Henk-Jan van der Klis

Het debuutalbum van Yes toetsenist en solo-artiest Rick Wakeman The Six Wives of Henry VIII deed bij de totstandkoming in 1972 de platenbazen van Warner Bros versteld staan. Een hoofdrol voor synthesizers in een instrumentaal conceptalbum, dat ergens het midden hield tussen een rock opera en progressive rock, was ongekend! Ricks grote droom, het hele album nog eens in z’n geheel live uitvoeren, werd 37 jaar na het indienen van het verzoek daartoe ingewilligd. In mei 2009, bij de herdenking dat het alweer 500 jaar geleden is, dat Henry VIII de troon besteeg, werden kosten noch moeite gespaard om dit meesterwerk tweemaal live vóór het Hampton Court Palace uit te voeren. De blu-ray versie deze concertregistratie is een feest om naar te kijken en te luisteren. Naast de stereo en DTS mix is een DTS HD Master audio geluidsspoor beschikbaar en de beeldkwaliteit is top. Complimenten aan de licht- en geluidstechnici! Met zoon Adam Wakeman ook op toetsen, percussionist Ray Cooper (ik kende hem nog van Eric Clapton’s 24 Nights project), het English Rock Ensemble met gitaristen Pete Rinaldi (Hot Leg, Anchorhead) en Dave Colquhoun, bassist Jonathan Joyce en drummer Tony Fernandez, het Orchestra Europe, gedirigeerd door Guy Protheroe (behoorlijk staat van dienst, bijvoorbeeld in het project ERA), het English Chamber Choir en Brian Blessed als inlevend verteller om de 6 vrouwen en hun echtgenoot aan het publiek voor te stellen: Catherine of Aragon, Kathryn Howard, Jane Seymour, Katherine Parr, Anne of Cleves en Anne Boleyn.

In de bonus feature Behind the scenes with Rick neemt hij je mee naar de oefensessies, de podiumbouw en de onvervalste Britse humor die het project kenmerkt. Er golden bij de live uitvoering geen beperkingen, zoals die ten tijde van de LP wel golden. Solo’s en destijds missende delen zijn volledig ingevoegd. Tevens is Defender of the Faith, het stuk over Henry VIII terug, daarvoor was op de LP-versie geen plek. Rick Wakeman hult zich tijdens het concert in uiteenlopende koningsmantels, speelt op zijn verzameling synthesizers, maar heeft ook toetsen verrassingen. In Anne Boleyn speelt hij een vleugel, in Jane Seymour gaat hij los op een kerkorgel, Op de slotnummers Tudeorock en Tudorture speelt hij met Adam beide op een keytar. De 60′er staat er onverschrokken bij, maar tovert veel fraais in dit glamrock meets progrock werk.

Van het concert is ook een DVD en 3-audio disc versie beschikbaar. Indrukken van het concert heeft videoproducent van de DVD/Blu-ray Eagle Rock op Youtube gezet: Catherine Parr, Kathryn Howard en Catherine Aragon.

Related articles by Zemanta

• 5 reviews of The Six Wives of Henry the VIII (Rick Wakeman) (rateitall.com)
• Tudor houses: historical drama (telegraph.co.uk)
• Anne Boleyn, Queen for a Day (nytimes.com)

Popularity: unranked [?]

In november 2009 gaf ik me na de lancering op voor een testaccount van de webversie van Inbox2, een Unified Inbox oplossing uit Delft. Nooit meer wat van gehoord, en dus had ik de concept blog post ook al eens weggegooid. En toen was er onverwacht eind februari opeens een Windows desktop client van Inbox2.

Inbox2 aggregeert als innovatief email platform je bestaande email accounts (Gmail, Yahoo, Hotmail, Exchange) eigen IMAP/POP3 accounts en sociale netwerken (Facebook, LinkedIn, Hyves, Yammer, Twitter) bij elkaar in één applicatie. Dergelijke pogingen zijn er meer, zoals het in november 2009 geteste Threadsy. In Inbox2 kun je lezen, beantwoorden, zoeken zonder je druk te maken om de diverse accounts en eigen clients. De desktop versie is gratis. Het verdienmodel zit in een betaalde premium versie die alle Inbox content in het Inbox2 ecosysteem verzamelt en synchroniseert met de web client en de binnenkort te lanceren mobiele versie.

Testerdetest

Na installatie van de 15MB .msi installer kun je direct aan de slag met het invoeren van de credentials en het bevestigen van de autorisaties. Mijn eerste test met Gmail, Hotmail, Yahoo!, Hyves, Facebook en LinkedIn ging goed. De bevestigingscode die bij de autorisatie in Yammer wordt vrijgegeven, kun je nergens kwijt. Die autorisatiedialoog is dus nog fout.

Daarna worden de eerste 50 berichten van elk account geladen. Inbox2 vraagt keurig of ook de resterende berichten geladen moeten worden, uiteraard met de waarschuwing dat dat lang kan duren.

Inbox2 werkt met panes die qua breedte instelbaar zijn. Naast een berichtenlijst is rechts een leesvenster met bewerkingsfuncties als markeren als gelezen, verwijderen, beantwoorden en doorsturen. Als je een item verwijdert, wordt niet meteen het leesvenster ververst met het volgende item in je berichtenlijst. Je kunt ook met bekende sneltoetsen als DEL je berichtenlijst doorploegen. Even verderop heb ik Inbox2 echter helemaal vast zitten. Achter of onder de schermen volgt minuten later een melding, dat er een update voor Inbox2 beschikbaar is, en een exception message als cadeautje. Een tweede poging gaat wel goed. Ik zit ermee van build 0.3.0.1 in 0.3.0.3. Inbox2 heeft tabbladen voor berichten, contacten, documenten en afbeeldingen. Rechtsonderin is een notifier aanwezig voor het aantal updates in je Facebook activity stream. Lekker, dat dat niet vermengd wordt met e-mailberichten.

Links in het scherm is een Productivity gedeelte met knoppen om je ongelezen en gesterde berichten te zien. Berichten kun je tevens markeren voor ToDo, Waiting for en Someday, dat riekt naar een beperkte implementatie van Getting Things Done. Categorieën of projecten ontbreken helaas.

Dan het opties scherm. Daarin kun je je accounts ‘van binnenuit’ beheren. Opnieuw Yammer geprobeerd te autoriseren. Dat duurt zó lang, dat je twijfelt of Inbox2 weer vast zit, maar dan gaat het toch goed, hoewel een message stream leeg blijft. Dan de status updates versturen. Dat lukt noch richting Facebook, noch naar Yammer. In de autorisatielaag gaat dus minder goed, dan gehoopt. Het vettige font staat ook steeds meer tegen en het geheugengebruik is met 250+ MB stevig. Hiernaast de screenshots van mijn testronde.

Conclusie

Ook hier ontmasker ik de blogger die persberichten kopieert en niet zelf test: Bright.nl, Emerce.nl en Lifehacker.com zijn treffende voorbeelden. Mijn testronde, nog zonder spannende accounts als het corporate Exchange account of Twitter integratie, levert zoveel ongemak op, dat de beoogde schoonheid en efficiency van een unified inbox uit het zicht verdwijnt.

Related articles by Zemanta

• Inbox2 is does email + social networks in style, but not for everyone (pheedcontent.com)
• Inbox2 Debuts Public Beta Of Message Management Desktop Client For Windows (techcrunch.com)
• Inbox2 isn’t worthy of my attention (techstartups.com)
• Inbox2 Desktop Combines and Task-ifies Your Email and Social Networks (lifehacker.com)

Popularity: unranked [?]

Hans Vermaak was afgelopen IPMA Congres (november 2009) dé spraakmaker in het ochtendprogramma met een presentatie naar aanleiding van zijn toen net verschenen boek Plezier beleven aan taaie vraagstukken, waarop hij eerder cum laude gepromoveerd is. Je moet wat om (project)managers te plezieren, nietwaar? De werkelijkheid in het omgaan met taaie vraagstukken blijkt vaak minder plezierig dan gewenst. Vermaak laat zien waarom. Taaie vraagstukken zijn inhoudelijk en sociaal complex. Ze zijn van iedereen en niemand, multiactor en multifactor issues. Ze persisteren doordat ze verknoopt zijn met eenzijdigheden in de organisatie. De context stimuleert aanpakken die de vraagstukken bestendigen. Uit 6 jaar advieswerk en onderzoek bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en omvangrijke literatuurstudie op het vlak van organisatiekunde, veranderkunde, psychologie en sociologie, heeft Vermaak mechanismen gedestilleerd die interacties, cognities, procesontwerp en -verankering fixeren en welke ermee spelen, niet altijd quick wins opleveren, maar wel zaken in beweging zetten, small wins definiëren.

Vermaak benadrukt dat de mechanismen geen haarlemmerolie zijn. De kennis in het ruim 600 pagina’s tellende boek, naast het hoofdwerk een methodologische onderbouwing, literatuurlijst en coderingen van tussenproducten, is vooral geschikt voor taaie vraagstukken. Het lezen van het boek, hoe taai en volgestouwd met cases uit het praktijkonderzoek en talloze verwijzingen naar vakliteratuur, levert munitie voor veranderaars. De eerste toepassing betreft het omgaan met weerbarstigheid, de tweede het steunen van vernieuwing. In Jip-en-Janneke taal komt veel neer op het met een andere bril op kijken naar een vraagstuk, juist verbreden van de reikwijdte van het vraagstuk. De auteur rekent af met de ingenieursaanpakken voor sociale processen en -vraagstukken en een te ver met marketing verweven set managementboeken en organisatorische zelfhulpboeken. Wat taai en op eerste oog ongrijpbaar is, is gewoon niet gebaat met een zevenstappenplan of best practice van de plank. Door aan het eind van het boek ook kritisch naar zichzelf, de eigen aanpakken en succes ratio te kijken, blijft Vermaak zowel trots op de behaalde successen, maar erkent ook de imperfectie van de veranderaar. En dat tekent de vele paradoxen in het boek, waarvan de titel er slechts één is.

Popularity: unranked [?]

Synthpop of electronica liedjes opnemen in een studio is heel wat anders dan live overbrengen op een publiek. Live albums, zoals Glimmer of Hope van The Echoing Green of Youtube beelden van Joy Electric en Pet Shop Boys bewijzen dit keer op keer. Ook de live beelden van Owl City op Youtube maakten me benieuwd hoe Lights en Owl City het er ‘echt’ van af zouden brengen in De Melkweg in Amsterdam.

Lights

Van Lights (de artiestennaam van Valerie Anne Poxleitner) had ik vooraf ook live beelden op Youtube bekeken. Dat ze afgelopen weekend een show in onder meer Newcastle moest laten schieten omdat ze haar stem kwijt was, gaf wat onzekerheid vooraf. Ook spannend was de aankoop van het ticket voor zoon Johan. Saskia Werner uit Amsterdam verkocht me een ticket dat op naam stond van Michel Schudel. Zelf te printen tickets zijn immers vaker af te drukken vanuit de door TicketService toegemailde PDF. Je moet dus wel te goeder trouw handelen. Woensdagmorgen na het vinden van Michels Twitter profiel toch maar even de checkvraag gesteld. De logistiek bij De Melkweg was ook uitdagend. Om 19.30u schoven Joël Visser, Johan en ik na een filerijke heenreis met forse vertragingen een welverdiende shoarma met patat van Maoz aan in de dubbele rij op de Lijnbaansgracht. Elders in De Melkweg trad gisteravond – hoe verzinnen ze het – Lifehouse op. Pas na 20.30u waren we binnen, terwijl Lights haar openingsnummer en titeltrack van haar CD The Listening al speelde.

Lights koos ervoor het gros van de muziek uit de sequencer te laten komen, alleen haar zang, enkele partijen op haar mini Korg, de tegen de drumcomputer ‘opboksende’ drummer en de speciale geluidseffecten van de 2e toetsenist waren live. En hoe stoer ze zowel in de videoclips en gisteren op het podium pronkte met haar keytar, alleen het power-lampje stond aan. OK, het is een keuze om zang en spel te combineren. Haar stembanden waren gelukkig voldoende hersteld om aanstekelijke nummers als Drive My Soul, Ice, River, Second Go en February Air op het publiek los te laten.

Stilstaan of -zitten was er niet bij, ook Lights’ eigen benen waren continu in een swing, leuk om te zien vanaf het linkerbalkon.Dat in de pauze onder meer Relient K gedraaid werd, is geen toeval. Matthew Thiessen, voorman van de band, produceerde delen van Ocean Eyes.

Owl City

Owl City, de artiestennaam van Adam Young (zang, toetsen), bestaat live verder uit Breanne Duren (achtergrondzang en keyboard), Matthew Decker (drums), Laura Musten (viool), Hannah Schroeder (cello) en nog een toetsenist/gitarist (van wie ik de naam nog niet heb gevonden). Als band koos Owl City voor een goeddeels live aanpak. Ja, de basis ritmes kwamen uit de sequencer, dus ook hier hoefde drummer Matthew Decker niet alles zelf te doen. De onbekende toetsenist verzorgde de reeks arpeggio’s op zijn Access Virus TI keyboard. Verder complimenten aan Breanne Duren die de rest van de toetsenpartijen voor haar rekening nam en tevens de backing vocals verzorgde. Ze had er zichtbaar plezier in. Adam Young zelf stond geen seconde stil en imponeerde het publiek, dat letterlijk en figuurlijk opgewonden raakte van zijn slanke figuur en lang niet alleen de #1 hit Fireflies. Het podium raakte in de loop van de set bedolven onder flesjes, zakdoekjes. Bakvisjes met witte t-shirts met I love Owl City opdruk klommen zich in de kijker. De set met verder songs als Cave In, Hello Seattle, Umbrella Beach, The Saltwater Room, Vanilla Twilight en Strawberry Avalanche gingen erin als koek.

Adam Young was blij met z’n setje Hollandse witte klompen en koffiemok. Het publiek liet hem met moeite gaan, maar het is ook zo weer 23u. Via tram, metro en autosnelweg waren Johan en ik zelf om 1.15u weer thuis. Johan, voor het eerst naar een echt concert, vond het voor herhaling vatbaar. Da’s goed nieuws voor artiesten en muziekindustrie die zich willen verjongen. Young zelf is mede geïnspireerd door Imogen Heap. Laat dat nou net het volgende concert in De Melkweg zijn, waar ik bij ben op 13 maart a.s. Ook dat concert is al uitverkocht. Synthpop’s 2e deel is niet voor niets ‘pop’.

Andere recensies van gisteravond:

• Jimmy Alter – Owl City @ Melkweg (+ foto’s)
• Roar ezine

Popularity: unranked [?]

Michael Zadoorian debuteerde met zijn roman Second Hand en De vrijbuiters is de opvolger. De roman vertelt over de trip down memory lane van de tachtigers John & Ella Robina. John is sinds 4 jaar dement, terwijl kankerpatient Ella zo immobiel is, dat ze haar You Go rollator niet kan missen. Het echtpaar besluit op eigen wijze afscheid te nemen van het leven, door vanuit Detroit met hun camper The Leisure Seeker de Route 66 te volgen, met Disneyland als doel. John op de automatische piloot achter het stuur, gedirigeerd door een kaartlezende en zichzelf en haar dierbare man verzorgende Ella. De liefde om nog eens door het Amerikaanse achterland vergaat je al lezend. John kan niks beters verzinnen dan McDonald’s hamburgers, terwijl Ella niet verder komt dan de talloze Route 66 dinner restaurants en doorsnee steak houses. Hun kinderen, zelf al vijftigers, traceren aan de hand van credit card afboekingen waar papa en mamma uithangen, zoeken om de zoveel dagen telefonisch contact, maar niets en niemand kan het duo van hun plan afhelpen. Staat na staat doorkruisen ze het land, doorstaan allerhande lichamelijke ongemakken en vullen de avonden met dia’s kijken van trips met hun kinderen uit voorbije jaren. In wezen bekoort helemaal niets meer en de leegte van het land, het desolate van spookstadjes, vergane glorie bij restaurants, tankstations en campings weerspiegelt in het naderende levenseinde. Als ook de aanblik van de Stille Oceaan en Disneyland in Los Angeles niet brengen, zet Ella het middel koolmonoxydevergiftiging in om samen met Johan het leven te beëindigen. Humorvol en levensecht verteld over twee aan elkaar verknochte echtelieden in hun laatste weken.

Popularity: unranked [?]