Henk-Jan van der Klis

Op 26 juli 2010 bracht de Amerikaanse singer/songwriter Andrew Peterson zijn nieuwe album Counting Stars uit. Sinds het folk-pop album Love & Thunder uit 2003 was ik Andrew uit het zicht verloren. Zijn albums werden hier te lande niet meer gedistribueerd en/of aan me voorgelegd ter recensie. Wat dat betreft maakt Spotify veel goed. Om Peterson muzikaal te plaatsen, zegt een greep uit zijn lijst top vrienden op Myspace genoeg: Sara Groves, Andrew Osenga, Derek Webb, Carolyn Arends, Sandra McCracken en Jill Phillips, samen ook bekend als The Square Peg Alliance. Terug naar Counting Stars met een dozijn nieuwe verhalen. Van Many Roads over gevonden rust bij de bbq, de worship in God of my Fathers of het rustieke Dancing in the Minefields. God of my Fathers, waarin de trouw van God door de generaties heen wordt bezongen, is het kernthema van het album. Zoals Abraham de sterren aan de hemel mocht tellen als teken van Gods belofte over een nageslacht zo ontelbaar groot, zo mogen we nu nog altijd blij zijn over de Onveranderlijke.

Bijzonder is dat het merendeel van de gedurende achterliggende 2 jaar geschreven liedje in 8 dagen, dat Peterson met gitaristen Ben Shive en Andy Gullahorn, Gabe Scott en technicus Todd Robbins met hun instrumenten in een studio in de staat Washington in januari 2010 doorbrachten, werd opgenomen. World Traveler vertelt van de dromen als kind om de wereld te verkennen en de ontdekking jaren later dat juist vrouw en kinderen thuis je aandacht nodig hebben. Planting Trees staat aan de andere kant van het leven: welke erfenis laten we achter? Is dat inderdaad de liefde voor God en medemens als rode draad? The Magic Hour is de stille tijd die we temidden van het tumult van het leven mogen vinden om een conversatie met God te hebben. Counting Stars is een prettig in het gehoor liggende, afwisselende folk/popalbum met doordachte teksten.

Related articles by Zemanta

• Music Review: Andrew Peterson – Counting Stars (blogcritics.org)
• Singer/Songwriter Andrew Peterson to Release His Second Project on Centricity Music – Counting Stars (ccmmagazine.com)
• Music Review: Andrew Peterson – Counting Stars (seattlepi.com)

Popularity: unranked [?]

Voor de opvolger van The Power of One (2009) trok Israel Houghton met producers Tommy Simms (zelf als bassist bij White Heart, verder actief voor tientallen artiesten, van Garth Brooks, Bruce Springsteen tot Kelly Clarkson) en toetsenist Aaron Lindsey (Shirley Caesar, Martha Munizzi, CeCe Winans) naar de bekende Abbey Road Studios in London. Het, sinds de Beatles overstaken, onvermijdelijke zebrapad siert ook de hoes van Love God. Love People, dat de 2 grote geboden uit de Bijbel maar weer eens voor het voetlicht brengt. Een letterlijk platgetreden pad. Houghton’s albums, zo ook zijn nieuwe, staan bol van samenwerking. Love God. Love People bevat met vrouwlief Meleasa Houghton, Aaron Lindsey, Tommy Sims en gitarist Michael Gungor geschreven nummers. Een mix van worship, rock, funk en power pop trekt voorbij. The London Session Orchestra speelde Others en Hosanna in. In laatstgenoemde zingen Claude V. McKnight, III, Joey en Mark Kibble (leden van de acapella formatie Take 6) mee. Op Mercies is Kirk Franklin te horen, terwijl Fred Hammond langs komt in Surprises. Nog meer verrassingen zijn de inbreng van Akil Thompson (zoon van Genesis drummer Chester Thompson), drummer Dan Needham (Amy Grant, Vanessa Williams, Michael McDonald) en Teddy Campbell (Seal, Celine Dion, Smokie Norful). Hoewel net als The Power Of One als Israel Houghton uitgebracht, ontbreken de achtergrondzangers van zijn vaste band New Breed, Daniel Johnson, Erica King en Charlin Moore niet.

Opener en titeltrack is lekker funky. Yahweh (The Lifter) start als wat tegendraads gedrumde gospel, maar grijpt ook naar de funk. Right on…orgeltje aan voor Love Rev(olution): Liefde is met ons, wij zijn met de Liefde. Others neemt gas terug, laat je verlangen naar een bank, kaars en glas wijn. Israel’s vocalen zijn geschuurd, terwijl de Londense strijkers ondersteunen bij de oproep je naaste lief te hebben. Fraai akoestisch gitaarspel opent You Hold My World, dat doorgaat met een gospelkoor en zachte percussie. Wel heel andere kost dan de uptempo beats aan het begin van het album. You Won’t Let Go maakt direct een einde aan die gedachte. Ska en herkenbaar Simms baswerk, hoewel de blazers best nog heftiger aangezet mochten worden. Vingerknippen en soulful synths in (No One Like) Our God. Release the horns, want Kirk Franklin is in the house voor Mercies. Stampende gospel met rustpunten die Israel voor zijn rekening neemt. Na het mid-tempo Surprises (waaraan overigens maar moeilijk een eind komt) een boeiend gitaarakkoordenschema in de soul song Name of Love, dat helaas wat teveel 80′s simpele synths en bgv’s bevat, terwijl de bas wel heerlijk tekeer gaat. Na de 7,5 minuut van het vorige nummer is de 6,5 minuut hier een subtopper. Dat is de afsluiter Hosanna dat zich als 8 minuten durend epic opbouwt als powerballad vol aanbidding voor Jezus Christus. Hoewel in grote lijnen verdienstelijk gemaakt, legt Love God. Love People het af tegen The Power of One.

Related articles by Zemanta

• Integrity Music Launches First Ever Christian Artist iTunes LP (ccmmagazine.com)
• Kirk Franklin: A Christian Hip-Hop Icon with a Dark Secret (raphiphopmusic.suite101.com)

Popularity: unranked [?]

De Amerikaanse rockband House of Heroes stond dit jaar op het hoofdpodium van het Flevo Festival. Enkele weken vóór het festival, 3 augustus brachten A.J. Babcock (bas/zang), Colin Rigsby (drums/zang) en Tim Skipper (zang/gitaar) de opvolger van het sterke debuutalbum The End Is Not The End (2008) uit. Pittige symfonische rock, zoals Meat Loaf en Queen decennia geleden vertolkten. In de opener Relentless en Love Is For The Middle Class en Burn Me Down is dat duidelijk te horen. Niet al te verheven teksten, zoals in de pop-punk song Elevator “I want to know what you know when you know, I want to go where you go when you go, I want to know how it feels at the front of the line.” Op God Save The Foolish Kings, een goede poging epic rock te vertolken, zingt labelmaatje Stephanie Smith mee. En nee, zanger Tim Skipper heet geen Freddie Mercury of Marvin Lee Aday. In het mid-tempo So Far Away en Salt in The Sea moet je je relatieve rustputen in de eerste helft van Suburba zoeken.

Independence Day for a Petty Thief (hoe verzin je al die titels?) kent tempowisselingen en zal de 80′s rockfans aanspreken. Somebody Knows had van Oasis kunnen zijn. Disappear steekt ver boven het maaiveld uit, prachtig opgebouwde poprock. She Might Mighty is opnieuw punkrock, waarna de op de tv-serie Lost gebaseerde ballad Constant in blues format klinkt. Afwisselend, maar daarmee is Suburba ook moeilijk in één hokje te plaatsen.

Related articles by Zemanta

• House Of Heroes Tim Skipper To Guest Host Riot On RadioU Thursday May 20 (ccmmagazine.com)
• Morning Buzz: Guns N’ Roses, John Lennon, Tila Tequila (buzzgrinder.com)
• Sometimes You Never Hear the Good Ones… (markblinder.com)

Popularity: unranked [?]

Met een nieuw album Love Revolution en een thema-website Start A Love Revolution.com is de sinds 1999 albums uitgevende zangeres Natalie Grant terug met een dozijn powerpop songs. Vergelijkbaar met de Mr. Lovewell campagne van MercyMe wil Grant haar publiek aansporen liefde te praktizeren om zo een wereldwijde revolutie te ontsteken. Kortweg: “Don’t do nothing. Do something. Because WE are the Love Revolution.” Haar vorige album Relentless (2008) bracht nog veel waardering en prijzen. Wat mij betreft is ook dit album voer voor vakjury’s. Warme liedjes, zoals Daring To Be en de titeltrack passen zowel in een popconcert als akoestische set met haar echtgenoot en producer Bernie Herms op toetsen, Trevor Morgan op gitaar en Tiffany Thurston als achtergrondzangeres. Greatness of Our God en de ballad Human zijn de eerste singles van het nieuwe album. Britt Nicole en Phil Stacey, met wie ze ook samen tourt, zingen mee. Het swingende Beauty Mark wordt gevolgd door een ballad, het aanbiddingsnummer Power of the Cross. Hoewel Desert Song anders doet vermoeden, getuigt Grant juist een reden te hebben om te zingen, blij te zijn en God te verheerlijken. Natalie Grant schreef zelf liedjes, maar plukt ook de pennevruchten van Jason Ingram, Jordin Sparks, Matthew West, Matt Bronleewe, Reuben Morgan, Stu G (ex-Delirious?) en Dan Muckala. De qua tempo/timbre aan Brooke Fraser‘s Hosanna appellerende Your Great Name, dat als bonus track ook in akoestische vorm is opgenomen, roept op mee te juichen. Fragiel klinkt het op piano gebaseerde You Deserve, een lied van overgave. Het soulful Someday Our King Will Come compleet met blazers past niet echt bij de arrangementen van de andere songs, maar wordt overtuigend gebracht. De als bonus track opgenomen akoestische pianoballad Song To The King besluit het twaalftal stijlvol.

Related articles by Zemanta

• Curb Records Artist Natalie Grant Appears on Sirius Xm Radio in Support of Love Revolution, Releasing Nationwide on August 24, 2010 (ccmmagazine.com)
• “The Generous Mr. Lovewell” Gives Band Highest Chart Debut of their Career (mercyme.org)
• MercyMe’s “The Generous Mr. Lovewell” Gives Band Highest Chart Debut Of Their Career (ccmmagazine.com)

Popularity: unranked [?]

De Noordierse aanbiddingsleider Kathryn Scott is na haar Satisfy (2003) en I Belong (2007) terug met het live opgenomen We Still Believe. Op 2 liedjes zingt de Canadese singer/songwriter, mentor en aanbiddingsleider Brian Doerksen (bekend van Come Now Is The Time To Worship, Hope of the Nations) mee. Scott’s liedjes At The Foot of The Cross en Hungry worden wereldwijd gezongen in kerken en gemeentes. Kathryn en haar man Alan zijn momenteel verbonden aan de Causeway Coast Vineyard Church in het Noordierse Port Stewart.

We Still Believe, bedoeld om Gods tegenwoordigheid te vertolken in liedjes, opent met het opzwepende Let It Come en You’re Good. De cover van I Believe In Jesus (Marc Nelson, 1987) past goed in de set, maar is net te langzaam, zodat Scott er evenals in Let It Come de gemeente te nadrukkelijk moet meeslepen. Ook mid-tempo worship is Deliverance, dat een goede opbouw, maar slecht tot een einde komt. Herhalingen zitten er ook in overvloed in Only By Grace, het eerste duet met Doerksen. Het tweede volgt er direct op, Come Back Home, waarin Brian juist het eerste couplet van het rustige piano-gebaseerde liedje voor zijn rekening neemt.

Child Of God brengt vioolspel in, maar sleept zich voort. De titeltrack bouwt langs veel herhalingen op langs de gebaande paden van een met rockband omgeven worship song, om pas bijna 6 minuten later net zo breekbaar te eindigen als de start. Na een waardige vertolking van Keith Green‘s There Is A Redeemer, vervolgt Scott op piano met de ballad Presence, dat vloeiend overgaat in de als ‘bonus track’ gepositioneerde Hungry. De set werd live opgenomen in de Bethel Church in Redding, California en geproduceerd door veteraan Brent Milligan (‘deed’ een keur aan artiesten, van TobyMac en Backstreet Boys tot Michael W. Smith en Seventh Day Slumber) Ongetwijfeld oprechte bedoelingen, maar géén creatieve doorbraak, verrassende teksten of ongebruikelijke arrangementen.

Popularity: unranked [?]