De Italiaanse tot schrijver, voorheen software ontwikkelaar, Ivo Quartiroli, bood me via Librarything zijn eerste Engelstalige boek The Digitally Divided Self: Relinquishing our Awareness to the Internet aan om te lezen en te bespreken. Zijn kernboodschap is dat de omgang met computers en social media ons helemaal niet socialer maakt, noch een beter mens. Hij bepleit op grond van een aantal denkers in de psychologie, mediastudies met een behoorlijke dosis (oosterse) spirtualiteit, dat de tweedeling tussen online/offline, mens-machine, verstand/ziel-geest helemaal niet handig uitpakt. Quartiroli ziet het Cartesiaans denken als de hoofdoorzaak, met de monotheïstische ‘westerse’ godsdiensten als onderliggend basismotief. Daar zit al lezend meteen mijn grootste bezwaar tegen de gebruikte argumentatie. Zonder ook maar één bijbelvers direct te duiden, bouwt de auteur zijn betoog op het gebod van God in Genesis aan de mens om de aarde te bewerken en te heersen over de schepping. Dat is wat de auteur betreft dé reden, waarom kapitaal, grondstoffen en mensen als middelen worden ingezet en in het westen eigenlijk het model van een technocratie hoogtij viert. Aan de Koran of Joodse Tenach maakt de Italiaan geen directe referenties, maar schaart de islam en het jodendom wel op één hoop met zijn – vervormde – beeld van het christendom.
Halverwege het boek vat hij de bijbel samen tot “mens wordt geschapen, vervalt in zonde, God zendt Jezus als voorbeeld van hoe het ook kan, mens probeert Jezus te volgen, maar kan alleen maar concluderen dat dat niets wordt.” Nou zit dat besef dicht tegen een overgave aan God en een bekering aan, maar vooralsnog redeneert Ivo Quartiroli vooral verstandelijk over de invloed van social media, robotica, nanotechnologie, cybersex en dergelijke op de mens. Hij zegt zijn heil te zoeken in een holistische benadering van de mens, tantrische sex, meditatie, taoisme en boeddhisme, maar een fundamentele onderbouwing onder de buzz words, mantra’s en new age jargon voor een bewezen betere wereld zonder christenen, joden, moslims en vooral de uitbaters van websites, informatiesystemen en machinebouwers, geeft hij niet. Sterker, zoals bij de inleiding aangegeven, is de schrijver zelf jarenlang programmeur geweest. Hij is kritisch over de afstompende werking van cybersex op de relaties tussen mannen en vrouwen ‘in het echt’, maar besteed evenveel woorden aan zijn eigen online erotische chats met allerhande (Aziatische) vrouwen. Wat dat betreft geeft de auteur treffend zijn eigen verdeelde persoonlijkheid weer: het één nastreven, maar het andere doen. Heel menselijk, maar vanwege het maar wat dankbaar gebruik maken van de middelen die hij zelf verafschuwt (ebooks gaan schrijven, online verkopen, via social media om recensenten vragen) irriteert het boek richting het einde steeds meer. Er staan behoorlijk wat herhalingen in, de 274 pagina’s hadden voor het overbrengen van de boodschap heel wat minder kunnen zijn.
Op de weblog kun je Ivo’s bespiegelingen op het kruisvlak van spiritualiteit, media en psychologie verder volgen. Mij heeft hij niet mee.
Popularity: unranked [?]
Loading tweets...
Laatste reacties