Henk-Jan van der Klis

Er zijn weinig romans die ik één dag uitlas, maar met Paolo Giordano‘s debuutroman De eenzaamheid van de priemgetallen lukte dat moeiteloos op 18 januari 2010. Zoals tweelingpriemgetallen ergens in de oneindige reeks getallen gevonden worden, maar nooit direct naast elkaar, zo bewegen de levens van Alice Della Rocca en Mattia Balossino ook om en langs elkaar heen. Giordano opent met een treffende beschrijving van een nog jonge Alice die in 1983 tegen haar zin op skiles is en er letterlijk in de broek doet, om vervolgens in de afdaling te vallen en een verstijfd been aan over te houden. Mattia wordt beeldend neergezet met symptomen uit het spectrum van Asperger, zeer afstandelijk en met zijn eigen dingen bezig, briljant in wiskunde, maar net als Alice niet gesocialiseerd. Mattia’s ‘gestoorde’ tweelingzus Michaela zet hij op weg naar een verjaardagsfeestje op een bank, waarna ze niet wordt teruggevonden.

Hectische tienerjaren,inclusief tijdbeelden en modegrillen als het zetten van een tattoo, pesten op school, truth or dare op verjaardagsfeesten, eerste baantjes en studie volgen. De auteur bouwt keer op keer de spanning op, maar laat het niet romantisch worden. Telkens weer belemmert de psyche de overgave, letterlijke en figuurlijke binding aan één partner. En dus wordt gevlucht in homosexualiteit, anorexia, afstand gezocht aan een Scandinavische topuniversiteit en wraak  als fotografe op de bruiloft van de schrik van de klas op de middelbare school. De ouders van de beide kinderen staan machteloos, eveneens op afstand, ondanks de met woorden uitgesproken goede bedoelingen.

Wanneer Alice, na haar man uit huis gewerkt te hebben, bij een ziekenhuis Michaela denkt terug te zien, prest ze Mattia terug te komen. Ook dan geen happy end, maar de keuze om alleen verder te gaan. “Ze glimlachte naar de glasheldere hemel. Met een beetje moeite kon ze zelf overeind komen.” eindigt de roman. In Italië was het origineel een groot succes. De vertaling avn Mieke Geuzebroek en Pietha de Voogd leest soepel, hoewel de citaten zonder aanhalingstekens of interpunctie onnatuurlijk ogen.

Popularity: 13% [?]