Henk-Jan van der Klis

David Grossman’s roman Jij bent mijn mes uit 1998 die 3 jaar later in het Nederlands vertaald is, is een bijzondere. De affaire tussen Jaïr en Mirjam die slechts met een vluchtige ontmoeting op een schoolreünie begint, wordt in de vorm van een briefwisseling beschreven. De partners kiezen ervoor elkaar niet lijfelijk te ontmoeten, maar gaandeweg groeit wel het verlangen naar elkaar. Grossman heeft ervoor alleen de brieven van Jaïr op te nemen. Natuurlijk reageert hij op de antwoorden van Mirjam. In de roman ontwikkelt zicht het personage van Jaïr tot een zelfingenomen met zijn totale ziel en zaligheid bloot gaande Israeli. Slechts zijdelings komen andere activiteiten dan het brievenschrijven aan bod. Jij bent mijn mes, een idee van Kafka, slaat op het concept dat juist de ander de waarheid zeggen waarheid aan het licht brengt, hoe pijnlijk dan ook. Beide briefschrijvers zijn zelf getrouwd en voorzien van nageslacht. Naar het einde van het boek toe wordt de onmogelijkheid de relatie echt vorm te geven buiten brieven dan ook pijnlijk duidelijk. En ondanks een ontmoeting en aanraking houdt het daarna op. Om ook de andere kant van het verhaal te schetsen, zijn de laatste bijna 100 pagina’s voor Mirjam die dagboekaantekeningen bijhoudt. Al met al zijn de 350 pagina’s een behoorlijke zit. Wil je echt in het verhaal komen, moet je tempo maken en grote stukken in één leesbeurt nemen. Knap geconstrueerd, maar naar mijn idee te lang.

Popularity: 6% [?]

Per album daalt Ashley Cleveland met haar man en meestergitarist Kenny Greenberg verder af in de historie van gospel, blues en rauwe rockers. De bluesrock van My God Called Me This Morning (origineel van The Fairfield Four) is de opmaat voor een rock cover van You Gotta Move (tikken sneller dan de Lost Dogs versie van de klassieke Fred McDowell and Rev. Gary Davis song die in 1971 al door de Rolling Stones werd gecovered). When This World Comes To An End, eerder door Johnny Cash groot gemaakt, is bij Cleveland een slepende blues song. Gospel orgel, piano en koor begeleiden Cleveland in Going To Heaven To Meet The King. Zelf neemt ze het voortouw in de shuffle versie van de traditional My Lord Is a) Rock In A Weary Land. Onvermijdelijk, maar in geheel eigen rockjasje zijn de traditionals Samson And Delilah en Denomination Blues. De black gospelsong Joy Joy doet het rustig aan, waar God Don’t Ever Change relaxte bluesrock inzet in een arrangement dat direct aan het slotnummer Keep Your Lamp Trimmed And Burning doet denken. Tussen beide nummers zit Live The Life (alleen naar de kerk gaan is niet genoeg, laat je licht elke dag schijnen). De onveranderlijkheid van God en onze opdracht als Zijn kinderen samengevat in 10 tijdloze songs, een verrijking van Ashley’s discografie. De 11e, The Last Word, reflectie van een jamsessie krijg je er gratis bij.

Popularity: 1% [?]

Coldplay geeft dit 9 songs tellende live album sinds half mei weg tijdens concerten en zette ‘m als een .zip bestand op de eigen website. Mond-op-mond-reclame over een een cadeautje aan de trouwe fans is immers ook wat waard. En eigenlijk is het best boeiend waarom ook zoveel christelijke artiesten en bands zeggen door Coldplay beïnvloed te zijn. Want wat moet je met de toekomst willen zien in een glas water. (Glass of Water ). Het is dat de nuchtere constatering “What are we drinking when we’re done? Glasses of water” het lied besluit. Maar in 42 , en da’s toch echt andere koek dan U2 ‘s 40 bezingt Coldplay de in het hoofd ronddolende geesten van overledenen (“Those who are dead are not dead, they’re just living my head”). Nergens tikt het klokje zoals thuis (Clocks ). Na het liefdesliedje Strawberry Swing is het de beurt aan het in elkaar overlopende The Hardest Part met Postcards From Far Away . Viva La Vida klinkt live uitgevoerd geweldig opzwepend. Het publiek zingt het ooohhhh nog lang door. Het folksy Death Will Never Conquer , de soort hidden track van Viva La Vida or Death & All His Friends , bezingt het verlangen naar de hemel en het eigenlijk niet zo nodig hebben om het bij ‘dood’ te houden. Fix You klinkt hoopvol “Lights will guide you home” als je het niet zo ziet zitten. Het had qua tekst een The Echoing Green song kunnen zijn. Death And All His Friends sluit dit live album af. OK, het is niet slim de dood en z’n vrienden te volgen, wie wel Chris Martin in het midden. Om dan Relient K ‘s album Two Lefts Don’t Make a Right.. But Three Do (2003) maar als verschil aan te halen. Links, rechts, links, rechts, links is uiteindelijk naar links. Driemaal linksom is een bekering. Dat is een beslissende stap extra.

Popularity: 9% [?]

André Tanneberger , beter bekend als ATB is terug met een dubbelCD nog wel. Zijn 7e studioproject Future Memories is er in 2 versies. De single disc edition met voornamelijk trance tunes en de hier besproken 2CD Limited edition. Op CD2 staan chill-out tunes. LA Nights opent lekker swingend, waarna What About Us met tempowisselingen je helemaal meesleept. Swept Away is ook een klasse trance track met Roberta Harrison als zangeres. Betsy Larkin zingt op A New Day , ook zo’n herkenbare ATB tune. Tiff Lacey is de vocaliste op My Everything . Summervibes en 9PM (Till I Come) in een 2009 jasje, blijft leuk. Haley Gibby mag meezingen op het radiovriendelijke, bijna 6 minuten lang uitgesponnen Gravity . Het met Josh Gallahan geschreven Luminescence . Flanders is te horen op Behind , dat met een serie Italianen geschreven is: Alessandro Bunetto, Francesco Abbate, Giuliana Fraglica, Marco Giudice en Vincenzo Callea. De titeltrack is wat trip-house meets ambient. Tiff Lacey is terug op de chill-out Still Here . My Saving Grace brengt Aruna Abrams voor het voetlicht. Terra 260273 is meer van hetzelfde, hetzelfde geldt ook voor het met Jades in elkaar gezette Communicate . Disc 2 opent met het lekkere Talismanic, gevolgd door een ambient versie van Missing met Tiff Lacey (origineel van Everything but the Girl ). Horizon kabbelt voort en Voices pakt zo’n albumthema en werkt het nog wat verder uit. De ambient versie van Behind is wel mooi. Opvallend is ook de bewerking van Authentic Reaction van Apple & Stone. Careless, Twilight en Listen To Me zijn neutrale ambient songs zonder veel opsmuk. Living Life Over en Silent Meaning hebben ook weinig in te brengen. Op de afsluiter Malibu Road hoor je de golven letterlijk naar je toekomen. Conclusie: disc 2 biedt weinig toegevoegde waarde als je van de echte dance / trance tracks van ATB houdt. Ben je into ambient, dan is disc 1 veel te heftig voor je.

Popularity: 3% [?]

Docente leiderschap en geestelijke formatie op het George Fox Evangelical seminarie in Portland, Oregon MaryKate Morse stichtte eerder 2 kerken met leiderschapsteams. Voor haar boek Making Room for Leadership concentreert ze zich op de aspecten power, space & influence. Je leidt niet met je stem en beslissingen, maar vooral met je lichaam. De manier waarop je je beweegt in de fysieke, sociale en geestelijke ruimte maakt of kraakt je optreden. Morse verkent in het boek de diverse ruimten en laat met voorbeelden hoe leiders overkomen en wat de reacties van omstanders, publiek en volgelingen zijn. Macht en invloed zijn in elke omstandigheid boeiende factoren, en zeker in christelijke kerken en kringen. Het maakt nogal uit of je vanuit positie, autoriteit, dienstbaarheid, bewust of onbewust gebruik van lichaamstaal en dergelijke handelt. De schrijfster ontnuchtert het idee dat servant leadership gelijk zou zijn aan continu de onderste weg gaan, kortom vloerkleed voor ieder ander worden. Het leven van Jezus Christus, aan wie het concept van servant leadership in veel andere boeken wordt ontleend, heeft ook de aspecten van macht/kracht en invloed en niet alleen dat van door dienstbaar te zijn een voorbeeld stellen voor zijn discipelen.
Als je al diverse recente leiderschapsboeken hebt gelezen, biedt Making Room for Leadership ook veel herkenning. Verder schenkt ze gelukkig veel aandacht aan het delen van leiderschap en principes om te voorkomen dat leiderschap op een ‘lonely at the top’, niet voor kritiek openstaand, solistisch mensenwerk wordt.

Popularity: 5% [?]