Henk-Jan van der Klis

De Australische synthpop / electronica / dance band Parralox is terug met hun tweede album State of Decay. Na 9 maanden voorbereidingen zijn de resultaten na de release erg positief. Producer en toetenist John van Ahlen en zangeres Amii, de opvolgster van Roxy klinken als een mix van Pet Shop Boys, Erasure, Yazoo en New Order. Deze eerste limited editie heeft een oplage van 1.000 CD’s en bevat naast een dozijn nieuwe liedjes 2 exclusieve bonustracks en twee remixes. In de MusicNonStop UK lijst was het de #2 best seller. Amazon UK beloonde de CD met een 5/5 star review, van ES Russia kreeg het duo een 9/10 star review. Beautiful World opent lekker poppy, waarna Universe, I Love You een vette knipoog naar de 80′s synthpop bands is. Isn’t It Strange lijkt aan het begin op Jan Hammer‘s Miami Vice muziekjes, terwijl When The Walls Came Tumbling Down hand in hand met Duran Duran gaat. Hotter, de vette single van dit project die al een half jaar geleden werd uitgebracht, staat in het origineel in een mid-tempo synthpop track op deze schijf. Be Careful What You Wish For, Moonwalking en I Am Human (de B-zijde van de Hotter single): electropop is wat de klok slaat. In Two Hearts nog iets van een akoestisch gitaar, terwijl de samples je om de oren vliegen in How Do You Break A Robot’s Heart? De ballad Time sluit het reguliere gedeelte af. De bonus tracks In The Night (had een rip-off van Ultrabeat kunnen zijn) en het mid-tempo Footsteps zijn de opmaat voor de Arachnophobias Remix van When The Walls Came Tumbling Down en de ballad Hold Me Now. Liefdesliedjes, fantasieën over technologie en dergelijke op een aantal aanstekelijke deuntjes.

Popularity: 9% [?]

Na zijn titelloze debuut (2006), Cannons (2007) is Heaven & Earth het zeer overtuigende vervolg. Eén van de inspiratiebronnen is Donald Miller’s Searching for God Knows What. De opener Eden grijpt daarop terug en verhaalt over de worsteling dat we het paradijs hebben moeten verlaten en gescheiden werden van God. Wickham verbindt hieraan de boodschap: weet waarvoor je geschapen bent. Coming Alive past in de lijn van Keane en Coldplay, pianorock, hoewel de piano hooks op Heaven & Earth niet meer op zichzelf staan. Strijkers en toetsenpartijen zorgen voor de opvulling. De titeltrack (“these are the lines we’re choosing to cross, between heaven and earth…”) laat de mens balanceren tussen hemel en aarde. Hoe graag je ook met je hoofd in de hemel bent, je voeten staan op de aarde. Krachtige rocksong die gevolgd wordt door The Time Is Now, waarin Phils melodielijnen nog het meest aan zijn signature songs als Divine Romance doen denken, hoewel het arrangement volstrekt anders is. De intro van Hold On doen even aan een dance track of een powerpop opener van Manic Drive denken, maar start door in een electropopsong. “Love is gonna make it alright, just hold on.” Safe, de eerste single, is een duet met MercyMe voorman Bart Millard en daar leent zich de song ook goed voor. I’ll Always Love You spint vanuit een synth melodie naar een pop/rock uitbarsting rond opnieuw het Heaven & Earth thema. In Your City (over het nieuwe Jeruzalem, de gelegenheid om onze Heiland echt ‘van aangezicht tot aangezicht’ te kunnen zien), de rocker Your Arrival laat je meegalmen, hoewel er een flink tempo in zit. Een akoestisch rustpunt is Because of Your Love (dat eerder op het fans-only live album Singalong) stond. Belletjes luiden de luisterballad Cielo (opnieuw een verwijzing naar de hemel) in. En, zoals een concept album betaamt, sluit Heaven Song ook akoestisch af (“Oh my God, I’ll be ready for You, I want to run on greener pastures, I want to dance on higher hills…my soul is getting restless for the place where I belong.”). Na wat eerste luisterbeurten ben ik steeds meer onder de indruk van Heaven & Earth als ‘wow’ album.

Popularity: 11% [?]

De Australische schrijfster Kate Grenville heeft voor Het verre paradijs (oorspronkelijke titel The Lieutenant) dankbaar gebruik gemaakt van de vele historische bronnen rond de eerste expeditie die in 1787 vanuit Engeland naar New South Wales en het latere Sydney voer, kennismaakte met de plaatselijke aboriginals en dankzij een briljant wiskundige, astronoom en polyglot William Dawes. In Grenville’s geromantiseerde versie is het de in het begin van het boek wat licht autistisch aandoende Daniel Rooke die opgaat in getallen, als kleuter al priemgetallen verkent en op school maar weinig van relaties en vriendschappen moet hebben. Na klassieke talen te hebben gestudeerd komt hij bij de marine terecht en wordt in 1787 uitgezonden op de eerste vloot richting New South Wales met een zending veroordeelden. Eenmaal aangekomen ontginnen ze het land en ontstaat er langzaam maar zeker een interactie met de aboriginals. In het bijzonder het jonge meisje Taragan leert Daniel elementen van de plaatselijke taal. Daniel heeft zich erop toegelegd niet alleen in opdracht van de Britse koning meterologische en astronomische metingen te doen, te wachten op de terugkeer van de komeet van Halley, maar ook de grammatica en het idioom van de plaatselijke bevolking te ontsluiten. De gevraagde discipline van Rooke als luitenant conflicteert steeds sterker met zijn drang naar een samen-leving. Wanneer Rooke met zijn jeugdvriend en meerdere Silk een strafexpeditie moet uitvoeren nadat één van de jachtopzieners was vermoord door een inboorling, besluit Rooke ten leste tot het weigeren van verdere dienstbevelen. Hij wordt 2 jaar na aankomst in Sydney Cove op de Gorgon naar Engeland teruggestuurd. Het verhaal springt voor het slot 50 jaar verder. Daniel is inmiddels 73 en slijt zijn oude dag op het Caraïbische eiland Antigua, waar hij zich de laatste tientallen jaren heeft ingezet voor het welzijn van de slaven. Met een enorme aanloop, een opgebouwde spanning in de betrekking tussen Daniel en Taragan (hoe gaan de ontdekte wederzijdse gevoelens zich ontwikkelen?), heeft het boek zo een vrij abrupt slotakkoord, weg van Australië en is de hoop om ooit terug te zijn in het nieuwe land vervlogen. Een indrukwekkende roman die in de spreekwoordelijke ene adem uitleest je als een ontdekkingsreiziger meeneemt naar de wortels van Sydney en de ontegenzeggelijke inbreuk die de oude op de nieuwe wereld heeft gemaakt.

Popularity: 13% [?]

De in Zweden gevierde schrijver Torgny Lindgren werd in 1938 in Västerbotten (noord-Zweden) geboren, waar ook Norrlandse Aquavit (2007, nu in 2009 in het Nederlands vertaald) zich afspeelt. Het dunbevolkte gebied was in de 19e eeuw bezocht door koning Karel de Vijftiende. Een fictieve beschrijving van zijn tocht door de streek, waar mossen, insecten en bossen de belangrijkste flora en fauna vormen is onderwerp van een schrijfsel van de inmiddels 83 jarige Olof Helmersson die na 50 jaar terug is en zich deels voordoet als journalist. Helmersson was er in de jaren ’50 een opwekkingsprediker die met gebedsgenezing, charismatische preken en het stichten van 7 gemeenten ruim 400 zielen had weten te bekeren tot het christendom. Een halve eeuw later komt Helmersson terug, is inmiddels overtuigd atheïst, maar nog steeds geestdriftig als het gaat om het winnen van zielen, ditmaal voor het ontkennen van God en gebod. Het boek begint met de aankoop van Norrlandse Aquavit, een kruidig sterk drankje. Van alle gemeenteleden zijn er nog maar twee over: de doodzieke Gerda die na een laatste avondmaal (Aquavit in plaats van wijn) met Olof overlijdt. De andere is Marita, die een door Olof verwekte dochter blijkt te zijn, zo haar vader voor het eerst ontmoet. De ironie die met schema en al in het boek staat afgebeeld over de vele incestieuze en overspelige relaties met bijbehorend nageslacht komt zo wel heel dichtbij de zedenridder die hoegenaamd het tandenpoetsen als sociale revolutie in Västerbotten heeft achtergelaten. Weken fietst Helmersson als een trip down memory lane langs lang vergeten plaatsen, mensen om met hen te spreken, zijn accordeon te herontdekken en erachter te komen, dat van gemeenschapszin geen sprake is, laat staan het christelijk geloof nog springlevend is. De kerken zijn afgebroken of ontkerstend, de kansels verbouwd tot bijenkorven. Met het schrijven over Koning Karel de Vijftiende voor een plaatselijke krant komt het niet goed, niemand die op zo’n stuk zit te wachten. Helmersson keert terug naar Umea, met zijn Norrlandse Aquavit, dat als zijn leven vol ironie, empathie en verdoving zit.

Popularity: 18% [?]

Hans Stolp is pastor, auteur en speker. Hij schreef eerder Leven met engelen, De helende kracht van vergeving, Eerlijk kijken naar jezelf en Aan synagoge, kerk en moskee voorbij. Harm Wagenmakers heeft al 23 jaar een praktijk als geestelijk raadgever en energetisch terapeut. Met een ondertitel ‘De tien heilige wetten van communicatie’ verwacht je misschien een zoveelste tips & tricks, zelfhulpboek of een aanvulling op je boeken over communicatieleer. Dit boek zit anders in elkaar. In het eerste, door Hans Stolp geschreven deel staan zijn ideeën over de genezende kracht van het luisteren (1. Luister alsjeblieft met je hart naar mij; 2. Laat je raken door mijn woorden; 3. Heb vertrouwen in mij; 4. Aanvaard mijn gevoelens; 5. Zie hoe God tussen ons werkt) centraal. Als je onbevangen begint te lezen, ga je mee in de kunst van het luisteren, het komen tot meesterschap en het ontwikkelen van empathie. Tot zover bekend terrein. Dan duikt op pagina 21 Jezus Christus op en wordt de passage “Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, ben Ik in hun midden.” (context van Mattheüs 18 vers 20 gaat over het omgaan met zonde in de gemeente, binden en ontbinden en het eensgezind vragen om iets aan God de Vader). Stolp breidt dit ene vers echter in zijn boodschap rondom de synergie tussen spreker en echte luisteraar. Op p.31 wordt weer een bijbelvers gebruikt: “onze kracht openbaart zich eerst ten volle in zwakheid”, althans die suggestie wordt gewekt. 2 Corinthiërs 12 vers 10 komt nog het meest dichtbij: “En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Zo zal ik dan veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij wone. Daarom heb ik een welbehagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in  vervolgingen, in benauwdheden, om Christus’ wil; want als ik zwak ben, dan ben ik machtig.” Het is dus niet mijn menselijke jracht, maar Gods kracht die zich kan openbaren in onze zwakheid. Na waardevolle inzichten over het sterfbed, stervensbegeleiding en gevoelens komt zowel in de bijbehorende hoofdstukken als in het 5e hoofdstuk de stille kracht aan bod. “Die stille kracht noemen we in de spirituele westerse traditie wel de Christus, de Christusgeest of de Christuskracht.” Om Christus te reduceren tot stille kracht, geeft blijk van een eigenzinnige theologie, niet de mijne, laat staan die van de ‘spirituele westerse traditie’. Van Christusgeest of Christuskracht had ik nog nooit gehoord, een uitleg van de kant van de auteur ontbreekt. Dan gaat Stolp zweven. Op p.71 stelt hij dat de “vervolgens leerde deze Geest, de allerhoogste liefdeskracht zich in het lichaam van Jezus aan te passen aan het zoveel lagere energiepatroon van de aarde en de mensen. Dat was overigens wel een offer: om tot zo’n laag niveau te worden omgevormd. Maar de Geest bracht dit offer graag – uit liefde voor de mensen. Toen de omvorming van de Geest na drie jaar was voltooid, stierf Jezus en maakte de Geest zich los van diens lichaam. Van dat moment af begon de Geest hier op aarde vanuit de aura, ofwel vanuit de geestelijke sfeer van de aarde waarin hij nu leeft, in te werken op de mensen…” De schrijver van de bijbelse Hebreeën brief vat het toch wat anders samen. Dat Stolp uit een ander geestelijk vat tapt, wordt een pagina verderop nog duidelijker: “Deze Geest, die in het christendom de Christus genoemd wordt, wordt in andere religies onder meer gekend onder de naam Zonnegeest, Wereldwoord, Boeddhanatuur, de Geest, het Zelf en het Ik.” Tja, daar onderscheid ik ‘waardevolle inzichten’ van ‘waarheid’ en neem afstand van Stolps schrijfsels.

In het tweede deel heeft Harm Wagenmakers brieven van drie vrouwen en twee mannen opgenomen die hebben geworsteld of nog worstelen met het thema luisteren in hun relaties, plek in de wereld en zelfbeeld (6. Sta mij toe mijn eigen weg te gaan; 7. Wil je mij serieus nemen?; 8. Wil je mij de ruimte geven mezelf te leren kennen? 9. Ik draag, net als jij, eigen verantwoordelijkheden en 10. In het diepst van ons wezen zijn wij één). De brieven kunnen totale fictie van Wagenmakers of in elk geval heel erg ‘op stijl’ gezet zijn. Mij boeiden de laatste brieven duidelijk minder dan de eerste. God heeft er voor de auteur(s) evenveel waarde als boeddhistische gebedsvlaggen en reïncarnatie. Eens met een uitgangspunt als: “Het vermogen tot luisteren en ons uit kunnen spreken zijn bepalend voor ons levensgeluk” en het doel “hoe we duidelijker, directer en eerlijker kunnen communiceren.” De weg erheen, met name de sprituele kant, vul ik geheel anders in.

Popularity: 21% [?]