Henk-Jan van der Klis

Voor de opvolger van The Power of One (2009) trok Israel Houghton met producers Tommy Simms (zelf als bassist bij White Heart, verder actief voor tientallen artiesten, van Garth Brooks, Bruce Springsteen tot Kelly Clarkson) en toetsenist Aaron Lindsey (Shirley Caesar, Martha Munizzi, CeCe Winans) naar de bekende Abbey Road Studios in London. Het, sinds de Beatles overstaken, onvermijdelijke zebrapad siert ook de hoes van Love God. Love People, dat de 2 grote geboden uit de Bijbel maar weer eens voor het voetlicht brengt. Een letterlijk platgetreden pad. Houghton’s albums, zo ook zijn nieuwe, staan bol van samenwerking. Love God. Love People bevat met vrouwlief Meleasa Houghton, Aaron Lindsey, Tommy Sims en gitarist Michael Gungor geschreven nummers. Een mix van worship, rock, funk en power pop trekt voorbij. The London Session Orchestra speelde Others en Hosanna in. In laatstgenoemde zingen Claude V. McKnight, III, Joey en Mark Kibble (leden van de acapella formatie Take 6) mee. Op Mercies is Kirk Franklin te horen, terwijl Fred Hammond langs komt in Surprises. Nog meer verrassingen zijn de inbreng van Akil Thompson (zoon van Genesis drummer Chester Thompson), drummer Dan Needham (Amy Grant, Vanessa Williams, Michael McDonald) en Teddy Campbell (Seal, Celine Dion, Smokie Norful). Hoewel net als The Power Of One als Israel Houghton uitgebracht, ontbreken de achtergrondzangers van zijn vaste band New Breed, Daniel Johnson, Erica King en Charlin Moore niet.

Opener en titeltrack is lekker funky. Yahweh (The Lifter) start als wat tegendraads gedrumde gospel, maar grijpt ook naar de funk. Right on…orgeltje aan voor Love Rev(olution): Liefde is met ons, wij zijn met de Liefde. Others neemt gas terug, laat je verlangen naar een bank, kaars en glas wijn. Israel’s vocalen zijn geschuurd, terwijl de Londense strijkers ondersteunen bij de oproep je naaste lief te hebben. Fraai akoestisch gitaarspel opent You Hold My World, dat doorgaat met een gospelkoor en zachte percussie. Wel heel andere kost dan de uptempo beats aan het begin van het album. You Won’t Let Go maakt direct een einde aan die gedachte. Ska en herkenbaar Simms baswerk, hoewel de blazers best nog heftiger aangezet mochten worden. Vingerknippen en soulful synths in (No One Like) Our God. Release the horns, want Kirk Franklin is in the house voor Mercies. Stampende gospel met rustpunten die Israel voor zijn rekening neemt. Na het mid-tempo Surprises (waaraan overigens maar moeilijk een eind komt) een boeiend gitaarakkoordenschema in de soul song Name of Love, dat helaas wat teveel 80′s simpele synths en bgv’s bevat, terwijl de bas wel heerlijk tekeer gaat. Na de 7,5 minuut van het vorige nummer is de 6,5 minuut hier een subtopper. Dat is de afsluiter Hosanna dat zich als 8 minuten durend epic opbouwt als powerballad vol aanbidding voor Jezus Christus. Hoewel in grote lijnen verdienstelijk gemaakt, legt Love God. Love People het af tegen The Power of One.

Related articles by Zemanta

• Integrity Music Launches First Ever Christian Artist iTunes LP (ccmmagazine.com)
• Kirk Franklin: A Christian Hip-Hop Icon with a Dark Secret (raphiphopmusic.suite101.com)

Popularity: 6% [?]

De hit van 2009, de e-reader – ik besprak er met oog op de verlanglijst voor Sint 2009 een aantal – liet begin 2010 een verdere opmars zien. Tot eind 2009 zijn er 3,7 miljoen e-readers verkocht in de VS. De komst van de Apple iPad introduceerde een – hoewel enkele honderden dollars duurder – veelzijdiger alternatief. In het eerste kwartaal na de introductie werden al ruim 3,2 miljoen iPads aan de man gebracht. Onlangs mocht ik eindelijk zelf ook eens een iPad uitproberen. Het gewicht valt toch tegen om makkelijk als elektronisch boek te fungeren. Volgens de kenners is een e-ink reader voor het lezen van digitale boeken geschikter dan een iPad die spiegelt in zonlicht. Het opkrikken van de intensiteit van de beeldweergave gaat natuurlijk ten koste van de levensduur van de batterij.

De iPad en andere tablets hebben echter meer mogelijkheden dan drager van elektronische boeken te zijn. Recent marktonderzoek laat zien dat van alle volwassen Amerikaanse internetters 2,8% het komend jaar een iPad kopen en 3,1% een e-reader. De opmars van tablets gaat zo ver, dat onderzoeksbureau Forrester verwacht dat er in 2015 twee keer zoveel tablets in gebruik zijn dan e-readers. Geen wonder dat er verschillende bewegingen optreden:

1. E-reader producenten strippen functionaliteit en verlagen radicaal de prijs om zo marktaandeel te pakken.
2. E-reader producenten bieden high-end apparaten aan, waarmee video, muziek en games in kleur weergegeven kunnen worden.
3. Concurrenten van Apple komen met eigen tablets: Samsung en MSI presenteren begin september hun modellen en van RIM wordt de BlackPad verwacht, en Steve Ballmer wil maar wat graag dat Microsoft ook een tablet introduceert. Immers, aangekondigde Android modellen liggen ook op de loer.
4. Apple komt met een kleiner iPad

Einde oefening voor de Netbooks (2007) en wat lijkt zo’n 1e generatie Kindle (2007) alweer een bakbeest. Vergelijk je huidige mobiel eens met de eerste mobiele telefoons. Zo snel gaan de ontwikkelingen. Wat dit jaar een hip sinterklaascadeau is kan met een beetje pech op Koninginnedag verkocht worden op de vrijmarkt.

Related articles by Zemanta

• The New Kindle: Smaller, Faster, Cheaper (mashable.com)
• We’re Getting Closer To Releasing Color And Touchscreen E-Readers (crunchgear.com)
• Asus to Release Eee Tablet With Linux in October for $300 (pcworld.com)
• iPad/Kindle combo proving deadly to rest of e-reader market (arstechnica.com)
• Majority of Consumers Not Interested in Purchasing Tablets [STUDY] (mashable.com)
• Sony planning major Reader Pocket, Touch Edition upgrades (electronista.com)
• Why Nobody Will Buy a Color E-Ink Ebook Reader (fastcompany.com)
• Plastic Logic Kills Que E-Reader (pcworld.com)

Popularity: 5% [?]

De Amerikaanse rockband House of Heroes stond dit jaar op het hoofdpodium van het Flevo Festival. Enkele weken vóór het festival, 3 augustus brachten A.J. Babcock (bas/zang), Colin Rigsby (drums/zang) en Tim Skipper (zang/gitaar) de opvolger van het sterke debuutalbum The End Is Not The End (2008) uit. Pittige symfonische rock, zoals Meat Loaf en Queen decennia geleden vertolkten. In de opener Relentless en Love Is For The Middle Class en Burn Me Down is dat duidelijk te horen. Niet al te verheven teksten, zoals in de pop-punk song Elevator “I want to know what you know when you know, I want to go where you go when you go, I want to know how it feels at the front of the line.” Op God Save The Foolish Kings, een goede poging epic rock te vertolken, zingt labelmaatje Stephanie Smith mee. En nee, zanger Tim Skipper heet geen Freddie Mercury of Marvin Lee Aday. In het mid-tempo So Far Away en Salt in The Sea moet je je relatieve rustputen in de eerste helft van Suburba zoeken.

Independence Day for a Petty Thief (hoe verzin je al die titels?) kent tempowisselingen en zal de 80′s rockfans aanspreken. Somebody Knows had van Oasis kunnen zijn. Disappear steekt ver boven het maaiveld uit, prachtig opgebouwde poprock. She Might Mighty is opnieuw punkrock, waarna de op de tv-serie Lost gebaseerde ballad Constant in blues format klinkt. Afwisselend, maar daarmee is Suburba ook moeilijk in één hokje te plaatsen.

Related articles by Zemanta

• House Of Heroes Tim Skipper To Guest Host Riot On RadioU Thursday May 20 (ccmmagazine.com)
• Morning Buzz: Guns N’ Roses, John Lennon, Tila Tequila (buzzgrinder.com)
• Sometimes You Never Hear the Good Ones… (markblinder.com)

Popularity: 3% [?]

De ophef over de schorsing door de EO en overstap naar de KRO van Arie Boomsma onder meer naar aanleiding van zijn photo shoot voor L’Homo in 2009 waren voor mij aanleidingen zijn met schrijver Stephan Sanders verzamelde interviews met mannen over hun lichaam zelf te lezen. Eenentwintig bekende en voor mij ook vooral onbekende Nederlanders werden in De man en zijn lichaam gevraagd naar hun (omgang met het) lichaam. De rooms-katholieke priester Antoine Bodar, wel naakt slapend, maar hoeder van het celibaat aarzelt openheid te geven over zijn seksuele oriëntatie. Hij is expliciet getrouwd met de Kerk. Laat de Kerk nu de Bruid van Christus zijn. Dan krijg je een spannende driehoeksverhouding en ik op z’n minst plaatsvervangende schaamte. Politicus van Marokkaanse afkomst Ahmed Marcouch zet zich in voor homo’s, maakt homosexualiteit bespreekbaar met de eigen achterban, maar kent ook de religieuze en culturele grenzen. Veel heren die hun lichaam vereren en er bovengemiddeld op trainen, pillen, poeders en andere supplementen slikken. De één waardeert op 60-jarige leeftijd het resultaat, de ander traint juist in hemdsmouwen over zijn 6-pack omdat nu eenmaal lekkerder voelt. Het valt op dat verhandelingen over het lichaam snel gelardeerd worden met ontwikkeling van seksualiteit, puberen, vrije jaren ’60 of juist meer op afstandelijk baan en beroep. Het interview met de 75-jarige kunstenaar Aat Veldhoen is verpakt in een gedicht. Stephan Sanders heeft sowieso goed zijn best gedaan de interviews estestisch fraai te verwerken. Ik verdenk geen enkele geïnterviewde man zulke mooie volzinnen te hebben uitgesproken.

Veel mannen scheiden nadrukkelijk hoofd en lichaam, zien zich als denker of lichaam-man. Anderen doen dat niet. Johan Quist, getrouwd, kinderen, later uit de kast, worstelt vanuit een achtergrond in de Zeeuwse Gereformeerde Gemeente van Tholen en een liefhebbende, haar man tot steun zijnde echtgenote met het gebrek aan lichamelijke begeerte naar zijn vrouw en mogelijkheden zijn homofiele gevoelens te kanaliseren via bijvoorbeeld RefoAnders. Andere mannen hebben daar de minste moeite mee en vertellen openlijk over de seks met hun (wisselende) partners. In het eerste deel van het boek stond de oververtegenwoordiging homofielen me tegen, alsof een man die bewust omgaat met zijn lichaam haast geen hetero (meer) kan zijn. Naast de priester en de streng gereformeerde verwacht je tenslotte van domineeszoon Arie Boomsma een lijntje naar boven. Hoewel Boomsma het boek afsluit met zijn persoonlijke missie in de media de scheiding tussen lichaam en geest weg te werken, is van het samenvallen van geest en lichaam alleen de zin om De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland van kaft tot kaft te lezen en het invullen van werkschema’s terug te vinden. Géén (openbare) worsteling met God of gebod. En dat maakt onrustig. Als je net als de geïnterviewde Bor Verkroost (32) die lijdt aan epidermolysis bullosa meermalen bijna dood bent geweest of de keuze hebt gehad afscheid te nemen van het leven, moet je identiteit en bestemming meer zijn dan het (tijdelijk) samenvallen met een aards lichaam.

Popularity: 12% [?]

Met een nieuw album Love Revolution en een thema-website Start A Love Revolution.com is de sinds 1999 albums uitgevende zangeres Natalie Grant terug met een dozijn powerpop songs. Vergelijkbaar met de Mr. Lovewell campagne van MercyMe wil Grant haar publiek aansporen liefde te praktizeren om zo een wereldwijde revolutie te ontsteken. Kortweg: “Don’t do nothing. Do something. Because WE are the Love Revolution.” Haar vorige album Relentless (2008) bracht nog veel waardering en prijzen. Wat mij betreft is ook dit album voer voor vakjury’s. Warme liedjes, zoals Daring To Be en de titeltrack passen zowel in een popconcert als akoestische set met haar echtgenoot en producer Bernie Herms op toetsen, Trevor Morgan op gitaar en Tiffany Thurston als achtergrondzangeres. Greatness of Our God en de ballad Human zijn de eerste singles van het nieuwe album. Britt Nicole en Phil Stacey, met wie ze ook samen tourt, zingen mee. Het swingende Beauty Mark wordt gevolgd door een ballad, het aanbiddingsnummer Power of the Cross. Hoewel Desert Song anders doet vermoeden, getuigt Grant juist een reden te hebben om te zingen, blij te zijn en God te verheerlijken. Natalie Grant schreef zelf liedjes, maar plukt ook de pennevruchten van Jason Ingram, Jordin Sparks, Matthew West, Matt Bronleewe, Reuben Morgan, Stu G (ex-Delirious?) en Dan Muckala. De qua tempo/timbre aan Brooke Fraser‘s Hosanna appellerende Your Great Name, dat als bonus track ook in akoestische vorm is opgenomen, roept op mee te juichen. Fragiel klinkt het op piano gebaseerde You Deserve, een lied van overgave. Het soulful Someday Our King Will Come compleet met blazers past niet echt bij de arrangementen van de andere songs, maar wordt overtuigend gebracht. De als bonus track opgenomen akoestische pianoballad Song To The King besluit het twaalftal stijlvol.

Related articles by Zemanta

• Curb Records Artist Natalie Grant Appears on Sirius Xm Radio in Support of Love Revolution, Releasing Nationwide on August 24, 2010 (ccmmagazine.com)
• “The Generous Mr. Lovewell” Gives Band Highest Chart Debut of their Career (mercyme.org)
• MercyMe’s “The Generous Mr. Lovewell” Gives Band Highest Chart Debut Of Their Career (ccmmagazine.com)

Popularity: 4% [?]