Aharon Appelfeld was 7 jaar toen de Tweede Wereldoorlog zijn jonge leven op de kop zette. Samengedreven met andere joden in een getto, daarna de deportatie naar een werkkamp in de Oekraïene, zijn ontsnapping, de oorlogsjaren in de bossen en daarna de tocht naar Palestina. De jaren van dienstplicht, het Hebreeuws onder de knie krijgen, studeren en het verleden in het heden een plaats geven. Het ontdekken van het schrijven.
Appelfeld heeft al 20 boeken over de shoah op zijn naam staan, maar vertelt op zijn eigen wijze. Ontworteling, dolen en proberen zijn herinneringen een plek te geven, onder woorden te brengen is, evenals het deze zomer gelezen Het tijdperk der wonderen in de autobiografie Het verhaal van een leven het centrale thema. Wat zijn feiten, wat is gefingeerd? Wat is in de loop der jaren in herdenkingsclub en verder leven verdwenen in de kelders van de herinnering, en wat is te pijnlijk om te vertellen. Het verhaal leest vlot en als lezer ben ik blij met schrijvers als Appelfeld die de ontworteling van mensen in oorlogstijd hebben beschouwd, doordacht en er zonder zwart/wit-denken een verwoording voor weten te vinden.
Popularity: 3% [?]
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=f893c389-1b93-491f-9b5e-793ad15816f0)















