Henk-Jan van der Klis

In december 2010 tipte ik kort de SaaS oplossing GroupCamp als online hulpmiddel voor projectmanagement ondersteuning. Op verzoek van mede-stichter Dickel Sooriah heb ik recent naar de nieuwe release van GroupCamp Project gekeken. Deze wordt gehost in een Google Apps domein. GroupCamp is er inmiddels zó groot, dat het in de top-3 van Project Management apps in de Google Apps Marketplace staat genoteerd. Gratis uitproberen kan binnen 1 minuut. Je wordt behoorlijk op weg geholpen met screencasts en online instructies bij het opzetten van een project, de onderliggende takenlijsten en mijlpalen.

Verder zijn een wiki, gebruikersbeheer, een online projectdossier en een dashboard met activity stream beschikbaar. Het geheel oogt solide en is vanwege de integratie met de Google Apps omgeving snel te koppelen met gebruikers via e-mailadressen en kan direct overweg met Google Contacts, Docs en Calendar. Notificaties zijn instelbaar, urensheets in te vullen en rapporten te genereren. Om je een indruk te geven heb ik wat screenshots gemaakt.

De integratie met Google biedt nog andere voordelen. Aan een persoon toegewezen taken en mijlpalen kunnen in zijn/haar Google Calendar getoond worden. Als taken afgerond of mijlpalen gehaald, verdwijnen ze ook weer uit de agenda. Bij wijzigingen in de planinng, wordt de Google Calendar bijgewerkt. Synchronisatie van agendagegevens met iPhone, Android, BlackBerry, etc. is dan ook meteen voor elkaar. En de cloud oplossing biedt direct online back-up en hosting van de gegevens. Heb je al een Google Apps account voor je bedrijf, kun je je eigen e-mailadressen blijven gebruiken, of juist adressen aanmaken voor de GroupCamp gebruikers. Prijsstelling ligt, afhankelijk van het aantal gebruikers en projecten tussen de $24 en $179 per maand voor de suite.

Binnenkort komt groupcamp.nl beschikbaar, ofwel het sinds 2008 vanuit Parijs opererende GroupCamp neemt lokalisatie en verkoop & ondersteuning dichtbij de klant serieus.

Popularity: unranked [?]

Sinds het album The Waiters The Watchers The Listeners The Keepers & Me (2008, zie recensie) bracht de Amerikaanse singer/songwriter Sarah Macintosh (ooit frontvrouwe van Chasing Furies) in december 2009 een kerstalbum With One Breath He Came uit. Daarna was het even stil, tot juli 2011 de nieuwe Current uitkwam. Zoals meer artiesten is Macintosh inmiddels indie en verzorgt BandCamp de distributie van zowel de fysieke CD’s als de digitale downloads. Manlief Jonathan en JT Daly (Paper Route) produceerden dit juweeltje, dat qua sound in het verlengde ligt van diverse songs van The Waiters… Arpeggio’s, veel synths, maar ook een kamerorkest onder leiding van Alexander Michael Tseitlin (The Fall of AI) om de arrangementen voor de strijkers in te spelen. Het resultaat klinkt tijdloos, doordacht, alsof de combinatie van Michelle Tumes en Brooke Fraser Sarah Macintosh heet. Doorwrocht met inspiratie uit de Bijbel en christelijke literatuur zonder opdringerig of plat te worden. Haar motto is ‘mystery chaser’ en in haar blog geeft ze aan vooral te streven naar verbetering, om haar talenten nog beter tot hun recht te laten komen. Als songwriter werkte ze eerder voor en met Jars of Clay, Michael W. Smith, Brenton Brown, Tim Hughes, David Crowder, Vicky Beeching, en Matt Redman. Na de fraaie van strijkers voorziene titeltrack is er meer mid-tempo fraais in We Should Run en Take It All. De laatste song wisselt met rockriffs. Hope schakelt wat terug, maar valt op door het losse drumwerk. Ongemerkt galm je weer mee. Dit is het punt, waar Out of the Grey of Over The Rhine ten tijde van Films for Radio nog het dichtstbij komen. Strijkers introduceren Laughter Comes Upon Us.  De lofzang Galaxy Former glijdt voorbij. The Damaged is misschien wel het meest electronic fused liedje van het album. Macintosh zingt breekbaar in Hiding Place, waar strijkers en arpeggio’s op gitaar de basis vormen. Akoestische gitaar ter afwisseling aan het begin van You’re Coming. Interessante uithalen ook om de mensen op te roepen acht te slaan op de komst van Jezus Christus. Calling, Calling leunt op een elektronische piano en gelaagde vocalen. “When the road is long and the mountain steep. Let my mouth find words. Any word that I could speak to find myself calling after you. If my words had a meaning. If my life pulled away then I would find the mountains move move move. If I spoke with assurance If my heart joined my head then I could tell you How to breathe breathe breathe. Cause light is brighter, air more fragrant. Hope is here in my hand. Life will be without end. Changer, chameleon I will be red and then I’m green. Let my heart find strength. Any strength so I will keep and find myself waiting on you.” En dan, Joy Comes In, een akoestische track tenslotte. Current is typisch zo’n plaat die je de hele dag kunt draaien zonder je te vervelen. Voorluisteren en aanschaffen kan op Bandcamp.

Popularity: unranked [?]

Ben van Balen voerde tot in juli 2011 op irritaal.nl zijn strijd tegen vaag, foutief en wollig taalgebruik. Na de boeken Irritaal (2009), Ik zeg: doen! (2010) en Ik heb zoiets van (2011) stopte hij zijn blog. Arjen Ligtvoet & Cathelijne de Busser van Tekstridder nemen de strijd over en presenteren Gevaarlijke vaagtaal. Dat is een online gratis verkrijgbaar PDF e-book, waarin in ruim 20 pagina’s in woord en beeld hun neologisme voor wat anderen dunspraak noemen wordt uitgelegd. Dunspraak is het gebruiken van bekende woorden en begrippen zonder er iets reëels of betekenisvols mee aan te duiden. Het leidt volgens het schrijversduo tot een uitermate besmettelijke LOA, een door Lezen en Luisteren Overdraagbare Aandoening. Ligtvoet en De Busser hebben zelf na de spijkerharde introductie niet veel nodig om hun punt te maken. Vaagtaal komt overal voor en heeft vele varianten. Zo lijden ambtenaren aan oubollige ambtenaritis, leggen beleidsmakers met beleidsbabbels een zachte wollen deken over snoeiharde maatregelen en spreken managers een semi-Engelse vorm van vaagtaal die managementspeak heet.

In het boekje deelt oud-politicus Frits Bolkestein zijn inzichten over het taalgebruik door politici als oud-premier Ruud Lubbers (‘binnenhofbargoens’) en is thrillerauteur Charles den Tex aan het woord. Voorbeelden te over te bedenken, maar veel meer dan dit heeft Gevaarlijke vaagtaal niet te bieden. Ten opzichte van de gratis PDF is €20 voor het 176 pagina’s tellende boek nog best veel. Ja, er wordt in het ‘echte’ boek meer uitgeweid en is een vaagtaal top-100 opgenomen. Op de blog vaagtaal.nl wordt de strijd verder gevoerd en is er alle gelegenheid voor interactie. Het gevaar is alleen, dat zo’n boek leuk als verjaardagscadeau is, veel herkenning oproept, maar niet tot fundamentele andere omgang met de Nederlandse taal leidt.

Popularity: unranked [?]

De Canadese popband Downhere scoort in eigen land erg goed. Van eerdere albums kennen velen de hits The More, Here I Am, My Last Amen, Hope is Rising en How Many Kings. Er werd daarom aan de overzijde van de Atlantische Oceaan lang uitgekeken naar de release van On The Altar Of Love (Centricity Music), het 5e studioalbum van het kwartet.  Opnieuw werd producer Mark Hiemermann (Michael W. Smith, Newsboys, Jaci Velasquez, Tait, Stacie Orrico) ingehuurd. Alle liedjes werden geschreven door Jason Germain en Marc Martel. De typische Amerikaanse christelijke radiopop straalt direct met Only The Beginning af van het album. Alsof de jaren van The Imperials, Steve Camp en de Casting Crowns nog steeds maatgevend zijn voor populariteit op de christelijke radiozenders. Bijzonder aan deze band, is dat de lead zang over twee bandleden is verdeeld. De qua stemgeluid wel wat van Freddie Mercury (Queen)  weg hebbende Marc Martel hoor je in Rest (een bewerking van de bekende uitnodiging van Jezus Christus aan de vermoeiden en gebrokenen van hart), Let Me Rediscover You (een lofzang op Gods schepping en liefde: Your spirit hovers over my waters Your love burns longer than the sun The skies of thunder echo you wonder Your praises can’t be over – sung),  Living The Dream, For The Heartbreak en de titeltrack. De wat lager gestemde Jason Germain neemt Only The Beginning, Turn This Around, Glory By The Way Of Shame, Holy, For Life en de afsluiter Reveal The Kingdom voor zijn rekening. De laatste track eindigt trouwens met een in lofzang in het Latijn. Seek is rocky, maar dat is één van de weinige opvallende tracks. En hoewel de teksten platgetreden paden mijden, blinkt de thematiek niet uit in originaliteit.

Popularity: 6% [?]

Ik had sinds de Vechtdal wandelvierdaagse eind juni geen 40km wandeling meer gelopen, wel 9 juli wadlopend naar en over Norderney en in juli in Tsjechië nog een 20km tocht naar de top van de Cerchov. Vandaag was de herstart van het seizoen van georganiseerde lange afstandswandeltochten. Ditmaal was start en finish bij hotel De Wolfshoeve in het Drentse Schoonebeek, bekend van de jaknikkers. De naam, Boortorenwandeltocht, schept dan verwachtingen.

‘s Morgens vroeg om kwart over zeven was het nog heel erg rustig in De Wolfshoeve, alsof niemand al zin had om te lopen. Een handvol mensen liep vóór me de eerste uren. Na een ommetje ten zuiden van Schoonebeek langs de Nederlandse en Duitse jaknikkers en nieuwe pijpleidingen en pompinstallaties om het olie en gas omhoog te krijgen, ging de tocht grotendeels door Duitsland. In Hoogstede was bij Camping / Pension an der Vechte (de naam zegt alles over de omgeving) de eerste stop ingericht. Over veel geasfalteerde wegen en paden ging het verder naar Emlichheim, waar een Nederlands/Duitse snackbar Happy Day een kop goulash soep aanbod. 25 kilometers zaten er toen op.

Via via weer noordwaarts naar de jaknikkers om nog ten oosten van Schoonebeek een lus te maken via de 3e rust op zelfbedieningsterras De Boomgaard. Daar doken ook veel meer mensen op die in omgekeerde richting de kortere afstanden liepen. Toen ik door het oude brinkdorp van Schoonebeek weer aan de Europaweg kwam, was het plaatje weer anders. Wie niet kon lopen zat op stoeltjes met bloemen aan de weg als een lokale variant op de intocht van een avondvierdaagse of de Nijmeegse Via Gladiola. En de rest liep, met gezinnen, schoolklassen of andere grote groepen. En zo word je prompt warm onthaald in een uitgelaten stemming compleet met minikermis, muziek en een goodie bag van de lokale Rabobank.

Volgens de GPS van de organisator zou de tocht 39,9km zijn; mijn eigen GPS logger heeft er 41,77km van gemaakt. Ook die verschillen blijven boeiend.

Popularity: unranked [?]