Een aparte kijk op vergeving

Onlangs werd de site www.vergeefmij.nl gelanceerd. "hier kan je anoniem die zware last waar je al dit tijd mee rondloopt van je af praten. het is strikt vertrouwelijk, er wordt geen informatie over jou of je computer opgeslagen. we verzamelen alleen de teksten, de datum en geven het een willekeurig nummer." stelt de webmaster.
Dat vergeven een daad richting degene die jou iets aangedaan heeft, zijn we blijkbaar als geseculariseerd volkje vergeten. Het feit, dat de site verder direct aan komt zetten met een definitie van 'bekentenis', geeft al aan, dat vergeefmij.nl eigenlijk een waardeloze biechtstoel is. Wat moet je met 'bekentenissen' als: "zo'n 2 jaar geleden was een vriendinnetje van een goede vriend van mij hoogzwanger. ik had haar nog nooit gezien mijn vriend vroeg of ik foto's wilde maken van haar naakte lichaam met name van haar hoogzwangere buik. ze wilde deze foto's gebruiken voor de geboortekaartjes. we hebben tientallen hele mooie foto's gemaakt maar eindigden uiteindelijk met z'n 3-en in bed. naast haar buik heb ik ook foto's van haar piercings gemaakt o.a. in haar tong maar ook in andere gevoelige delen. ik heb haar daarna nooit meer gezien en heeft zij de foto's tot nu toe niet gezien. ik heb nu een probleem......wat doe ik nu met deze foto's?"

Als niemand hoeft te antwoorden op een dergelijke bekentenis, de fotograaf blijkbaar niet de 'guts' heeft om de foto's te vernietigen, z'n vriendinnetje onder ogen te komen, of een andere echte daad te plegen.....laat zo'n site voor door hormonen beheerste tienerknullen dan ook maar zitten.

Beter is de uitleg van vergeving op bijvoorbeeld hulpverleningscentrum Bethesda.