sep 16 2014

Porter Robinson – Worlds

porterrobinsonworldsDe 22-jarige Amerikaanse Porter Robinson is een autodidact producer, mixer en DJ. Na verschillende opdrachten en muzikale probeersels met bijvoorbeeld Skrillex en Tiësto, bracht hij in augustus het debuutalbum Worlds uit. Stylistisch een tijdstempel van nu: herwaardering van synthpop, een flinke dosis electronica, vocoders, dubstep wobbles, plezierige deuntjes en samenwerkingen met vocalisten. Zijn muziek past in het straatje van de Britse band CHVRCHESPassion Pit en M83, terwijl Owl City en Lights naaste buren zijn. Owl City toetseniste en ook zelfstandig zangeres Breanne Düren tipte me eens te luisteren.

In de sferische opener Divinity is Amy Millan achter de microfoon te vinden. Sad Machine was de eerste single en zit net als het dansbare Years of War (met de al genoemde Breanne Düren en gitarist Sean Caskey van de Australische band Last Dinosaurs) wel heel dicht tegen CHVRCHES aan. Funky gitaarwerk aan de start van Flicker, en nee Porter waakt er wel voor een Daft Punk kloon neer te zetten. De synths zijn er te vet voor. Smerige baslijnen drijven de Fresh Static Snow, een mid-tempo song vol vocoder geweld. LeMaitre helpt mee in Polygon Dust, een wat softe poptrack. De Canadese band Imaginary Cities is te gast in Hear The Bells en het Zweedse Urban Cone in Lionhearted.

Sferisch, slepend synth spel met samples in Natural Light, alsof Moby langskwam. Het instrumentale Sea of Voices kan vast ergens als filmmuziek dienen. De viool geeft extra’s aan Fellow Feeling, dat een juweeltje is om naar te luisteren, totdat na tweeëneenhalve minuut een volledige stijlbreuk richting dubstep en noises plaatsvindt. Oef, even wennen aan zo’n aanpak! De Casio geluidjes in de afsluiter Goodbye to a World spitsen de oren. Wordt dit nog wat? Ik houd het op Porter’s eigen trip op analog synths. Verdienstelijk, regelmatig beluisterd en wat mij betreft kansrijk een blijvertje te worden.

sep 15 2014

Keith Ferrazzi – Never Eat Alone

never eat aloneThe 2005 version of this bestselling business classic Never Eat Alone, on networking and the power of human relationships, was updated and extended to stay in sync with modern technology and changed circumstances in Keith Ferrazzi‘s own network. The author is a true example of power connector, the one that really understands the impact of weak ties, the art of giving (David Grant’s Give & Take is referred to now), and other practices to build and maintain relationships. From 5,000 contacts on Rolodex, tools like Plaxo (up and coming in 2005), to modern ubiquitous LinkedIN, Twitter and Facebook.

Ferrazzi shares his own personal life story. Born as son of a small-town steelworker and a cleaning lady, paved his way to Yale University, and a Harvard MBA by connecting to people. A series of Chief Marketing Officer posts continued the need for pitches, public speaking, and attending conferences, dinners and fundraising events. Ferrazzi’s well known to politicians, C-suite executives, got himself listed in Crain’s 40 Under 40 and was selected as a Global Leader for Tomorrow by the Davos World Economic Forum.

He proves every now and then that the 6 degrees of separation are a maximum to reach to anyone. The author shares tips on cold calling, follow-up to conferences, how to network at events, overcome fear of public speaking and categorize and prioritize your contacts. Reaching our and maintaining relationships are key. Being King of Content by sharing, helping and referring. An information hub in a niche with an expertise. Serving others, and understanding interdependence. Others can and will help you with your interests and goals. Next to his own stories several interviews and side stories from Winston Churchill to Bill Clinton, Vernon Jordan to the Dalai Lama are illustrations of the principles. Ferrazzi shows that you don’t have to be rich, famous or wizz kid to become a power connector, providing tools within everyone’s reach.

About the author

Keith Ferrazzi is founder and CEO of Ferrazzi Greenlight, a marketing and sales consulting company. He is the author of the #1 New York Timesbestseller Who’s Got Your Back and has been a contributor to theWall Street Journal, and Harvard Business Review. Earlier in his career, he was CMO of Deloitte Consulting and at Starwood Hotels & Resorts, and CEO of YaYa Media. He lives in Los Angeles and New York.

sep 14 2014

Harald Overeem – Om te geloven heb ik de kerk nodig

Om te geloven kerk nodigInterviews in het EO-programma Adieu God? laten zich samenvatten in: “Ik ga niet meer naar de kerk, maar ik geloof nog wel, hoor”. Hoe handig en eigentijds dit ook klinkt, mag doorgevraagd worden wat het geloof in God dan nog inhoudt. In evangelische gemeenten wordt dan wel eens de vergelijking gemaakt: “God, u bent OK, maar Uw vrouw is verachtelijk!”. De protestantse dominee Harald Overeem concludeert Om te geloven heb ik de kerk nodig. De kerk is een plek om vergeving en vrijheid te krijgen, vriendschap met God en elkaar op te bouwen, vrede (veel meer dan afwezigheid van oorlog) te ervaren en elkaar een helpende hand te bieden. In de kerk is plaats voor vreugde, herstel. De kerk is niet zozeer een instituut, als wel een gemeenschap van mensen die genade nodig hebben, een werkplaats waar aan heelwording gewerkt wordt en waar vroomheid nieuw leven ingeblazen wordt en voorbeeldig gedrag beoefend en gevolgd mag worden.

Een toegankelijk boek dat geen idyllisch landschap schetst, maar spiegelt en vooral getuigt van Gods voltooide werk, dat dankbaar aanvaard mag worden. Opvallend zie ik daar in evangelische kringen nog veel menselijk streven naar eenheid, vrijheid en vergeving. Het biedt gelovigen, zowel leiders van groepen en gemeenten, als ‘gewone’ leden voer vanuit de Bijbel, literatuur en Overeems persoonlijke belevenissen, plus gespreksvragen om samen door te nemen.

Over de auteur

Dominee Harald Overeem werkte jarenlang als docent en mentor aan bijbelschool de Wittenberg in Zeist. Sinds 2010 is hij predikant in de protestantse gemeente te Boskoop.

sep 13 2014

Staphorster Diekloop vanaf De Koperen Hoogte

Melkrek Oude Rijksweg 511 Staphorster Diekloop 2014De Stichting Wandelorganisatie Staphorst (SWOS) bestaat 10 jaar en organiseerde vandaag een speciale jubileumtocht door de lintdorpen Rouveen en Staphorst. Waar 750 deelnemers in eerste aanleg het maximum was, kon de organisatie uiteindelijk 1.000 mensen plezieren en was de tocht toch echt volgeboekt. Vanwege de logistieke uitdaging die de paar liften in het hotel / restaurant De Koperen Hoogte met draaiend restaurant La Tour boven zouden geven, was de ontvangst van de wandelaars beneden. Op eigen gelegenheid konden belangstellenden wel boven genieten van het uitzicht. Het in kleine groepen om de 20 minuten laten starten pakte goed uit. Zo kon het bestuur gekleed in de traditionele mannendracht de wandelaars nog even verstaanbaar toespreken aan de start.

Wandelaars welkom bij museumboerderij Staphorster Diekloop 2014De bewoners van Rouveen en Staphorst hadden hun best gedaan. Antieke auto’s, motorfietsen en tractoren waren van stal gehaald. De pompoenen lagen er gekleurd bij, evenals de buiten opgehangen was. Aangeveegde stallen en traktaties te over. Van Staphorster rolletje bij d’Olde Skoele, kaas van rode pesto bij CZ Rouveen, warme gehaktballetjes bij eetcafé De Japperij en uitaanscentrum Kisteman, thee, koffie, cola, ranja, roombroodje en schepijs tot versgebakken kniepertjes en pannenkoeken. Het zigzaggen rond de Diek (Oude Rijksweg in Rouveen, Gemeenteweg in Staphorst) bracht me in schuren vol antiek, de Hervormde Kerk in Rouveen, achterafpaadjes met opgezette vossen en kunstzinnig vruchtwater. Vriendelijk groetend en in voor een praatje was zo ongeveer iedereen wel. “Ie kom nie van Rouveen” klonk het overtuigd. Balkbrug was dan toch wel gelijk aan ‘goed volk’ ;)

Molen De Leyen aan Gemeenteweg Staphorster Diekloop 2014Het was ook Open Monumentendag. De in Rouveen en Staphorst te bezichtigen monumenten waren bijna allemaal opgenomen in de wandelroute, hoewel ik die eigenlijk allemaal heb laten schieten. Wel nam ik een kijkje bij de verzamelde Lanz tractoren, een kalverkeuring (ter voorbereiding werden de kandidaten letterlijk in de was gezet, de staarten met hairspray in model gebracht en aandachtig geborsteld), de dwarsdeelboerderij Hendrick de Keijser, speelde ik Oudhollandse spelletjes bij Jan Troost, fotografeerde ik de door Aaltje Troost bestipte klompen, bekeek ik miniatuurversies van de Staphorster boerderijen in ‘t Koetshuus en draaide ik met een broodje kroket op het rad van fortuin achter zalencentrum Spoorzicht. Molen De Leyen tussen Staphorst en Halfweg was opengesteld, dus hier naar boven geklommen.

De 15 km wandelaars moesten langs voormalig werkkamp Beugelen – in april 2012 combineerde ik verschillende werkkamplocaties tot een alternatieve etappe van het Westerborkpad - door tot 18,7km een rust bij restaurant Het Vergulde Ros in het buurtschap Halfweg was ingericht en de bezemwagen terug genomen kon worden.

De aangelegde energievoorraad kon verbrand worden op de 2e helft vanaf Halfweg door de boswachterij Staphorst, langs de Zwarte Venen en de Zwarte Dennen richting Punthorst. Bekende stukken uit andere (SWOS) wandeltochten, deels over het Jacobspad, Maarten van Rossumpad en de Loop van de Reest. Mijn wandeltempo kon er flink omhoog, de eerstvolgende rustmogelijkheid was bij voormalig werkkamp ‘t Wiede Gat, waar motorcrossers van AMBC Staphorst plezier hadden. Een eind verderop langs de Tiphoeksweg bij pluimveebedrijf Piel werd ‘alles ei’ getrakteerd. Lokaal verkooptalent smeerde me met succes zelfgemaakte advocaat aan (voor mijn schoonmoeder). De laatste paar kilometers gingen langs de eendenkooi (de kleinste van ons land) en de Bisschopsschans en coöperatie Samenwerking aan de Lichtmisweg terug naar de Koperen Hoogte.

Als aandenken een verjaardagskalender van de SWOS mee met foto’s van het traject. Complimenten voor de organisatie. Ik kan me voorstellen dat je deze organisatie niet jaarlijks kan hebben, hoewel menig wandelaar vandaag op een volgende editie hoopte.

Lees ook:

sep 12 2014

U2 – Songs of Innocence

ongsofinnocenceHet Apple Event op 9 september gaf U2 niet alleen een mooi podium om hun jarenlange band met het ‘creatieve merk’ te bevestigen. 10 jaar geleden was dat How To Dismantle an Atomic Bomb in combinatie met een speciale editie van de iPod. 500 miljoen iTunes gebruikers kregen namelijk het 13e studioalbum Songs of Innocence van de Ierse rockband gratis gepusht in hun muziekspeler bij de lancering van de iPhone 6 en aankondiging van de iWatch. Het elektronische album kwam zo ruim een maand voor de fysieke versie uit, hoe nostalgisch de ‘platenhoes’ er ook uitziet. Na maandenlang schuiven met releasedata (tot in 2015), terugnemen van materiaal en afhouden van publiciteit, was dit een mooi gebaar, zeer waarschijnlijk achter de schermen ook al maandenlang met een bijbehorende vergoeding beklonken. Ergens in het proces, waaraan maar liefst 5 producers: Brian Burton (Danger Mouse), Paul Epworth, OneRepublic zanger Ryan Tedder, Declan Gaffney and Mark Ellis (Flood) bijdroegen, werd dit voorjaar de single Invisible uitgebracht, maar hoor je ‘m niet terug op het album.

De mannen zijn vol nostalgie over hun muzikale ontdekkingsreis als tieners. Veel van de liedjes zijn opgedragen aan de punkrockers van The Ramones, “I woke up when the miracle occurred. Heard a song that made some sense out of the world…” klinkt het in opener The Miracle (Of Joe Ramone). De rauwe mix van muziek, religie, seks, het ontdekken van andere plekken dan Dublin, het volwassen worden, bepaalde de carrière van het latere U2. De vriendschap met Guggi die Bono c.s. introduceerde bij The Ramones wordt gewaardeerd met Cedarwood Road rond het zoeken naar vriendschap en geluk. Samen optrekken is handiger dan het scheiden van wegen is het thema van Breaking Wave, inderdaad wave zoals dat in de jaren ’80 de vroege U2 albums kleurde en het voorbeeld was voor talloze rockbands nà U2.

Anno 2014 grijpt de Ierse band in California (No End In Love), Song for Someone en Iris (Hold Me Close) zelf schaamteloos terug op de wave riffs die je kent uit Where The Streets Have No Name, de 2e helft van Exit, Better Than the Real Thing of Yahweh. Songs of Innocence is een feest van herkenning, geen revolutie zoals de 90’s albums Pop en Zooropa. In Song for Someone wijst de band op het licht en een wereld buiten onze zintuigelijke of verstandelijke waarneming, mogelijk gemaakt door Calvarie (de heuvel waarop Jezus Christus stierf). Bono’s overleden moeder wordt geëerd in Iris (Hold Me Close). In Raised by Wolves denken de heren terug aan hun opvoeding in het noorden van Dublin. Het kwaad wordt vaak nog gerechtvaardigd door rotsvaste overtuigingen. Electronica en funkpop is even terug in het aan The Clash zanger/gitarist Jos Strummer opgedragen This Is Where You Can Reach Me Now. Trage synths patronen begeleiden de ballad Sleep Like a Baby Tonight. In je dromen is alles goed. Het vette basspel en rauw gitaarwerk in Volcano zullen het live goed doen. The Troubles met Lykke Li naast Bono aan de microfoon erkent: “God knows it’s not easy taking on the shape of someone else’s pain” Verwacht op dit album verder geen podium voor politiek, mensenrechten issues of andere grootse thema’s. Het zit ‘m in even belangrijke, persoonlijk doorleefde opvattingen als in Cedarwood Road: “A heart that is broken is a heart that is open.”

Op 13 oktober verschijnt, zoals gezegd het fysieke album met de papieren versie van het 24 pagina’s tellende tekstboekje. Een deluxe dubbel CD bevat als extra’s akoestische versies van de albumtitels en vier andere tracks: Lucifer’s Hands, The Crystal Ballroom, The Troubles (Alternative version) en Sleep Like a Baby Tonight (Alternative Perspective Mix door Tchad Blake). Ook een dubbel LP komt eraan, met als extra een remix of The Crystal Ballroom.

Pagina 10 van 425« Eerste...89101112...203040...Laatste »