Henk-Jan van der Klis

Ik wilde vandaag één dag van de Swaddekuier tweedaagse meedoen om m’n 40km-ritme erin te houden. Bij de check vrijdagavond zag ik, dat ik me van tevoren had moeten inschrijven. Geen bespiegelingen dus over het onbekende land rond Buitenpost in het grensgebied tussen Friesland en Groningen. Uit het Toeractief 3 routeboekje sprak de route rond Kraggenburg me wel aan. Op de Mooiste wandeling van Nederland blijf je ten noorden van Vollenhove en Kraggenburg. Vertrekpunt van de route was hotel Van Saaze in Kraggenburg.

Het Voorsterbos is één van de oudste bossen van de jongste provincie. Op het keileem van de net drooggevallen Noordoostpolder werden de bossen in 1944 geplant. Tussen de bomen dus veel nattigheid, rietkragen en paddenstoelen. De aansluiting van de aanwijzingen op het stuk tussen Voorsterbos en het Kadoelerveld klopte helaas niet, maar in de gids was ook een kaart opgenomen. Het Kadoelerveld is een natuurontwikkelingsproject van Natuurmonumenten. 30 hectare voormalig bouwland is getransformeerd tot een natuurgebied met heuvels, een beek en waterpartijen. Bij de Kadoelerplas is een een steile wand gegraven, waarin ijsvogels en oeverzwaluwen kunnen nestelen. Klinkt goed, maar de route voerde over een oorspronkelijk als doorlopende weg vanaf de Kadoelersluis naar de Kraggenburgerweg gepland open terrein. Veel te breed voor een schelpenpad, dat 3,3km gevolgd moet worden. Ik had het gevoel meer langs dan door de natuur te lopen.

De etappe van Kadoelersluis over de voormalige zeedijk langs het Kadoelermeer, het ommetje door Vollenhove en aan de overzijde van het Vollenhovekanaal weer terug was wel mooi. Helaas bevatte de routebeschrijving in de aansluiting grasdijk langs het kanaal richting het Waterloopbos opnieuw een fout. Het Waterloopbos was tot 1990 eigendom van het Waterloopkundig Laboratorium, waar 50 jaar onderzoek naar waterbouwkundige werken werd gedaan. Proefopstellingen in het bos laten de uitgevoerde opdrachten nog zien. Informatieborden vertellen de achtergronden van de werken. Slechts een paar installaties zijn echt de moeite waard, het gros is in het bos achtergelaten steen- en ijzerafval, dat ook grondiger opgeruimd had mogen worden.

De beschikbaarheid van GPS bestanden van deze route in KML en GPX formaat maakte me benieuwd naar software op de BlackBerry die dergelijke formaten kan inlezen en gebruiken. Het bracht me bij het gratis GPSLogger. Natuurlijk ging de papieren routebeschrijving mee, en dat was maar goed ook. Ik kon het programma niet in zo’n stand krijgen, dat hij me instructies over de te volgen route gaf. Hooguit afstanden en richting naar een volgend coördinaat. De natuur, zoals een overvloed aan paddenstoelen, padden en pollen, vogels en waterpartijen waren boeiender om naar te kijken en te fotograferen, dan te staren naar m’n BlackBerry.

Popularity: unranked [?]

De personeelsvereniging Escape van Capgemini organiseerde zaterdag 31 juli onder de kop Parel van de Veluwe een ontdekkingstocht in en rondom Zutphen (inderdaad helemaal geen Veluwe, maar Achterhoek) voor leden en hun introducé(e)s. De dag begon ‘s morgens op het NS station van Apeldoorn, vanwaar we met de stoomtrein van de 35-jarige Veluwsche Stoomtrein Maatschappij (VSM) naar Dieren vertrokken. De weersverwachting had ook een regenbui in petto, en dus waren nog op het station paraplu’s uitgedeeld. Die konden gelukkig de hele dag ingepakt blijven. Een stoomtrein die voor elke (on)bewaakte spoorwegovergang stil moet staan, heeft wel wat, maar vooral geen hoge snelheid. In Beekbergen werden letterlijk kolen bijgeschopt en kon de trein beter dan in Apeldoorn zelf binnen en buiten verkend worden.

In het eindstation Dieren voerde een korte wandeling naar de Eureka salonboot aan de IJssel die ons verderbracht naar Zutphen. Op de boot nuttigden we een typisch Hollandse lunch (kroket, bolletjes, krentenbrood, karnemelk, koffie) om bovendeks verder te genieten van het uitzicht vanaf de IJssel.

We waren wat te vroeg op de IJsselkade in Zutphen. De VVV-gidsen namen elk zo’n 20 collega’s mee voor een rondwandeling door de binnenstad. In hoog tempo werden historische feiten, een overdosis lokale trots en andere weetjes op ons afgevuurd. De volgende stop was de Hanze-stadsbrouwerij in de binnenstad. We kregen er uitleg over het brouwen, maar ook 6 soorten bier te proeven. Vervolgens konden we een fluisterboot instappen om de stad vanaf de Berkel te verkennen. Opnieuw een uur lang leuke uitleg over verdedigingswerken, de uitbreiding van de stad, de rivier en grachten van de stad. Bij de bonbon atelier Janson in de binnenstad kregen we tenslotte een Groeten uit Zutphen in chocolade aangeboden.

De vestiging van de Italiaanse ijsmaker Talamini was ons natuurlijk wel opgevallen. Met z’n tweeën hebben we ons dapper door een halve liter gemengd ijs gegeten. Bij de lokale Grillroom Pyramide vervolgens een broodje shoarma laten inpakken om tijdens de treinreis van Zutphen naar Apeldoorn van te genieten. Zoals gebruikelijk bij Escape-activiteiten was alles weer tip-top geregeld, het weer zat mee, dus een prima dag.

Popularity: unranked [?]

Na vorige week zaterdag de retourtocht Ameland over het wad te hebben volbracht, was de aan voorwaarde om mee te mogen op de eenmaal per jaar door Wadloopcentrum Fryslan georganiseerde wadlooptocht naar Terschelling voldaan. De uitdaging om ‘s morgens om 4u al bij Restaurant De Zwarte Haan bij St. Annaparochie in noord-Friesland te zijn, zou voor menig landgenoot al te groot zijn. Zelf kan ik mijn nachtrust ook goed gebruiken. Met oog daarop was ik zaterdagavond om 20u al naar bed gegaan om er vanochtend 2.10u weer uit te stappen en op mijn weg naar Friesland vooral discogangers en hangjongeren in Balkbrug en Nieuwleusen te kruisen. Op de A28/A32 was het erg rustig, zodat ik al vóór 4u bij restaurant De Zwarte Haan was. So far, so good.

Ten opzichte van de groep van vorige week miste ik een aantal mensen, maar waren ook nieuwe gezichten te ontdekken. Het eerste lange slikveld brak echter na drie kwartier zozeer op, dat ik voor het eerst in de 11 jaar dat ik nu wadlooptochten doe, moest aangeven terug te gaan. Met mij nog twee andere heren (een nog langere, blonde jonge Fries en een 57-jarige marathonloper) en twee gidsen die ons tot op een paar honderd meter van de zeedijk terugloodsten om zelf te kunnen teruglopen richting Terschelling.

Ypke Bouma, organisator en zelfs sinds de jaren ’70 al meer dan 80 keer naar Terschelling geweest, ving ons op op de zeedijk. We konden ons schoonspoelen in het water direct achter het gemaal bij de zeedijk en vervolgens terug naar huis. Da’s wel even apart om om 7.40u aan te kondigen, dat je er al weer aan komt. Schaamte of schuld? Nee, meer ‘apart’, ‘kan gebeuren’. De zuigende modder, waarin ik nu tot voorbij m’n knieën in wegzakte, kostte gewoon teveel krachten om het mezelf, de groep en gidsen leuk te houden.

Na opnieuw een paar uur in bed, voelen de spieren goed en ben ik helemaal klaar voor een nieuwe werkweek, op harde ondergrond, betonnen vloeren van kantoorgebouwen

Popularity: unranked [?]

De retourtocht wadlopen naar Ameland is de opmaat voor de zware tocht naar Terschelling in het weekend van 3 en 4 juli, stonden allebei al vele jaren op m’n todo lijst. Vorige week gooide de harde noordwestenwind en de voorspelde regen het schema om, zodat de tocht verplaatst werd naar gisteren. Afgelopen week was er ook nog een Orka in de Waddenzee om ons te verrassen en was de Waddenzee 1 jaar werelderfgoed.

Rond 13.30u verzamelden zich enkele tientallen enthousiaste wadlopers bij restaurant Land & Zeezicht op de Veerdam in Holwerd en werden de eerste herinneringen aan de retourtocht gedeeld. Pas om 14.15u trokken we naar het slik, waar bleek dat zich onder de ervaren retourtocht lopers ook velen dit voor de eerste keer deden en zelfs één vrouw die nog nooit een wadlooptocht had gedaan. Samen met 10 anderen is ze na het eerste slikgebied teruggegaan naar Holwerd. Op diverse momenten op de retourtocht werd de groep uitgedaagd met interval trainingen, extra bochtjes door het slik of het vooral niet door het laagste punt van een geul gaan. Aan interval trainingen, zeker dribbelen of hardlopen door het slik heb je aan mij een slechte. In de etappes over het slik, zowel aan de kant van Holwerd als Ameland eindigde ik dan ook als hekkesluiter van de groep. Mijn kracht zit meer in het uithouden, in vast tempo over wat hardere ondergrond en door geulen koersen. Zo kom je er ook!

De pauzes op het wad waren kort, de langste bij het Oerd op Ameland slechts 15 minuten. Terecht, omdat de tocht zo lang duurde, was er geen tijd voor uitleg over flora en fauna, uitgebreid bijkletsen of andere afleiders. Tot ver op de terugweg zat er bij de deelnemers ook weinig ‘kletsvermogen’. De meesten hadden het duidelijk druk met bijbenen van zichzelf en de groep.

Springtij gisteren, maar terug van Ameland stond het water zo laag, dat lange stukken goed beloopbaar waren. Voor de kust van Holwerd begonnen de beenspieren op te spelen. Nadat een ander z’n hemstring vast had zitten, schoot mijn linker kuitspier in de kramp. Het waren ook de momenten, waarop de gidsen wel opletten en toeschoten. Diverse malen waren ze ver vóór de laatste wandelaar te vinden, wat me bevreemdde.

De spoelbak bij Wagenborg was slecht en dus daagden we de buschauffeur van de pendelbus naar de P2 lang-parkerenplaats enkele kilometers verder uit ons mee te nemen. We hebben de busrit maar aangegrepen om de ‘normale mensen’ die met de boot van Ameland kwamen te overladen met grappen over de stank, de weigering met de veerboot te gaan en het puur natuur zijn van het aan onze lichamen en kledingstukken klevende slik.

Het volbrengen van de retourtocht was eentje om af te vinken, opmerkingen over moedige daden tijdens een midlife crisis waren eerder ‘s middags al gemaakt. En dus schreef vermoedelijk iedereen zich in voor de overtocht naar Terschelling volgende week zaterdag of zondag bij doodtij. Die start akelig vroeg (4u ‘s morgens) vanaf de restaurant Zwarte Haan bij St. Annaparochie. Wil je ons nog komen uitzwaaien, ben je welkom!

Popularity: unranked [?]

In 2000 heb ik met vriend Patrick de door Wadloopcentrum Fryslan georganiseerde wadlooptocht naar Rottumeroog gelopen. Toen 3 januari de uitnodiging vanuit de Evangelische gemeente Ommen en Evangelische gemeente De Graankorrel uit Dedemsvaart kwam, hebben Klazien en ik me direct opgegeven. Rottumeroog is het meest oostelijk gelegen eilandje van Nederland en staat bekend om de unieke natuurwaarden en dan met name vanwege het groot aantal beschermde vogelsoorten en zeehonden. Daarom mag het eiland zelf niet betreden worden. En daarmee is de wadwandeling weer anders dan ander en wordt deze slechts driemaal dit seizoen georganiseerd. Wil je nog mee? Dan in 2011 weer, want opgeven voor een wadlooptocht kun je beter in februari dan pas in juni doen.

We verzamelden bij het Cafe het Zielhoes te Noordpolderzijl nabij Usquert. De mistbanken ten zuiden van Groningen en de grijze luchten boven de stad waren hier opgetrokken. Vervolgens reden we met de bus een aantal kilometers langs de polders naar het noordoosten om te beginnen aan de wandeling zelf, uiteraard eerst door wat slik, wat geulen om bij hardere zandplaten verder te kunnen.

De vogelwachter van Staatsbosbeheer stond ons met zijn vriendin al op te wachten om uitleg te geven over deze bijzondere plek in Nederland. Een anderhalve kilometer westwaarts lag de Boschwad boot in de vaargeul klaar om ons terug te brengen naar Noordpolderzijl. De terugtocht duurde, geheel volgens verwachting ruim 3u, maar in zon en wind lekker te doen. Zo’n schip moet nu eenmaal voldoende water onder zich hebben om te varen en de vaargeulen in de Waddenzee werkten niet echt mee. Een Google Maps foto van de tocht laat de grillige route zien. Wadlopen of wadwandelen, hoe je deze voor velen ook ‘stomme’ bezigheid ook wilt noemen, blijft ons boeien. De komende weken staan nog de retourtocht Ameland en, hopelijk dit jaar dan toch eindelijk, de oversteek naar Terschelling.

Popularity: 9% [?]