Henk-Jan van der Klis

Mensenkinderen, één van de muzikale projecten van Bas van Nienes (met Jeroen van der Werken ook Anderson, samen ook onderdeel van How to Throw a Christmas Party en The Spirit That Guides Us), heeft 30 januari 2012 een debuutalbum uitgebracht. Van Het land dat ooit vol eerbied zong (€8,99 via iTunes, €16 (!) via Bandcamp) werden in januari via Bandcamp al wat liedjes vrijgegeven om te luisteren (Plastic Bijbel, Kinderen, we drinken op het vaderland en Is er nog iemand). Texel was eerder in de Zalker Sessions op Youtube gezet. Plastic Bijbel werd vorig jaar door Pim van de Werken alias Jesus & The Christians geremixt. Vol verwachting klopt ons hart (featuring Sinterklaas) was eind 2011 een geintje, de optredens tijdens Popronde 2011 of de Warme truien tour in de eerste maanden van 2012 allerminst. Nu dus een compleet album, dat vóór de release werd vergeleken met de folk van Wooden Saints (die zelf onlangs zelf I Know Why Your House Is On Fire uitbrachten), electronica van My Corduroy Life en Mozes and the firstborn. Mijmeringen over het Nederland uit zijn jeugd en een groot (kinderlijk) geloof. “Een huis gebouwd van Lego. Een auto van karton. Een kerk gebouwd van plastic. Smeltend in de zon.” (Plastic Bijbel) of “Hier zit ik dan op een stoel in de bus een koffer op m’n schoot. Het vertrouwde dorp verdwijnt ver achter mij” (Is er nog iemand?).

Elf speelse deuntjes die deels aan WeRadioAnderson (2005) doen denken, in het Nederlands, dus lekker toegankelijk. “O mijn lief, ik scheur de hemel open. Ik weet dat je op mij wacht.” Electronica / synthpop, maar ook allerhande andere instrumenten. Folk, zoals in De film van vandaag, waarbij je moet oppassen niet O Holy Night van How To Throw a Christmas Party in te zetten. “Blijf dicht bij Mij en kijk niet om als alles anders wordt, Ik kom terug, dus wees niet bang, Ik houd me aan mijn woord” (Kinderen, we drinken op het vaderland), een plechtig gebed en het slot van het Onze Vader klinken door in Dwaalsterren en ook de zekerheid van een Hemels huis. De gelezen vergelijking met The Innocence Mission verbaasde me. Ik zou willen dat Don & Karen Peris c.s. wat van de afwisseling van Bas Nienes zouden oppikken. Het land… verveelt niet, het lijkt wel ons land.

Popularity: 2% [?]

Voormalig Delirious? gitarist en componist Stu G, drummer, componist en producer Paul Maubury en componist, zanger, producer Jason Ingram vormden anderhalf jaar geleden de worship band One Sonic Society. De eerder uitgebrachte 2 song EP’s Sonic en One leverden al liedjes op die overgenomen zijn door collega artiesten. Zo gebruikte Rebecca St. James Almighty God (overigens in minder krachtige uitvoering) op I Will Praise You en stond de titeltrack van One Sonic Society’s nieuwe album al op de recente albums van Newsboys (God’s Not Dead) en Hillsongs Live (From The Inside Out). Natalie Grant zong Greatness of our God op Love Revolution. De met Hillsong’s Reuben Morgan geschreven titeltrack, 6 minuten op One, werd wel teruggesnoeid tot een 4 minuten radio-edit. Van Sonic werd Now and Forever overgenomen en van One nog de twee tracks The Greatness of our God en Burn. Stilistisch zullen liefhebbers van Delirious?, de wave rock van U2 en Hillsongs uitgesponnen rocktracks niet verrast worden.

Na de meezinger is met Always, dat met Kristian Stanfill geschreven werd, het tempo direct weg. Stanfill gebruikte het nummer zelf op het album Mountains Move en Passion’s plaat Here For You. God You Are My God heeft lang nodig om van akoestisch intro te exploderen, het gebruikte patroon is te makkelijk. As For Me staat verdekt opgesteld, maar nodigt uit de volumeknop naar rechts te draaien en mee te galmen. In de categorie milder uitgevoerde liedjes met lange adem en pas kracht in het eind past Now & Forever. Persoonlijke overgave aan God staat centraal in het met Paul Baloche geschreven Just to be with You: “I’m face to the ground, I lay down my pride, yielding my will” Baloche’s versie van het liedje vind je op Glorious. In de rustige afsluiter Burn op piano, met strijkers en Maubury’s drums slechts achteraf, spreken de heren hun verlangen uit: “Lord write me into Your great story. Lord write me into Your great song. Take all I have it’s for Your glory.” Muzikaal bekende, platgetreden paden, makkelijk mee te zingen en te spelen en dus (potentieel) populair in evangelische kringen.

Popularity: unranked [?]

Sela heeft met het nieuwe semi-akoestische album Via Dolorosa 16 liederen gegroepeerd rond het hoogtepunt van het christelijk geloof: Pasen.  Het oude kerkje van Welsum (aan de westoever van de IJssel, tegenover Olst) is gebruikt voor de opnamen. De missie van Sela is het schrijven van Nederlandstalige liederen voor de kerk van nu. Over traditionele liedculturen, muziekstijlen en kerkmuren heen durven stappen. En zo waan je je bij het ene lied midden in het Liedboek voor de Kerken, bij een ander meer in de celtic worship sfeer of juist een Heilige Mis, of ontdek je waardevolle aanvullingen voor Opwekkingsliederen. Het conceptalbum loopt van het door Adrian Roest opnieuw op muziek gezette Agnus Dei (de belijdenis dat Jezus Christus als Lam van God de zonden van de wereld wegneemt), het Laatste Avondmaal (Aan Uw Tafel), Gethsemané naar de Via Dolorosa (origineel van Billy Sprague & Niles Borop, bekend gemaakt door Sandi Patty en fraai vertaald door Rikkert Zuiderveld). Jesaja 53 in de NBV was de basis voor Man van Smarten. “Man van smarten, man van lijden, werd gemeden, werd veracht. Onopvallend, zonder schoonheid droeg Hij alle schuld en droeg Hij alle last.”

Gezang 177 Leer mij, O Heer, Uw lijden recht betrachten past goed op dit conceptalbum met oude en nieuwe muziek. De contemplatie op Stille Zaterdag wordt gevolgd door de slechts met galmen verrijkte rustige instrumental Dageraad (De derde dag). De katholieke kerkelijke tekst voor de viering van het avondmaal, Sanctus, wordt zowel in het Latijn als Nederlands gezongen. De locatie maakt (bescheiden) inzet van kerkorgel naast de percussie, gitaar en piano mogelijk in het Sanctus en ook In deze stilte. Adrian Roest schreef In deze stilte (“Geef ons Uw vrede, in deze stilte. Breng onze onrust tot rust.”). Het door bassist James MacMillan gecomponeerde Emmaus verwoordt de worsteling van de Emmaüsgangers (Lucas 24) met hun geloof, openbaring en zekerheid, uitmondend in “U reikt mij de beker, breekt met mij het brood. De gast blijkt de Gastheer, maakt mij deelgenoot. U toont mij uw liefde, uw ware gezicht. Heel mijn hart weet nu zeker wie de Levende is!”

De boetedoening van Petrus heeft vorm gekregen in Gebed om vergeving, de gehoorzaamheid aan Christus in Doop: “Eén met Christus in zijn dood, gaan wij onder in de doop, overtuigd dat er bij Hem vergeving is. Eén met Christus, ingelijfd, staan wij op van schuld bevrijd, in een leven dat voorgoed veranderd is.” Het wonder van de opstanding van Christus staat centraal in het pittige, akoestisch rockende Machtig wonder, geschreven door gitarist Tobias Plansoen en zanger Frans Korpershoek. Violiste Anneke van Dijk-Quist en Hans Maat componeerden Aan mijn zij. De heldere zang van Kinga Bán maakt melodieën als deze goed ‘zingbaar’, precies de bedoeling van Sela. Via Dolorosa eindigt met de uitzending In Jezus’ Naam en de oproep Getuig. Opvallende bijdragen zijn er van Iona-leden Frank van Essen (strijkersarrangementen en muziekproductie) en Martin Nolan (uillean pipes), Getuig wordt zo getracteerd op een rigg.

De nieuwe liederen van Via Dolorosa worden nu al gebruikt in kerken. Vanaf het najaar 2011 waren de liederen al beschikbaar door speciale ‘instructiefilmpjes’ en bladmuziek op selamusic.nl. In de 40 dagen voorafgaand aan Pasen geeft Sela een reeks concerten waar de nieuwe liederen ook worden gezongen. Bijzondere avonden waar in stilte het lijden en sterven wordt herdacht en de opstanding gevierd. De kaartverkoop is gestart en meerdere concerten zijn al uitverkocht.

Popularity: 3% [?]

Singer/songwriter Johannes Sigmond alias Blaudzun heeft na een titelloos debuut (2008) met stemmige folk, een succesvol vervolg Seadrift Soundmachine (2010) met uitgebreidere arrangementen een derde album, Heavy Flowers afgeleverd. Elephants rond een in oorlogsmuseums en hoerenkasten rondscharrelende vrouw werd als eerste fris klinkende single met dubbele bodem uitgebracht. De bells and horns vallen op. Bloedserieuze opener Flame On My Head was de tweede single, sprekend van verlangen naar een geliefde. Vooraf had Sigmond aangekondigd een sober conceptalbum over het einde der tijden te maken. En ondanks een verzwaarde albumtitel klinkt de muziek nog aardig opgewekt. Sigmonds stem blijft overslaan en met emotie beladen in bijvoorbeeld de titeltrack. Orkestratie met banjo, accordeon, ukelele, viool en de lap steel van broer Jakob geven een eigen klankkleur aan de liedjes. Verwijzingen naar Johannes’ wortels in een pinkstergemeente zijn er nog wel, hoewel de liedteksten niet voor één gat te vangen zijn. Blaudzun waakt er wel voor de songs te zeer te duiden. Er mag getwijfeld en gevraagd worden, hij zal niet uitleggen hoe de wereld in elkaar zit. De thematiek wordt open gehouden, zodat een breed publiek zich een eigen voorstelling bij betekenis en invulling kan geven. Le Chant des Cigales zwelt aan, pakt even door en zet al snel de fade out in. Banjo in het up-tempo We Both Know, verderop zelfs tijd om mee te fluiten. Het tempo gaat in Solar omlaag. De lap steel doet hier de truc, evenals in het walsende Who Took The Wheel. “Forget the sorrow melody” klinkt het in Monday. In het vlotte Sunday Punch kunnen zelfs de voeten van de vloer (“Never waste a dawn”). Banjo zet het folksy Another Ghost Rocket in. Als toegift de Nocturne versie van Elephants met de steel in de hoofdrol. Verkijk je niet op je oordeel bij eerste luisterbeurt. Heavy Flowers is met recht een groeiplaat.

Popularity: unranked [?]

Malloc Baldwin‘s Waves werd dit najaar aangeboden via NoiseTrade.com. De indie act uit Spokane, USA is het alter ego van Andrew Best, de producer van Synthar, die in de vriendenkring van Derek Webb (Caedmon’s Call en noisetrade.com) en schrijver / recensist Joel Heng Hartse zit. Hij heeft met zangeres Misti is een 5-track EP afgeleverd, aangevuld met een instrumentale mix van de titeltrack. I Got Back Up zelf lijkt op de Belgische christelijke electronica / funk / pop act Blaise. In de 2e track Turn It Up klinkt de synthpop van de Zweedse band Nevarakka door. De titeltrack en We’ll Just Keep Dancing zit tussen Blaise en Swimming With Dolphins in. Never The Same weer in de hoek van Nevarakka. Het noordwesten van de VS en Canada heeft al het genoemde Swimming With Dolphins, Owl City en LIGHTS voortgebracht. Boeiende hoek van synthpoptalent!

Popularity: unranked [?]