Vincent Bijlo – Verlicht in De Tamboer

Categories:

Weblog

De voice mails van schrijver, columnist, muzikant en cabaretier Vincent Bijlo eerder en tegenwoordig de maffe telefoongesprekken tussen Niels Heithuis en Vincent vlak voor 17u op BNR Nieuwsradio (“Waar ben je?”) zijn altijd leuke momenten tijdens het woon-werkverkeer. Pas enkele weken geleden zag ik de cabaretier voor het eerst in een televisieprogramma over de schreeuw om cultuur in Utrecht en ‘zag’, dat hij blind was. Gisteravond stond Bijlo in theater De Tamboer in Hoogeveen.

Welke cabaretier zit al op het podium als het publiek binnenschuifelt? Bijlo fietste op de hometrainer dat het een lieve lust was. 20 jaar in het vak en dus verleidelijk om een serie hoogtepunten op het publiek af te vuren. Zogenaamd had Bijlo daar geen zin in, maar deelde er toch een aantal. Rode draad in zijn voorstelling was de burn-out, opgelopen na de ontmoeting met Koningin Beatrix bij de Appeltjes van oranje uitreiking en een benefiet optreden tijdens de EO Jongerendag t.b.v. braille bijbels voor Ethiopië. Na een ontmoeting met God (niet dat hij Hem heeft gezien, maar gesproken wel), direct na de Jezus conference op de Jongerendag (‘Ondersteboven’) en een bekeringsoproep van een oudere, waarin hij het advies “Ga toch fietsen!” meekreeg en doktersadvies (“ga fietsen”), neemt hij dat ter harte. Niet als een verblinde Saulus die na zijn ontmoeting met Jezus Christus echt het Licht zag, maar vol zelfspot, trots, scheldend en vloekend, niet verlangend naar beterschap of genezing, omdat hij dankzij en ondanks zijn ‘handicap’ vet betaald wordt. En dus jeugdherinneringen aan zijn vader die nooit trapte, maar wel belangrijk was op de tandem, hilariteit na het in rook opgaan van de hulpmotor op de hometrainer en het moeten tegenhouden van de brandweer en een rondrit langs de verschillende therapieën. Onderwerp van satire waren onder meer God, christenen en moslims, zeilmeisje Laura Dekker, Knevel & Van den Brink, Geert Wilders, Guido Weijers, Balkenende en de koninklijke familie. Als een typische Hollandse boeddhist zoekt Vincent Bijlo het licht in zichzelf (fysiek kan hij niet anders), is toch wel blij met de vrouw aan zijn zijde, zingt en speelt op vleugel en gaat met vocoder en samplers los op djembee, trommelkist en didgeredoo. Stoere praat, prachtige liedjes en een woordenstroom in hoog tempo. Na de toegift laat hij een tevreden publiek achter. Er is genoeg gelachen. En of er nu een lichttechnicus actief was, maakt eigenlijk niet uit