In de aanloop naar het come-back concert van Transatlantic heb ik mijn collectie aangevuld om letterlijk beeld en geluid te hebben bij deze progressive rockers. En aangezien Neal Morse de motor achter de reünie is, heb ik zowel de 12 november 2001 in 013 Tilburg opgenomen Transatlantic – Live in Europe DVD als Neal Morse’s Sola Scriptura and Beyond DVD gekocht.

Op de 2 discs tellende Live in Europe vind je op de eerste schijf de concertregistratie met 6 epics: Duel With The Devil (26:00), My New World (16:20), We All Need Some Light (06:41), Suite Charlotte Pike Medley (30:55), Stranger In Your Soul (30:36) en All of the Above (30:20).

Op de tweede schijf staan een Tour Documentary (met onvermijdelijk veel joligheid, oefensessies, gebabbel en wat indrukken van de Europese tour), een 0p 20 januari 2001 tijdens de NAMM show in Los Angeles opgenomen Pink Floyd cover Shine On You Crazy Diamond en een fotoalbum.

Vocaal zijn Morse, Stolt, Trewavas en Portnoy niet geweldig, maar de instrumentatie compenseert dit meer dan voldoende.

Neal Morse ging na zijn bekering solo en kwam via drummer/percussionist Collin Leijenaar in contact met diverse andere Nederlandse topmuzikanten. Tijdens de Question Mark Tour werd Sola Scriptura & Beyond opgenomen. Op de eerste schijf vind je 8 epics, die – begrijpelijk – meer dan Transatlantic in 2001 vanuit christelijk perspectief geschreven zijn. Morse’s Nederlandse vrouw Jessica Koomen (zang, toetsen, percussie), Paul Bielatowicz (gitaar, zang, hij speelt ook in de Carl Palmer Band), Henk Doest (toetsen) en Wilco van Esschoten (bas, zang) spreiden onder leiding van Collin Leijenaar het muzikale bed voor Morse’s songs. Op de eerste schijf het 169 minuten tellende 26 mei 2007 in De Boerderij in Zoetermeer opgenomen concert met epics als The Creation, The Conflict / The Conclusion en We All Need Some Light.

Sola Scriptura & Beyond bevat een bonus disc met daarop een behind the scenes van de Question Mark Tour, een akoestische versie van Transatlantic’s Bridge Across Forever, maar ook ook 9 live bonus tracks (van Sweet Elation, Open Wide The Flood Gates, Spock’s Beard song Wind at My Back en Outside Looking In) die werden opgenomen in de Columbia Club in Berlijn op 14 juli 2006. Een hoofdrol op gitaar op deze tracks is weggelegd voor gitaris Elisa Krijgsman (Paul Bielatowicz was er niet bij).

Beide concerten zijn een genot voor oog en oor. De belichting en het camerawerk is sterk en het plezier dat de heren en dame hebben in het maken van de muziek, is zichtbaar!

Popularity: unranked [?]

Het debuutalbum van Yes toetsenist en solo-artiest Rick Wakeman The Six Wives of Henry VIII deed bij de totstandkoming in 1972 de platenbazen van Warner Bros versteld staan. Een hoofdrol voor synthesizers in een instrumentaal conceptalbum, dat ergens het midden hield tussen een rock opera en progressive rock, was ongekend! Ricks grote droom, het hele album nog eens in z’n geheel live uitvoeren, werd 37 jaar na het indienen van het verzoek daartoe ingewilligd. In mei 2009, bij de herdenking dat het alweer 500 jaar geleden is, dat Henry VIII de troon besteeg, werden kosten noch moeite gespaard om dit meesterwerk tweemaal live vóór het Hampton Court Palace uit te voeren. De blu-ray versie deze concertregistratie is een feest om naar te kijken en te luisteren. Naast de stereo en DTS mix is een DTS HD Master audio geluidsspoor beschikbaar en de beeldkwaliteit is top. Complimenten aan de licht- en geluidstechnici! Met zoon Adam Wakeman ook op toetsen, percussionist Ray Cooper (ik kende hem nog van Eric Clapton’s 24 Nights project), het English Rock Ensemble met gitaristen Pete Rinaldi (Hot Leg, Anchorhead) en Dave Colquhoun, bassist Jonathan Joyce en drummer Tony Fernandez, het Orchestra Europe, gedirigeerd door Guy Protheroe (behoorlijk staat van dienst, bijvoorbeeld in het project ERA), het English Chamber Choir en Brian Blessed als inlevend verteller om de 6 vrouwen en hun echtgenoot aan het publiek voor te stellen: Catherine of Aragon, Kathryn Howard, Jane Seymour, Katherine Parr, Anne of Cleves en Anne Boleyn.

In de bonus feature Behind the scenes with Rick neemt hij je mee naar de oefensessies, de podiumbouw en de onvervalste Britse humor die het project kenmerkt. Er golden bij de live uitvoering geen beperkingen, zoals die ten tijde van de LP wel golden. Solo’s en destijds missende delen zijn volledig ingevoegd. Tevens is Defender of the Faith, het stuk over Henry VIII terug, daarvoor was op de LP-versie geen plek. Rick Wakeman hult zich tijdens het concert in uiteenlopende koningsmantels, speelt op zijn verzameling synthesizers, maar heeft ook toetsen verrassingen. In Anne Boleyn speelt hij een vleugel, in Jane Seymour gaat hij los op een kerkorgel, Op de slotnummers Tudeorock en Tudorture speelt hij met Adam beide op een keytar. De 60′er staat er onverschrokken bij, maar tovert veel fraais in dit glamrock meets progrock werk.

Van het concert is ook een DVD en 3-audio disc versie beschikbaar. Indrukken van het concert heeft videoproducent van de DVD/Blu-ray Eagle Rock op Youtube gezet: Catherine Parr, Kathryn Howard en Catherine Aragon.

Related articles by Zemanta

• 5 reviews of The Six Wives of Henry the VIII (Rick Wakeman) (rateitall.com)
• Tudor houses: historical drama (telegraph.co.uk)
• Anne Boleyn, Queen for a Day (nytimes.com)

Popularity: unranked [?]

Synthpop of electronica liedjes opnemen in een studio is heel wat anders dan live overbrengen op een publiek. Live albums, zoals Glimmer of Hope van The Echoing Green of Youtube beelden van Joy Electric en Pet Shop Boys bewijzen dit keer op keer. Ook de live beelden van Owl City op Youtube maakten me benieuwd hoe Lights en Owl City het er ‘echt’ van af zouden brengen in De Melkweg in Amsterdam.

Lights

Van Lights (de artiestennaam van Valerie Anne Poxleitner) had ik vooraf ook live beelden op Youtube bekeken. Dat ze afgelopen weekend een show in onder meer Newcastle moest laten schieten omdat ze haar stem kwijt was, gaf wat onzekerheid vooraf. Ook spannend was de aankoop van het ticket voor zoon Johan. Saskia Werner uit Amsterdam verkocht me een ticket dat op naam stond van Michel Schudel. Zelf te printen tickets zijn immers vaker af te drukken vanuit de door TicketService toegemailde PDF. Je moet dus wel te goeder trouw handelen. Woensdagmorgen na het vinden van Michels Twitter profiel toch maar even de checkvraag gesteld. De logistiek bij De Melkweg was ook uitdagend. Om 19.30u schoven Joël Visser, Johan en ik na een filerijke heenreis met forse vertragingen een welverdiende shoarma met patat van Maoz aan in de dubbele rij op de Lijnbaansgracht. Elders in De Melkweg trad gisteravond – hoe verzinnen ze het – Lifehouse op. Pas na 20.30u waren we binnen, terwijl Lights haar openingsnummer en titeltrack van haar CD The Listening al speelde.

Lights koos ervoor het gros van de muziek uit de sequencer te laten komen, alleen haar zang, enkele partijen op haar mini Korg, de tegen de drumcomputer ‘opboksende’ drummer en de speciale geluidseffecten van de 2e toetsenist waren live. En hoe stoer ze zowel in de videoclips en gisteren op het podium pronkte met haar keytar, alleen het power-lampje stond aan. OK, het is een keuze om zang en spel te combineren. Haar stembanden waren gelukkig voldoende hersteld om aanstekelijke nummers als Drive My Soul, Ice, River, Second Go en February Air op het publiek los te laten.

Stilstaan of -zitten was er niet bij, ook Lights’ eigen benen waren continu in een swing, leuk om te zien vanaf het linkerbalkon.Dat in de pauze onder meer Relient K gedraaid werd, is geen toeval. Matthew Thiessen, voorman van de band, produceerde delen van Ocean Eyes.

Owl City

Owl City, de artiestennaam van Adam Young (zang, toetsen), bestaat live verder uit Breanne Duren (achtergrondzang en keyboard), Matthew Decker (drums), Laura Musten (viool), Hannah Schroeder (cello) en nog een toetsenist/gitarist (van wie ik de naam nog niet heb gevonden). Als band koos Owl City voor een goeddeels live aanpak. Ja, de basis ritmes kwamen uit de sequencer, dus ook hier hoefde drummer Matthew Decker niet alles zelf te doen. De onbekende toetsenist verzorgde de reeks arpeggio’s op zijn Access Virus TI keyboard. Verder complimenten aan Breanne Duren die de rest van de toetsenpartijen voor haar rekening nam en tevens de backing vocals verzorgde. Ze had er zichtbaar plezier in. Adam Young zelf stond geen seconde stil en imponeerde het publiek, dat letterlijk en figuurlijk opgewonden raakte van zijn slanke figuur en lang niet alleen de #1 hit Fireflies. Het podium raakte in de loop van de set bedolven onder flesjes, zakdoekjes. Bakvisjes met witte t-shirts met I love Owl City opdruk klommen zich in de kijker. De set met verder songs als Cave In, Hello Seattle, Umbrella Beach, The Saltwater Room, Vanilla Twilight en Strawberry Avalanche gingen erin als koek.

Adam Young was blij met z’n setje Hollandse witte klompen en koffiemok. Het publiek liet hem met moeite gaan, maar het is ook zo weer 23u. Via tram, metro en autosnelweg waren Johan en ik zelf om 1.15u weer thuis. Johan, voor het eerst naar een echt concert, vond het voor herhaling vatbaar. Da’s goed nieuws voor artiesten en muziekindustrie die zich willen verjongen. Young zelf is mede geïnspireerd door Imogen Heap. Laat dat nou net het volgende concert in De Melkweg zijn, waar ik bij ben op 13 maart a.s. Ook dat concert is al uitverkocht. Synthpop’s 2e deel is niet voor niets ‘pop’.

Andere recensies van gisteravond:

• Jimmy Alter – Owl City @ Melkweg (+ foto’s)
• Roar ezine

Popularity: unranked [?]

Diverse platenmaatschappijen in de christelijke muziekindustrie bundelen al 14 jaar hun krachten om hun toppertjes voor het voetlicht te brengen. Het jaartal op de hoes is met een uitgave in oktober van het jaar ervoor en bewezen radiopotentie van de meeste songs over het algemeen een lachertje.

WOW Hits 2010 bevalt desalniettemin op 2 CD’s in totaal 30 songs die een goede dwarsdoorsnede van de CCM bieden. Met andere woorden, in een willekeurig uurtje christelijke radio komen minstens wat van deze liedjes voorbij. Of dat nu de MOR van Matthew West (The Motions), Steven Curtis Chapman met Yours, Brandon Heath met Wait and See of Jeremy Camp (There Will Be A Day) of de onvermijdelijke Casting Crowns met Slow Fade is. Powerpop is er ook met Natalie Grant (I Will Not Be Moved), Phil Stacey met You’re Not Shaken en My Deliverer van Mandisa. Op de eerste CD verder worship met Mark Schultz (He Is), Josh Wilson (Savior, Please), Chris Tomlin (I Will Rise), David Cowder Band (How He Loves) en Newsboys met de vlakke albumversie van In The Hands of God (live en als remix veel beter!) en de niets met 2009/2010 te maken hebbende A New Hallelujah – Michael W. Smith (2008).  Big Daddy Weave’s What Life Would Be Like

Op de tweede schijf de teaser City On Our Knees van tobyMac’s aankomende album, intussen meer dan een jaar oude songs als Revelation (Third Day), Free To Be Me (Francesca Battistelli) en Beautiful Ending (Barlowgirl). De schijf is steviger opgezet met bijvoorbeeld Fireflight (Forever), Sanctus Real (Whatever You’re Doing (Something Heavenly)), Hawk Nelson (Meaning of Life), Tenth Ave. North (By Your Side) en RED met Never Be The Same. Er zijn  ook luisterliedjes als The Lost Get Found van Britt Nicole’s laatste en Jimmy Needham (Forgiven And Loved). Two Hands van Jars of Clay, The Words I Would Say van Sidewalk Prophets, All Along van Remedy Drive en het urban Keys To The Kingdom van Group1Crew maken de lijst compleet.

Popularity: unranked [?]

TobyMac bracht 9 februari de langverwachte opvolger van het studioalbum Portable Sounds (2007) en de live afdronk Alive & Transported (2008) uit: Tonight. Deze is er in een standaard editie, maar ook in een electronische en traditionele deluxe editie editie. Op de stoffelijke versie is in plaats van de radio versie van Tonight plaats voor Captured (KP Remix),  Hold On (Telemitry Remix) en Tonight (New Day Remix). Remix 1 en 3 zijn van de hand van Kevin Powell. Verder is een bonus DVD meegeleverd met daarop 70 minuten extra’s: de Making Of The Album “Tonight”, From Studio To Stage, Behind the Songs Of Tonight en The Gospel Music Channel’s Faith & Fame interview. Op de elektronische luxe editie vind je de 3 remixes en de radioversie van City On Our Knees en een digital booklet. Terug naar het album zelf.

Een verrassend up-tempo opener, de titeltrack waarop John Cooper (leadzanger Skillet) meedoet. Op de radio heb je eerder kunnen kennismaken met de singles Get Back Up (relaxte urban in TobyMac stijl, erg uitnodigend om mee te zingen) en tophit City On Our Knees. Funky Jesus Music met Beckah Shae en Siti Monroe mixt discofunk met rap. Showstopper trapt het rock meets hiphop (denk aan RUN DMC) in, terwijl Changed Forever met Nirva Ready een soort nieuwe Boomin’ (out your stereo system) is. Verradelijk is het orgeltje aan het begin van Hold On, dat soulful verdergaat, ook een erg radiovriendelijke song. LoudNClear laten Toby’s kinderen Truett en Judah weer eens meerappen (Kriss Kross makes you jump, zal ik maar zeggen). Na deze korte intermezzo is Hey Devil een Ian Eskelin achtig verzoek aan de duivel op te zouten, omdat we’m niet nodig hebben is voor TobyMac een relatief vreemde eend in de bijt. Matthew Thiessen (Relient K) duetteert op het ontspannen Wonderin’. Na het urban Captured en Start Somewhere is er opnieuw een gastoptreden, ditmaal Israel Houghton in de reggae song Break Open the City, textueel een variant op een bekend TobyMac thema. Veelzijdigheid blijft TobyMac’s troefkaart. Tonight is om te smullen.

Popularity: unranked [?]