Henk-Jan van der Klis

De Finse christelijke variant van Within Temptation of Evanescence heet HB , waarbij de blonde Johanna Aaltonen de tegenhangster is van respectievelijk Sharon den Adel en Amy Lee. Gothic metal met echte strijkers, Antti Niskala op keayboards, een headbangende gitariste Sofia Ylinen, Tommi Huuskonen op bas, Bob op gitaar en Markus Malin met lenige arm- en beenspieren achter de drumkit. Na twee Finstalige albums, Uskon puolesta (2003) en Enne (2006) is Frozen Inside geheel Engelstalig, wat de aansluiting bij publiek in West Europa, zoals bijvoorbeeld op het Flevo Festival 2009 erg ten goede komt. Het is weer even wennen om sterk evangeliserende teksten, die ook nog goed verstaanbaar zijn, bijna lied na lied te horen op een modern metal album. Antti Niskala schreef ze. Johanna mag dan niet zo galmen als Sharon of van mijn part Sarah Brightman op haar Fleurs du Mal, ze staat vocaal haar mannetje. Vette gitaarpartijen en synth layers op de eerste drie tracks God Has All Glory , It Is Time en Be Aware. De strijkers en piano introduceren het wat kalmere Holy Secret. De titeltrack bouwt langzaam op naar een theatraal slotwerk. Years Go By volgt eenzelfde insteek, van piano naar een geluidsmuur van jewelste. Symfo metal op hoger tempo Ambition. In het rustige Way zit een heuse altar call verstopt, waarna Lovesong nog eenmaal in stijl uitpakt. De 9 nummers klokken samen 48 minuten maar vragen regelmatig om een encore. Houd je van eerder genoemde bands of bijvoorbeeld Fireflight , probeer dan gerust HB.

Popularity: 16% [?]

De Britse Imogen Heap brak met het geheel met vocoder opgenomen single Hide and Seek door, heeft een enorme online fanbase op Twitter, Facebook, Youtube en Mypace en is nu terug met Ellipse, haar 3e CD en opvolger van Speak For Yourself (2005) en I Megaphone (1998). De zingende helft van Frou Frou (het samenwerkingsproject met Madonna producer Guy Sigsworth) heeft als singer/songwriter gepend over twijfel (Bad Body Double), liefde en verwondering. Na het poppy First Train Home lijkt Wait It Out de Hide & Seek van Ellipse, opnieuw een op vocoder en bleeps gebaseerde opname. Muzikale progressie of ingeslagen andere wegen zijn er niet. Tamelijk onschuldig kabbelen de nummers voort (Little Bird, Swoon, Between Sheets), zoals dat ook bij de albums van A-Ha en Dido gebeurt. Stilistisch zit Heap ook wel ergens tussen deze twee namen. Earth grijpt er wat percussie bij en knipoogt vocaal naar Alanis Morissette, zoals ook op 2-1. In Tidal verschuift de instrumentatie van strijkers en drum’n'bass uit een doosje naar 80’s synth arpeggio’s, terwijl Heap in staccato doorzingt. Aha sprankelt ondanks de ‘lala’ frasen. Na het 2 minuten tussenspel The Fire op piano en het geluid van knapperend haardhout pakt de akoestische gitaar in Canvas de draad weer op. De ruimtelijke synth soundscapes doen hier aan landgenoten Note For A Child denken. Half Life schommelt je zachtjes naar het eind. Ik heb nog wat gemengde gevoelens bij Ellipse. Sommige tracks zijn goed doordacht, het geheel te mager voor een rijpingstijd van 3 jaar.

Popularity: 5% [?]

Bas van Nienes en Jeroen van der Werken vormen samen het electronica / futurepop duo Anderson. 10 van elkaar vervreemde familieleden, the Bensons, die niet met en zonder elkaar kunnen, en met een ansichtkaartje hun diepste gevoelens delen, vormen de rode draad. In de CD hoes van It Runs In The Family zitten ook echt ansichtkaarten verstopt met frasen uit de liedjes, doordacht hoor! De electronica insteek is relatief nieuw. Aanvankelijk brachten de singer/songwriter op akoestisch gitaar gebaseerde luisterliedje uit, sleepten in 2004 een distibutiedeal bij Volkoren in de wacht, wonnen achtereenvolgens de Grote Prijs van Zuid-Holland en de Grote Prijs van Nederland. Evenals het debuutalbum We Are Anderson zijn achter de schermen Minco Eggersman (The Spirit That Guides Us , At The Close of Every Day), Martijn Groeneveld (Face Tomorrow ) en René de Vries (This Beautiful Mess ) actief in de productie. Muzikaal doen de twee denken aan de lichte Pet Shop Boys songs (Cameron: The Center Of Your Universe, Napoleon: It’s You in the Spotlights) en lenen de tracks zich voor zowel airplay (oh, wat is Michael: Running On The Asphalt platgedraaid op Xnoizz radio in de aanloop naar Andersons optreden op het Xnoizz Flevo Festival), als de dansvloer (met funky nummers als Trevor: On The Dancefloor en Richard: Mister Gravity). Een vette knipoog naar de 80’s, maar geen kopie, we leven immers in de 21e eeuw. Zacht en vriendelijke deuntjes, zoals Sarah: For So Long, We’ve Been Disconnected, Catherine: And The Unexpected Guest en Silvester: My Company. Rachel: For Heaven’s Sake klinkt wat melancholieker. En in de afsluiter Lewis: In a Bulletproof Vest komt zowaar de akoestisch gitaar terug. It Runs In The Family biedt genoeg variatie en frasen om over na te denken, dat het niet gauw verveelt.

Popularity: 4% [?]

Wat was het een geweldig tweeluik op het Xnoizz Flevo Festival! Zaterdagmiddag in de volle zon aan het strand van Bussloo als Christafari op de Quench en enkele uren later in de Music & More een muzikale kennismaking met bassiste Avion Blackman (tevens echtgenote van Christafari voorman Mark Mohr) en Amerikaan Dominic Balli. Zo ongeveer tijdens hun vlucht naar Europa werd het nieuwe album No Compromise uitgebracht. Met een bediening van alweer 20 jaar (zelf ben ik vroeg ingestapt met Soulfire en Valley of Decision), maar had al enige tijd geen albums meer van ze gekocht. Het jubileum album is juist geen ‘best of’ om een naderend einde in te luiden, maar een verse oogst van 15 reggaenummers, maar ook roots (Roots Reggae) en soca (Hands Up). No Compromise is verder vooral een showcase van muzikale vrienden. Dominic Balli zingt mee op de opener Boomshots, Roge’ Abergel, RedCloud & Jenkins op Whosoever (dat heerlijk als klassieke Bob Marley songs klinkt), Avion Blackman zingt prominent op het langzame Taking In The Son dat overloopt in het dromerige Move In You Reprise. De blazerssectie doen je op Try Jah Love ook aan een hangmat denken. Nigel Lewis is er op Hands Up, Nengo Vieira op Roots Reggae en David Fohe op de afsluiter Messiah. Op Protesters zijn zelfs de GospelReggae.com All-Stars samengebracht, kortom Lion Of Zion Entertainment gezellig samen in de studio. De productie van Mark Mohr, Avion Blackman , Obie Obien en Solomon Jabby zet Christafari opnieuw als hoeder van de gospelreggae op de kaart.

Let op: tijdelijk is No Compromise in een gratis-bij-vertel-5-vrienden of all-you-can-afford constructie als download album te krijgen.

Popularity: 2% [?]

De auteur van Emotionele intelligentie , Daniel Goleman , heeft zijn denk- en werkterrein verlegd van het bewust worden van en bekwaam kunnen omgaan met de eigen emoties, naar de omgang met anderen. Diverse nieuwe inzichten in de neurologie, sociologie, psychologie, antropologie en biologie aangaande het menselijk gedrag vonden hun weg naar Sociale intelligentie . De eerste 90 pagina’s had ik de indruk elke pagina een herhaling van de vorige te lezen. Niet verbazingwekkend, dat op pagina 92 pas een definitie van sociale intelligentie volgt, met twee hoofdingrediënten sociaal bewustzijn en sociale vaardigheid. Zes delen wordt een talloze reeks onderzoeksresultaten, voorbeelden en allegorieën op je afgevuurd rondom contacten, verbroken banden, aanleg en opvoeding, liefde en haar variaties, gezonde contacten en sociale implicaties. De ruim 330 pagina’s hoofdwerk gaan vergezeld door 3 appendices en een notenapparaat van 60 pagina’s. De kernboodschap is kinderlijk eenvoudig: de mens is een sociaal wezen, gemaakt voor contacten, onderlinge liefde, zorg en betrokkenheid. Dat dat nu ‘bewezen’ wordt in allerlei wetenschappen, is goed om te weten, maar maakt Sociale intelligentie tot onnodig dik. Enige drang naar naamsbekendheid en instant houden van een inkomstenstroom zullen meegespeeld hebben bij Golemans onderzoek en schrijfwerk.

Popularity: 7% [?]