Aanbevolen voor liefhebbers van Duizend schitterende zonnen van Khaled Hosseini, heb ik Anita Amirrezvani‘s Dochter van Isfahan gelezen. Deze Nederlandse vertaling van The Blood of Flowers, is gesitueerd in de jaren ’20 van de 17e eeuw, toen Sjah Abbas de Grote in Iran rust had gegeven en het tapijtmaken tot populair ambacht had gemaakt. De auteur heeft ruim 9 jaar gewerkt aan de roman, verweef de levenslijn van de anonieme hoofdpersoon met 7 raamvertellingen, 5 hervertellingen van traditionele Iraanse of islamtische verhalen en 2 zelfgecomponeerde verhalen. Het zijn de intermezzo’s die de sfeer van Vertellingen van duizend-en-een-nacht oproept. Als de vader van het nog maar 14 jarige meisje overlijdt en geen bruidschat achterlaat, verlaat ze met haar moeder haar geboortedorp om naar Isfahan te trekken. Ze vinden onderdak bij oom Gostaham en zijn vrouw Gordiyeh. Haar oom ontdekt en ontwikkelt het talent van het meisje om tapijten te knopen, van een vriendin leert ze schrijven en rijpt ook haar talent om ontwerpen te maken voor de tapijten. De komeet die de dood van haar vader aankondigde betekent echter ook ongeluk in de rest van haar leven. Het brengt de wendingen in het verhaal die, afhankelijk van je interpretatie, tot fout, onbenulligheid of verraad duiden. Ze verliest haar beste vriendin door het geheim van de sigheh, een tijdelijk huwelijk tegen betaling, zonder liefde of verdere verplichtingen, door haar familie als enige optie aanvaard, toch prijs te geven. Ten leste verbreekt ze zelf na een verlenging het huwelijkscontract. Als een sluwe Hollandse koopman echter wel een tapijt aanneemt, maar niet betaalt, wordt ze met haar moeder het huis uitgezet en aan de bedelstaf overgeleverd. Het brengt je als lezer op nog zo’n 80 pagina’s te gaan op de vraag hoe het leven van de hoofdpersoon zal aflopen. De vastberadenheid, zorgzaamheid en daarmee groei naar volwassenheid van het meisje vindt uiteindelijk genade van oom Gostaham. Steeds verder zelfstandig weet ze met tapijtmaken een steeds beter bestaan op te bouwen voor haarzelf, familie en gastgezin, juist door als vrouw wel een ingang in de harem van de Sjah te hebben. Aan seksuele genoegens, zoals tijdens de sigheh met Fereydoon beleefd, heeft ze helemaal geen behoefte meer, het verlangen naar een (andere) man maakt plaats voor zelfbewustheid en het inzien van de relatieve veiligheid van een huwelijksband in een polygame samenleving vol intrigerende tegenstellingen tussen religiositeit en een groot aantal bedelaars, of de voorbeelden van de auteur: “Wijn en bedwelmende sterke drank zijn verboden voor mohammedanen; toch kom je zelden iemand tegen die niet drink,” en “De Perzen kennen twee tegenstrijdige gebruiken waarmee je veelvuldig te maken krijgt: ze prijzen voortduren Allah en Zijn daden, en tegelijkertijd vloeken ze en bezigen ze obscene taal.” uit Sir John Chardin’s Travels in Persia, 1673-1677. De rol van het noodlot, het leven aanvaarden zoals het is, het niet uitkomen van alle sprookjes, maar toch proberen van kindsbeen af gekregen eigen talent te ontwikkelen deed me sterk denken aan de in naturalistische romans van Arthur van Schendel die ik op het VWO verslond.
Popularity: unranked [?]
Loading tweets...
Laatste reacties