The Afters, bestaande uit Josh Havens (zang, toetsen, gitaar & Nederlandse wortels), Matt Fuqua (gitaar, zang), Dan Ostebo (bas) en Jordan Mohilowski (drums) stonden deze zomer nog op het hoofdpodium van Xnoizz Flevo Festival, een maand vóór de release van Light Up The Sky. De 10 tracks klokken samen net 39 minuten, wat kort voor een derde album. Na I Wish We All Could Win en Never Going Back to OK, is er wel een duidelijke keuze voor mainstream pop rock. Dat is goed voor de airplay en het kunnen meezingen tijdens een concert. Dat merkte ik op Flevo al tijdens het spelen van Light Up The Sky. In Lift Me Up is de pop nog duidelijker, de gitaarpartijen naar de achtergrond gemixt. Coldplay Viva La Vida aandoend strijkwerk komt langszetten in Start Over, maar heeft verder een eigen insteek. Josh’s zang is sowieso hoger dan Chris Martin. De vele herhalingen van ‘start over’ gaan echter na wat draaibeurten ook wel vervelen. Runaway pikt het midtempo, dat met de eerste songs centraal stond weer op. I Am Yours klinkt doorsnee CCM, zowel textueel als muzikaal. Life Is Sweeter begint met arpeggio’s op piano en zet door in pianorock. Say It Now doet het rustig aan, met bijna close harmony zang bovenop de ingeblikte drumsounds. In We Won’t Give Up komt nog even de oude alternative rocksound terug, maar zoals je ziet kunnen de vergelijkingen met Switchfoot, Relient K enzo echt niet meer gemaakt worden. Saving Grace in pianorock en For The First Time met vingers knippen lijken voor een tienerpubliek. En zo is de cirkel weer rond, want de jongens vonden elkaar ooit in een gemeenschappelijk baantje bij Starbucks en hypten Myspace Girl op de grote sociale netwerken. De grootste gemene muzikale deler heet nu eenmaal pop.
Popularity: 7% [?]
Loading tweets...
Laatste reacties