Henk-Jan van der Klis

De Britse Imogen Heap brak met het geheel met vocoder opgenomen single Hide and Seek door, heeft een enorme online fanbase op Twitter, Facebook, Youtube en Mypace en is nu terug met Ellipse, haar 3e CD en opvolger van Speak For Yourself (2005) en I Megaphone (1998). De zingende helft van Frou Frou (het samenwerkingsproject met Madonna producer Guy Sigsworth) heeft als singer/songwriter gepend over twijfel (Bad Body Double), liefde en verwondering. Na het poppy First Train Home lijkt Wait It Out de Hide & Seek van Ellipse, opnieuw een op vocoder en bleeps gebaseerde opname. Muzikale progressie of ingeslagen andere wegen zijn er niet. Tamelijk onschuldig kabbelen de nummers voort (Little Bird, Swoon, Between Sheets), zoals dat ook bij de albums van A-Ha en Dido gebeurt. Stilistisch zit Heap ook wel ergens tussen deze twee namen. Earth grijpt er wat percussie bij en knipoogt vocaal naar Alanis Morissette, zoals ook op 2-1. In Tidal verschuift de instrumentatie van strijkers en drum’n'bass uit een doosje naar 80′s synth arpeggio’s, terwijl Heap in staccato doorzingt. Aha sprankelt ondanks de ‘lala’ frasen. Na het 2 minuten tussenspel The Fire op piano en het geluid van knapperend haardhout pakt de akoestische gitaar in Canvas de draad weer op. De ruimtelijke synth soundscapes doen hier aan landgenoten Note For A Child denken. Half Life schommelt je zachtjes naar het eind. Ik heb nog wat gemengde gevoelens bij Ellipse. Sommige tracks zijn goed doordacht, het geheel te mager voor een rijpingstijd van 3 jaar.

Popularity: 2% [?]