Hoe ik op het zelfgeproduceerde album Synthetica stuitte weet ik niet meer, maar de verwachtingen van recensenten waren hooggespannen, de muziek zou matchen, en dus volgden diverse luisterbeurten om nader kennis te maken met Metric. Emily Haines (zang, toetsen) James Shaw (gitaar), Joshua Winstead (bas) en Joules Scott-Key (drums, percussie) vormen samen de Canadese new wave, synthrock band. Opener Artificial Nocturne combineert noisepop met wave. “I’m just as fucked up as they say” is de eerste regel, zo van: verwacht geen happy end. Speciale gast is een ouderwets traporgel uit de jaren ’60. Doet m’n toetsenistenhart weer sneller kloppen. De 1e single Youth Within Youth is een open rocksong met electronica / samples over de teloorgang in de samenleving.
Speed The Collapse is sferische poprock over hetzelfde thema.
Wave en synth-arpeggio’s opnieuw in Breathing Underwater over sterfelijkheid en levensdoel. “Is this my life? Am I breathing underwater?” Zelfreflectie over de belangrijke levensvragen vind je verder in het slepende Dreams So Real en het 80′s synthpop liedje Lost Kitten. Geen opgewekt materiaal. In de titeltrack stelt Haines: “In the shadow of the big screen, everybody begs to be redeemed.”
The Void is wat oppervlakkig, maar dat maakt de rockende titeltrack weer goed. Clone is weer intrspectie op een bedje van synths. Op Wanderlust is Velvet Underground frontman Lou Reed te gast. Reed’s zang klinkt wat onbenullig ten opzichte van Haines’ partijen. Er had meer ingezeten. De soundscape Nothing But Time, waarin nog wat hoop doorklinkt, sluit af. “I got nothing but time, so the future is mine.” Het 5e album Synthetica is een ouderwetse groeiplaat. Gun ‘m de tijd.
Related articles
Laatste reacties