De opvolger van Good Monsters (2006), The Long Fall Back to Earth opent met een britpop ‘drone’ The Long Fall, alsof Coldplay en Keane in Nashville zijn geland. De track loopt over in Weapons, een uptempo pop/rocksong, met een echt Jars-geluid. Deze eerste vrucht als independent band is bijzonder stabiel en professioneel. Relaties staan centraal op het album, van de moeite met het onderweg zijn (Closer, Safe To Land), verlangen (There Might Be a Light, Heart). Two Hands begint bescheiden, maar wordt uitgemeten tot een catchy pop/rocksong die het in concerten goed zal doen. Heaven bezingt de groei van Gods Koninkrijk in onze harten. Closer knipoogt naar de 80′s met een electronica die doet denken aan Depeche Mode en Daniel Amos . Met Safe to Land zitten de Jars onmiskenbaar in het vaarwater van Snow Patrol . Katie Herzig voegt met haar achtergrondvocalen echt wat toe aan het ingetogen Headphones en het opnieuw retro klinkende Don’t Stop. Boys (Lesson One) laat het simplisme van veel ouderlijke ‘wijsheden’ zien. Hero zit wel heel dicht tegen U2 aan, terwijl het met Jeremy Lutito en Gabe Ruschival geschreven Scenic Route aan Gino Vanelli ‘s Wild Horses deed denken. De Jars of Clay signature song Forgive Me belicht diverse manieren om vergeving te vragen. Het puntige Heart sluit sterk af. Het 9e studioalbum in een krachtige voortzetting van de muzikale reis van dit kwartet .
Popularity: 2% [?]
