Derek Webb – Stockholm Syndrome

Categories:

Albums, Muziekrecensies

Derek Webb‘s 7e album, de opvolger van het gratis vergeven Mockingbird (2006) ging bij de release in september gepaard met enige controverse vanwege twee obsceniteiten (shit, fuck) in What Matters More. INO Records was er niet van gediend en dwong Webb een gekuiste versie af te leveren. Deze bespreek ik. De ongekuiste versie van de song heeft Webb als protest als gratis download op zijn website staan. De song What Matters More stelt, dat de 50.000 hongerdoden per dag belangrijker zijn dan muggenzifterij over een (bijbels) standpunt inzake homosexualiteit: “You say you always treat people like you like to be / I guess you love being hated for your sexuality, and follows suit in verse 2: If I can tell what’s in your heart by what comes out of your mouth / Then it sure looks to me like being straight is all it’s about.” Niet geheel vergelijkbare grootheden, wat mij betreft. Bij het horen van de liedjes moest ik aan een mix van het Britse Lies Damned Lies (The State, The Proverbial Gun, I Love/Hate You), de Alarma! Chronicles van Daniel Amos (Jena & Jimmy) en Moby (Becoming a Slave), denken. Samples, eenvoudige electronica, echte gitaren, en sporadisch live drums. Zo’n one man plays all aanpak, zoals – om het over een andere muzikale boeg te gooien – Kerry Livgren met One of Several Possible Musiks deed. Dank aan Webb en zijn co-producer Josh Moore (Bethany Dillon, Slim Thug) werd deze muzikale graai uit het verleden gearrangeerd. Stockholm Syndrome varieert in stijlen van Elvis like trieste ballads als Freddie, Please (dat expliciet gay-hater Fred Phelps adresseert). Drums&bass in The Spirit vs. The Kick Drum (dat kerkpraktijken aanklaagt met “I don’t want the Spirit/I want the kick drum/I know how it works, so I’m not dumb/Like sex without love/Like peace without the dumb/I don’t want the Spirit/You know I want a kick drum. I don’t want the Son/I want a jury of peers/Like lies without the truth/Like wine without the fruit/Like a skydive without the chute/I don’t want the Son/You know I want a jury of peers. I don’t want the Father/I want a vending machine/Like heaven without gates/Like hell without flames/Like life without pain/I don’t want the Father/You know I want a vending machine”). Man on a mission, met 10 van de 14 songs protestnummers. Er schuilt een gevaar in voor de voormalige Caedmon’s Call zanger, dat oud publiek vervreemd raakt en er een ‘overal kritisch op’ imago blijft hangen. Voor goed nieuws of een hoopvolle toekomst moet je nu niet aankloppen bij Webb.