Is leiderschap een lijdensweg?

Wat is er aan de hand, als je - eenmaal gevraagd de leiding te nemen - leiderschap ervaart als lijdensweg? Wellicht dacht je vooraf anders dan de vorige bazen wel valkuilen te kunnen vermijden, de visie over te dragen en de missie te volbrengen. Wie is de oorzaak van conflicten? Zij of ik? Leiders ontberen nogal eens inzicht in zichzelf. Welk effect heeft je gedrag op anderen? Hoe kan ik effectief invloed uitoefenen? Directeur IMK Opleidingen Sander van Eijnsbergen schreef er het boekje De lijdensweg van leiderschap over.

In de 94 bladzijden is een verdeling aangebracht. Eerst wordt de zelf gecreëerde lijdensweg uitgelegd en zelfanalyse aangeboden aan de hand van stellingen rondom managementovertuigingen (sommigen zijn belemmerend, anderen bevorderend). In het tweede deel wordt Robert E. Quinn's concurrerende waardemodel toegepast om meer inzicht te verschaffen. In het derde deel worden de denkmodellen gekoppeld aan managementrollen, worden en passant nog een aantal andere modellen geïntroduceerd zonder al te veel diepgang. Ziedaar het dilemma van een boekje van nog geen 100 pagina's. Ruimte om echt iets uit te werken, ontbreekt. Ook blijft management en leiderschap door elkaar gebruikt worden, want leiderschap en een persoonlijk management DNA profiel verhouden zich slecht tot elkaar.

Als alternatief kun je natuurlijk ook Robert Quinn's boeken lezen, de goed onderscheid makende Leiderschap de extra dimensie van Sjoerd Talsma raadplegen of Hans Stevels' Persoonlijke effectiviteit bestuderen en toepassen.