Censuur; Een Iraans liefdesverhaal van één van de bekendste Iraanse schrijvers, Shahriar Mandanipour (1957) is een heel bijzondere roman. De hoofdpersoon, zelf ook schrijver, hoopt eindelijk eens een boek gepubliceerd te krijgen, maar boog eerder voortdurend voor de eisen van het ministerie van Cultuur en Islamitische Vorming. Zijn tegenstrever, meneer Petrovitsj is censor, en dus wordt het beoogde verhaal over de ontluikende liefde tussen Dara en Sara tevens een doorkijkje in de absurde wereld van proberen onderdrukken van gevoelens, aanstootgevende teksten en toevlucht zoeken tot poëtisch aandoende teksten die uitdrukking geven aan alledaagse handelingen en emoties.
Mandanipour heeft in zijn boek gespeeld met doorgehaalde tekst (waar uiteraard de tekst wel leesbaar is, en vaak obsceen taalgebruik staat), ingelaste vetgedrukte passages en aan de verbeelding overgelaten delen door met (…) te schermen. Hoe kun je echt verliefd zijn, als je elkaar nooit mag zien vóór je huwelijksdag? Hoe leg je het verschil tussen jaloezie en elkaar vrij laten te converseren met mensen van het andere geslacht? Hoe kan een schrijver z’n brood verdienen als er zoveel gecensureerd wordt, dat een onsamenhangende, verwarrende brij proza ontstaat?
De stijlfiguren zijn echter zo nadrukkelijk gebruikt, dat ze ook wel weer grappig of aandoenlijk overkomen. Want de censor zelf geniet met volle teugen van wat hij leest. En of een workshop verhalen schrijven echt wat uithaalt, als de censor ook daar opduikt, is de vraag. De Iraanse Romeo & Julia eindigen met een samenzijn op één kamer, terwijl papa en mama 3 dagen weg zijn. Of fantasie werkelijkheid wordt, moet je zelf maar lezen. Dat een dergelijk werk, waar de draak wordt gestoken met de onder de vlag van Islam en Iraanse culturele gebruiken macht wordt uitgeoefend, zonder zelf in te boeten (drank, drugsgebruik, prostitutie, houden van verboden feesten komen veelvuldig voor in het boek), is onder meer te danken aan het feit dat Mandanipour Iran in 2006 heeft verruild voor de VS en daar vandaan zijn huidige boeken, zoals Censuur (origineel uit 2008, in 2009 in het Nederlands vertaald door Ernst de Boer en Ankie Klootwijk) wel kan uitbrengen.
Popularity: 7% [?]
Loading tweets...
Laatste reacties