien van bijbehorende videoclips op het scherm achter de band was, voor oog en oor was U2NL aantrekkelijk.

Na de pauze de periode van Discotheque en ZooTV, Hold Me Thrill Me Kiss Me (compleet met Batman videoclip), Mothers of the Disappeared (van PopMart, met foto's van de dwaze moeders van Argentinië), One, Miss Sarajevo (Frank Wensink had helaas geen Pavarotti ingehuurd), Bad (met opnamen van Live Aid uit 1985), Elevation en Beautiful Day. City of Blinding Lights van How to Dismantle an Atomic Bomb (2004) was het meest recente liedje, de klok stond inmiddels ook op 22.30. Als toegiften werden we nog getracteerd op drie klassiekers, Where The Streets Have No Name, Sunday, Bloody Sunday en '40'. En, zoals inmiddels de traditie voorschrijft, bleven we nog lang "How long must we sing this song.." doorzingen.

De heren hebben hun eigen weblog, Youtube kanaal en sinds kort zijn ze ook te vinden op Hyves. Ze touren nog tot en met 15 mei dit jaar langs de theaters. Als ze in de buurt zijn, zou ik U2NL niet laten schieten.