De 2010 editie van Legends of Rock in het Duitse Ennepetal ging vrijdagavond vooraf door de warming up met Whitecross in Tivoli, Utrecht. Zonder uitslapen konden Peter en ik in ongewijzigde samenstelling door van Balkbrug naar het Ruhrgebied. In Haus Ennepetal was het weer goed toeven.
Anderhalf uur te vroeg in Duitsland. Dat krijg je als je je ticket niet controleert en afgaat op de ooit aangegeven aanvangstijd van 13.30u. Positief eraan: op de parkeerplaats van Haus Ennepetal is volop plek.
15.15u start de Duitse metalband Seventh Avenue. De heren hebben er zin in en schudden het publiek wakker met Shout it Out en Trade Off Blood. Whitecross minus Scott Wenzel is Rex Carroll band. Bluesrock met een persoonlijke noot. Carroll speelt op een mooie Les Paul, heeft nu een distributiedeal voor zijn plaat, en is helemaal in vorm, Nightsong, Worker Man’s Blues tot en met Sweet Home Chicago.
Na een stevig broodje gyros en water, zet Seventh Angel stevig aan. Tempowisselingen en strak gitaarspel. Zogenaamd zijn de heren te verlegen om veel te zeggen tussen de liedjes. De na Seventh Avenue gekochte oordoppen bewijzen hun waarde (€0,30) meer dan in de lage concertzaal.
X-Sinner, Califorinische glamrockband, heeft een nieuw album World Covered In Blood. Dus nieuwe songs in de set, maar ook de herkenbare hoge vocalen en diep mannelijke tegenstemmen. Als afsluiter Rock ‘n Roll Damnation teruggrijpend op de forse kritiek op white metal bands eind jaren ’80. Still alive and rocking for the King!
Shout was traag met soundchecken en koos voor alleen matte verlichting, zonder kleur. Waardeloos voor de foto’s. Muziek staat inmiddels zo hard, dat het zonder earplugs niet meer te doen is. 80′s glamrock blijft tijdloos boeien. Met In Your Face en een vet drumsolo maakt de band het ongemak weer helemaal goed. In ruil voor meezingen op Shout gingen t-shirts en cd’s het publiek in. Hallelujah als toegift/meezinger.
Na een bak koffie met Friezen de tijd voor Guardian, begin jaren ’90 voor het eerst op De Bron en Flevo gezien. Nu terug met Come On Everybody, The Power of Love, The Cat Song, Never Say Goodbye en andere klassiekers. Het publiek zingt vrolijk mee. De tijd vliegt voorbij. Voor Rocking In a Free World doet de band zelf alsof ze voor een toegift teruggevraagd werden. Wie mag zich ‘legend’ noemen?
Afsluiter en wat mij betreft levende legende Whitecross mocht vlak voor 23u het podium op. Verwend door het concert vrijdagavond komt de set wel erg bekend voor. Scott Wenzel is beter bij stem, al lijken band en publiek zich in te houden. Tijdens Shakedown vertrekken we, het is dan al 23.30u geweest en Wenzel is weer aan het getuigen geslagen. Ons rest nog 2,5u om naar Balkbrug te rijden. Alle concertfoto’s staan op Flickr.
Popularity: 6% [?]
Loading tweets...
Laatste reacties