Zonder lijden geen verlossing

Waar onder christenen nogal eens de nadruk op de 'bright side of life' gelegd wordt ('k Ben zo blij, Jezus redde mij... en alle problemen zijn voorbij, ahum), zit het leven anders in elkaar. Het vraagstuk van het lijden blijft knagen en de Bijbel biedt talrijke inzichten in (de zin van) het lijden en ontbeert juist grond voor een escapisme of 'everlasting state of happiness'. Daarom waardeer ik de boeken van Philip Yancey die met open vizier antwoorden probeert te zoeken op de waaromvraag van het lijden. Evenals Yancey worstelt ook een aantal bands en artiesten naar oplossingen.

The Choir zette naar aanleiding van een miskraam van Steven Hindalong's vrouw in 1988 Sad Face op Chase The Kangaroo en vatte het kernthema van het album samen in "Sorrow is better than laughter, because a sad face is good for the heart." (Prediker 7 vers 3)

The Echoing Green bezingt regelmatig introvert de schemerwereld tussen zonde, problemen, hoop en verlossing. Joe Belville moet vervolgens in een interview op Tastyfresh constateren "We lose on both sides of the spectrum, because a lot of conservative Christian music circles don't think we're Christian enough - I guess because our lyrics aren’t CCM-Trendy enough to make good youth group t-shirts... not that there's anything wrong with that."

Ervaringsdeskundige is ook Natalie Grant. Vandaag trof me de tekst van Held (van het Awaken album uit 2005): "Two months is too little. They let him go. They had no sudden healing. To think that providence would take a child from his mother while she prays is appalling. Who told us we’d be rescued? What has changed and why should we be saved from nightmares? We’re asking why this happens to us who have died to live? It’s unfair...." vervolg.

(videoclip Held)

Kerkvader Augustinus beschouwde het in de 5e eeuw al als het hoogst haalbare voor de mens: het lijden van de wereld mee te kunnen lijden en zich tegelijkertijd te verheugen over het wonder en de schoonheid van de schepping.