Over The Rhine – The Long Surrender

Op 11 januari 2011 (1/11/11) verschijnt de fysieke versie van het nieuwe album The Long Surrender van Over The Rhine, maar vanaf half november 2010 zijn de trouwe vrienden die vooruitbestelden al getrakteerd op de digital download mp3 versie van deze mijlpaal (de band rond het paar Linford Detweiler en Karin Bergquist bestaat 20 jaar). Het album werd door fans gefinancierd, dus dan is het een tastbaar rendement. Met producer Joe Henry (Mavis Staples, Elvis Costello, Solomon Burke) werden na diverse Live from Nowhere albums een dertiental nieuwe songs opgenomen in Henry’s Garfield House studio in South Pasadena, California. De titel verwijst naar een coninue zoektocht naar verwondering en overgave, ook al is het christelijk geloof een rotsvast fundament. Een “Still Haven’t Found What I’m Looking for” dus. Bij de opnames in mei 2010 voegden zich drummer Jay Bellerose, bassist David Piltch, pedal steel en gitarist Greg Leisz, toetsenisten Keefus Cianca en Patrick Warren, plus Joe’s zoon Levon op tenor sax. Verrassende namen achter de microfoons, niet alleen de soulzangers James Gilstrap, Niki Haris en Jean McClain, maar ook Lucinda Williams op Undamned. Detweiler & Bergquist zijn blijkbaar fans van de zangeres. Soul, americana, art-pop, The Long Surrender is een geslaagde mix van stijlen in een onmiskenbaar als Over The Rhine herkenbare setting. The Laugh of Recognition opent met de vettige vocalen van Karen, een steel guitar en een warme, volle klank. In de ballad Sharpest Blade sleept Karin zich langs Detweilers pianospel, terwijl op het gezellige Rave On juist de akoestisch gitaar staat. Infamous Love Song in bruin café sferen, opnieuw slepende vocalen, gevolgd door meer piano en gitaar in de met soul doorspekte folksong Only God Can Save Us Now. Linford komt voor Oh Yeah By The Way ook meezingen. Nog sterkere soul invloeden zijn in The King Knows How en There’s A Bluebird in My Heart te vinden. Ingetogen gitaarspel en percussie op Days Like This, bluesy pianowerk in All My Favorite People en een afsluitende pianoballad met sax Unspoken. The Long Surrender ligt muzikaal veel dichter tegen Ohio (2003) en The Trumpet Child (2007), dan de meer poppy albums Films for Radio (2001), Eve (1994) en Patience (1992). Een rijk album, dat vraagt om regelmatig opnieuw beluisteren, een waardige toevoeging aan m’n Over The Rhine collectie.

Related articles

• Here comes The Long Surrender. (lookingcloser.org)
• Over The Rhine: New Album & Dates (jambase.com)
• “Learning not to white-knuckle everything” (lookingcloser.org)

Popularity: 17% [?]