Als moderne variant op de cadeaubon hadden Klazien en ik voor ons 12,5 jaar huwelijk een tweetal ‘bonnen’ voor een hotelovernachting in het Limburgse Gulpen gekregen. De bonnen waren via hotelkamerveiling.nl gekocht, met bijbehorende associaties van ‘winnen’, ‘aanbieding’, ‘uniek’, etc. Lees anders m’n 2010 Marketinghit: veiling als voorpret etentje of vakantie nog eens. Net als bij andere prijsvechters en online veilinghuizen gaat het om restcapaciteit, dus je kon niet ongehinderd maanden van tevoren een weekend weg boeken. Maximaal 5 dagen vooruitkijken was het devies, en dan nog per nacht ook.
We hadden in de agenda een aantal weekenden gereserveerd. Het eerste weekend, half februari, werd door een projectimplementatie die per se op zaterdagmiddag moest worden gecontroleerd, door de neus geboord. Weekenden verder in maart en mei gingen door ‘niet beschikbaar’ van de zijde van het Hotel Gulpen. Uiteindelijk lukte het zondagmorgenvroeg 22 mei de 1e overnachting te regelen. Via de 2e bon ook de 2e overnachting op maandagmorgen reserveren dat er niet in. Gelukkig was er (schoon)moeder die inmiddels ons 13 jaar getrouwd zijn (1 mei j.l.) maar als ‘reden’ opvoerde de 2e overnachting voor haar rekening te nemen.
Werd het echt bourgondisch genieten?
Prachtig die beloftes: “Het Bourgondische Gulpen ligt in het schitterende heuvellandschap van Zuid-Limburg, een ideale omgeving voor schitterende wandel- of fietstochten. In het gezellige dorp vindt u veel cafés, restaurants en terrasjes.” en “Na een ingrijpende renovatie heeft Hotel Gulpen in april 2009 haar deuren geopend! De nieuwe inrichting en het rijke interieur sluiten perfect aan bij de oorspronkelijke uitstraling en sfeer van het pand en het prachtige stadje Gulpen. Hotel Gulpen beschikt over het aangename restaurant ‘Entre Nous’, dat zich kenmerkt door een warme, indrukwekkende en informele sfeer. In het restaurant kunt u culinair genieten van veelzijdige gerechten waaronder veelal regionale en dagverse producten. U ervaart professionaliteit en de echte Limburgse gastvrijheid!” Reviews van andere gasten geven altijd zo’n gemengd beeld.
Zelf moest ik vrijdagmorgen nog werken in Arnhem, uit noodzaak met trein en bus. Klazien kwam me na de lunch oppikken met de auto. Ruim 2u later waren we bij Hotel Gulpen aan de Dorpsstraat, na eerst de auto op het gratis parkeerterrein bij de gemeentewerf en subtropisch zwembad Mosaqua achtergelaten te hebben. Bij de VVV konden vlak vóór sluitingstijd nog een wandelkaart Heuvelland Oost kopen, met €5,60 de helft van het routeboekje van het Krijtlandpad en achteraf gezien een betere deal. Vrijdagavond aten we vooral plaatselijke aspergegerechten in herberg De Zwarte Ruiter. ‘s Avonds uitgerust en het nieuwe elektronische gadget, de BlackBerry PlayBook verkend.
Zaterdag – Krijtlandpad en alternatieve paden naar en van het Drielandenpunt
Zaterdag 7.30u opgestaan. Stevig ontbijt als bodem voor Krijtlandpad met 8.30u start vanuit Gulpen naar Drielandenpunt op Vaalserberg en terug. Via Mariabeeld op Gulperberg naar Partij. Daar laten de rood-gele paaltjes ons in de steek, dus trokken we de vrijdag gekochte wandelkaart. Navigatie uit de 20e eeuw werkt nog steeds goed. Via Mechelen, Helle en Bommerig naar het Vijlenerbosch (‘het hoogst gelegen bos van Nederland‘). We troffen de rood-gele Krijtlandpad paaltjes weer. Vanaf Zevenwegen worden we naar Boscafe ‘t Hijgend Hert (‘de enige berghut van Nederland’) geleid. Bij Holset in de heuvels miste opnieuw een paal, liepen we dikke kilometer om om vervolgens via asfalt langs Vaalsbroek en Vaals naar het Drielandenpunt te gaan. Onderweg Wellant appels gekocht bij een teler. Op het Drielandenpunt pakten we grensroute 6 op die langs de Nederlands-Belgische grens westwaarts leidt. Via het Kerperbosch en ‘t Hijgend Hert naar Vijlen, waar we van koffie met vlaai genoten bij Fiets & Wandelcafé A Gen Kirk. Door de heuvels langs Hilleshagen en Nijswiller en de kruisberg naar Cartils. Over de Geul en langs de Gulp leiden de laatste kilometers ons Gulpen weer in. Delen van de terugweg leidden over het Krijtlandpad, maar de kaart bleef nodig.
Om 16.15u weer terug in het hotel. ‘s Avonds gegeten bij
Eetcafé Brouwerswapen en Italiaans ijs toe bij
La Bruschetta Da Michele E. Charlottein de Dorpsstraat.
Zondag – wandelen rond Valkenburg
Zondagmorgen waren we ondanks goede voornemens natuurlijk toch weer vroeg wakker. Na ontbijt, auto ophalen en bagage inladen reden we naar Valkenburg. Vooraf had ik van Wandelgidszuidlimburg.com de #44 Valkenburg 14km afgedrukt. Dat bleek een soepel te lopen en uitstekend uitgelegde wandelroute deels boven de A79 en de terugweg langs de mergelwanden van het Geuldal te lopen. Zo kon het übertoeristische centrum van Valkenburg vermeden en van het heuvellandschap genoten worden. De aanwijzingen in de route om bij restaurant Geulhemermolen koffie met vlaai te nemen hebben we serieus opgevolgd.
Terug op de P&R van Valkenburg frisse kleren aan en de terugweg naar Balkbrug genomen. O, en het bourgondisch genieten? Buiten zeker, en de innerlijke mens heeft ook weinig te klagen gehad. De hotelkamer was groter dan door anderen voorspeld. Net hotel, dat een prima bezetting met andere wandelaars en fietsers had dit weekend. Genieten doe je zelf, moet je niet van anderen laten afhangen.
Popularity: 12% [?]
Dit voorjaar werd ik getipt op Bell X1 als zijnde de grootste Ierse rockband als je verder dan U2 denkt. De release in april van Bloodless Coup maakte me dus nieuwsgierig. Op 22 mei stonden ze op het concertpodium in Tivoli De Helling, waar ik helaas niet bij kon zijn. In County Kildare, Ierland startte in 1990 de band Jupiter. Zanger en frontman Damian Rice verliet in 1998 de band na muzikale verschillen. De overige bandleden gingen door als Bell X1 is geboren. Sinds het debuut Neither Am I (2000) zijn we vier albums verder. In het slepende Hey Anne Lena is het nog even zoeken naar de stijl. Luister je naar Coldplay, pianorockbands, of juist de meer op electronica gebaseerde intense pop/rock van Ian McIntosh of Phil Wickham? Dromerige rock in Velcro. Het mid-tempo Nightwatchmen geeft de falset van Paul Noonan de hoofdrol. Vol emotie wordt het liefdesvuur bezongen. Sugar High is van een heel andere orde. Electronica blips en scratches en samples, dat zich uitspint in een met live drumspel onderbouwde retrorocker, dat in de jaren ’80 bij Daniel Amos niet had misstaan. Muziek uit het doosje gecombineerd met akoestisch gitaarspel kenmerkt Built To Last, dat niet overtuigt. 4 Minute Mile mengt de elektronica met een funky beat, dat sterk in de 80′s geworteld is. Safer Than Love is ook al zo retro. Ik heb toch niet echt een directe kloon van Doppelgänger of Vox Humana te pakken? Het is 2011 mensen! The Trailing Skirts of God prikkelt qua titel en blijkt een terugblik op de opvoeding als rooms-katholiek jongetje, maar helaas ook het voorbij zijn van de hoogtijdagen als eerste communie en heilig vormsel zij. Wat is er van het geloof blijven hangen? Haloumi leunt nog maar eens weer op een dosis electronica, maar is verder een prima pop/rocksong. De ballad 74 Swans sluit af. Productie is ok, het zit ‘m in de composities die – hoewel harmonieus uitgevoerd – ook na diverse luisterbeurten me slechts gedeeltelijk pakten. En zo wil ik Bloodless Coup niet in de buurt van U2 albums plaatsen, daarvoor is de Ierse koppeling veel te gemakkelijk.
