Na vorige week zaterdag de retourtocht Ameland over het wad te hebben volbracht, was de aan voorwaarde om mee te mogen op de eenmaal per jaar door Wadloopcentrum Fryslan georganiseerde wadlooptocht naar Terschelling voldaan. De uitdaging om ‘s morgens om 4u al bij Restaurant De Zwarte Haan bij St. Annaparochie in noord-Friesland te zijn, zou voor menig landgenoot al te groot zijn. Zelf kan ik mijn nachtrust ook goed gebruiken. Met oog daarop was ik zaterdagavond om 20u al naar bed gegaan om er vanochtend 2.10u weer uit te stappen en op mijn weg naar Friesland vooral discogangers en hangjongeren in Balkbrug en Nieuwleusen te kruisen. Op de A28/A32 was het erg rustig, zodat ik al vóór 4u bij restaurant De Zwarte Haan was. So far, so good.
Ten opzichte van de groep van vorige week miste ik een aantal mensen, maar waren ook nieuwe gezichten te ontdekken. Het eerste lange slikveld brak echter na drie kwartier zozeer op, dat ik voor het eerst in de 11 jaar dat ik nu wadlooptochten doe, moest aangeven terug te gaan. Met mij nog twee andere heren (een nog langere, blonde jonge Fries en een 57-jarige marathonloper) en twee gidsen die ons tot op een paar honderd meter van de zeedijk terugloodsten om zelf te kunnen teruglopen richting Terschelling.
Ypke Bouma, organisator en zelfs sinds de jaren ’70 al meer dan 80 keer naar Terschelling geweest, ving ons op op de zeedijk. We konden ons schoonspoelen in het water direct achter het gemaal bij de zeedijk en vervolgens terug naar huis. Da’s wel even apart om om 7.40u aan te kondigen, dat je er al weer aan komt. Schaamte of schuld? Nee, meer ‘apart’, ‘kan gebeuren’. De zuigende modder, waarin ik nu tot voorbij m’n knieën in wegzakte, kostte gewoon teveel krachten om het mezelf, de groep en gidsen leuk te houden.
Na opnieuw een paar uur in bed, voelen de spieren goed en ben ik helemaal klaar voor een nieuwe werkweek, op harde ondergrond, betonnen vloeren van kantoorgebouwen 
Popularity: 5% [?]
Loading tweets...
Laatste reacties