Israel Houghton – Love God. Love People

Geplaatst door Henk-Jan van der Klis op 31 augustus 2010

Voor de opvolger van The Power of One (2009) trok Israel Houghton met producers Tommy Simms (zelf als bassist bij White Heart, verder actief voor tientallen artiesten, van Garth Brooks, Bruce Springsteen tot Kelly Clarkson) en toetsenist Aaron Lindsey (Shirley Caesar, Martha Munizzi, CeCe Winans) naar de bekende Abbey Road Studios in London. Het, sinds de Beatles overstaken, onvermijdelijke zebrapad siert ook de hoes van Love God. Love People, dat de 2 grote geboden uit de Bijbel maar weer eens voor het voetlicht brengt. Een letterlijk platgetreden pad. Houghton’s albums, zo ook zijn nieuwe, staan bol van samenwerking. Love God. Love People bevat met vrouwlief Meleasa Houghton, Aaron Lindsey, Tommy Sims en gitarist Michael Gungor geschreven nummers. Een mix van worship, rock, funk en power pop trekt voorbij. The London Session Orchestra speelde Others en Hosanna in. In laatstgenoemde zingen Claude V. McKnight, III, Joey en Mark Kibble (leden van de acapella formatie Take 6) mee. Op Mercies is Kirk Franklin te horen, terwijl Fred Hammond langs komt in Surprises. Nog meer verrassingen zijn de inbreng van Akil Thompson (zoon van Genesis drummer Chester Thompson), drummer Dan Needham (Amy Grant, Vanessa Williams, Michael McDonald) en Teddy Campbell (Seal, Celine Dion, Smokie Norful). Hoewel net als The Power Of One als Israel Houghton uitgebracht, ontbreken de achtergrondzangers van zijn vaste band New Breed, Daniel Johnson, Erica King en Charlin Moore niet.

Opener en titeltrack is lekker funky. Yahweh (The Lifter) start als wat tegendraads gedrumde gospel, maar grijpt ook naar de funk. Right on…orgeltje aan voor Love Rev(olution): Liefde is met ons, wij zijn met de Liefde. Others neemt gas terug, laat je verlangen naar een bank, kaars en glas wijn. Israel’s vocalen zijn geschuurd, terwijl de Londense strijkers ondersteunen bij de oproep je naaste lief te hebben. Fraai akoestisch gitaarspel opent You Hold My World, dat doorgaat met een gospelkoor en zachte percussie. Wel heel andere kost dan de uptempo beats aan het begin van het album. You Won’t Let Go maakt direct een einde aan die gedachte. Ska en herkenbaar Simms baswerk, hoewel de blazers best nog heftiger aangezet mochten worden. Vingerknippen en soulful synths in (No One Like) Our God. Release the horns, want Kirk Franklin is in the house voor Mercies. Stampende gospel met rustpunten die Israel voor zijn rekening neemt. Na het mid-tempo Surprises (waaraan overigens maar moeilijk een eind komt) een boeiend gitaarakkoordenschema in de soul song Name of Love, dat helaas wat teveel 80′s simpele synths en bgv’s bevat, terwijl de bas wel heerlijk tekeer gaat. Na de 7,5 minuut van het vorige nummer is de 6,5 minuut hier een subtopper. Dat is de afsluiter Hosanna dat zich als 8 minuten durend epic opbouwt als powerballad vol aanbidding voor Jezus Christus. Hoewel in grote lijnen verdienstelijk gemaakt, legt Love God. Love People het af tegen The Power of One.