Purper sinds 1980 anno 2009

Theaterbezoek is bij ons vanwege uiteenlopende smaken en de weigering om door de week structureel oppas te nodig te hebben vaak alleen, maar donderdagavond ben ik met Klazien samen naar Purper sinds 1980 in de Hoogeveense Tamboer geweest.

Het in 1980 door Erik Breij, Haye van der Heyden en Jan Dagevos opgerichte cabaretgezelschap Purper bestaat 29 jaar. Vanaf het vierde jaar is Frans Mulder van de partij en sinds de 16e tour is Rop Verheijen het vijfde lid naar Breij, Mulder, Marco Braam en de enige vrouw Gerrie van der Klei.

Clichés waren er in overvloed. Gerrie als stokdove oude taart aan wie alles driemaal, zodat opmerkingen driemaal gemaakt moeten worden om aan te komen. Veel verwijzingen naar de camera's en sensoren die alles in de gaten houden. Het afleidend op en neer bewegen van nepcamera's en het zogenaamd uitvallen van de camera's en computers in de 2e helft, waardoor het gezelschap zich vrijer kan bewegen over het podium niet maken dit themaatje eerder irritant dan spitsvondig.

Een ander thema, het einde van de wereld op 21 december 2012, en dus nu maar veiligstellen van mondvoorraden, zelfopblaasbare reddingsboten en hand- en voetgereedschap, had wat aardige elementen, zoals de gereedschapskit aan de enkels van Gerrie, verstopt onder een lange goudkleurige rok en het verzoek aan de heren 'wind me even op' om het polshorloge met internet te activeren.

Muzikaal is Purper in de 80's medley, een quatre mains op Vivaldi's Vier Jaargetijden en de première van een nieuw gevonden opera van Mozart sterk. Erik en Marco zijn op toetsen erg goed in hun element, en harmony zingen gaat de hele groep goed af. De luisterliedjes over vroeger, Mulders moeder en fatsoenlijke Amsterdamse buurvrouw, Breij's angst voor een overlijdensbericht van diens in Afghanistan gelegerde zoon en Van der Kleij's Griekse vakantieliefde ('Lekker ding') gingen vergezeld van oppervlakkige grappen over homofilie, dementerende bejaarden, de wens om nog eens geridderd te worden door de Koningin. Uiteraard ook de poging de huidige tijdgeest te 'pakken' met toespelingen en grappig bedoelde opmerkingen over Google Earth, zwangere weervrouwen , het neologisme swaffelen en mobieltjes met navigator.

De afsluiter 'Dat was het dan' is veelzeggend: er wordt geapplaudiseerd, je buigt nog een keer, het gordijn sluit zich weer en je weet dat er morgen weer een dag is. Zelf had ik meer tempo verwacht, ofwel meer content in de tijdspanne 20.15-23u. Klazien miste vooral de lachsalvo's in het publiek. Het was al zeker 10 jaar geleden sinds de vorige Purper voorstelling, maar concluderend was dit geen vooruitgang.