Henk-Jan van der Klis

In januari berichtte ik op de weblog over de verrassende doorstart van Sixpence None The Richer na een eerdere break-up van de band rond Leigh Nash en Matt Slocum in 2004 en de echtscheiding in 2007 tussen Leigh en haar man Mark. De muzikale vrucht van de hernieuwde samenwerking is de EP My Dear Machine, dat op een share with friends / pay-what-you-want basis digitaal wordt aangeboden via NoiseTrade.com, een interessant nieuw distributiemodel voor independent artists. Met het naderende concert van Sixpence None The Richer op donderdag 14 augustus tijdens de openingsavond van het Xnoizz Flevofestival in Bussloo bij Apeldoorn, kwam de EP natuurlijk als geroepen. Qua geluid houdt My Dear Machine het midden tussen Divine Discontent en Leigh Nash’s solomateriaal. Wie weet zijn het van eerdere Sixpence albums uitgevallen liedjes die echter goed genoeg zijn bevonden voor aparte uitgave.  De titeltrack is een rocksong – haast een spijtbetuiging over de voortuidige stop van de band, de andere drie nummers doen het rustiger aan. Around valt met haar melancholiek op, waarin het einde van een relatie wordt bezongen. Amazing Grace (Give It Back) is een gebed met frasen als

“You’re everywhere and every time/ Yet you’re still so damn mortifying”

Woordgebruik dat je van Bono gewend bent, maar menig kerkganger nog altijd z’n wenkbrauwen bij fronst. Sooner Than Later is een herkenbare Sixpence tune. Het kwartet liedjes is een prima opwarmer voor ongetwijfeld een mix van oude en nieuwe songs tijdens Flevo, waarover uiteraard na de 14e augustus meer. Kennismaken met wat oudere songs van Sixpence kun je op Myspace.

Popularity: 1% [?]

Met Klazien zou ik vandaag samen naar Simonszand gaan wadlopen. De verwachte onweersbuien boven het wad zorgden echter vrijdagavond voor een afgelasting door Wadloopcentrum Fryslan. Simonszand moet daarmee wachten tot 2009. Immers, de kinderen zijn nog niet oud genoeg om mee te lopen, en moeten dus logeren. Plan B was een bezoek aan Groningen (de Stad) en dan in elk geval het Groninger Museum. De lopende Go China tentoonstelling in het Groninger Museum, het Universiteitsmuseum (een derde deel wordt in Assen tentoongesteld) konden we zo mooi meepakken. De ochtend begon gewapend met een family card in de IKEA. Twee koppen koffie en tweemaal appelgebak voor EUR 1,50 laat je immers niet staan. De auto kon er prima blijven staan, waarna we lopend naar het Groninger Museum zijn gegaan. De ondeugende en rebelse Chinese kunstwerken intrigeerden. Via de Folkingestraat en de Grote Markt zijn we op een bankje geploft in het Martinikerkhof, om er te lunchen. Daarna – evenals ’s ochtends het Groninger Museum – opnieuw iets, waar ik in m’n 5,5 Groningse jaren niet heb gedaan: de Martinitoren beklimmen en de Martinikerk van binnen bekijken. Al wandelend langs het Academiegebouw en de Oude Kijk in ‘t Jatstraat hebben we ook maar het Universiteitsmuseum aangedaan. Naast indrukwekkende preparaten, biografie van Aletta Jacobs was er een collectie Chinese kledingstukken te zien. Uiteraard de gelegenheid benut om diverse winkels aan te doen voor gerichte aankopen en diverse verrassingen. De aankopen hebben we vervolgens weer in de auto gedropt bij de IKEA. Teruggelopen naar het centrum. Het vlak voor sluitingstijd slagen voor een jurkje bij avondkledingwinkel Catwalk (absoluut een aanrader voor leuke jurken!) was het sluitstuk van het winkelgedeelte. In de beregezellige Poelestraat hebben we bij Grand Café &Zo lekker op het terras gegeten. De donder en regen boven de stad zijn uitgebleven. Nu tegen negen uur ’s avonds thuis zijn de hemelsluizen alsnog geopend.
(op Flickr zelf zie je ook de toelichting bij elke foto)

Popularity: 11% [?]

René Kahn, sinds 1993 hoogleraar psychiatrie neemt je mee naar zijn werkterrein. Waar hij in de bestseller Onze hersenen meer tekst en uitleg gaf over de werking van onze hersenen, staan in In de spreekkamer van de psychiater diverse psychiatrische patiënten en hun lotgevallen centraal. Door niet alleen direct de juiste diagnose op te lepelen en de behandeling te dicteren, maar juist de onderbouwing voor de diagnose, de achtergronden van een behandelingswijze en – belangrijker – het verhaal van en over de patiënt uit te werken, ontstond opnieuw een bijzonder leesbaar boek. Waar Oliver Sacks dergelijke verhalen verteld als neuroloog, benadert René Kahn ze vanuit het perspectief van de psychiater.

Zo maak je kennis met een alcoholverslaafde, iemand met dwangstoornissen, een moordenaar die bankemployee is geweest, leer je meer over de dodelijke variant van katatonie, schizofrenie, manie, depressie, ECT en gedragstherapie. Psychiatrie blijkt tegenwoordig even doorgrondelijk en wetenschappelijk onderlegd als andere medische disciplines. En dat is het punt, dat Kahn met dit punt wil maken, zonder alleen mooi weer te spelen of mislukkingen over het hoofd te zien. Geslaagde missie.

Popularity: 3% [?]

In alle eerlijkheid ben ik dit boek gaan lezen uit nieuwsgierigheid. Hoe God verdween uit Jorwerd heeft bij de publicatie in 1996 een storm van kritiek gekregen, ongetwijfeld mede ingegeven door de titel, maar de ernst en achtergrond stond me nu niet (meer) bij. Geert Mak trok een tijd in een huis in het Friese dorp Jorwerd en beschreef rond een aantal thematische invalshoeken de geschiedenis van het dorp in de halve eeuw tussen 1945 en 1995 met wat uitschieters naar de 19e/begin 20e eeuw. De opkomst van de mechanisatie voor de landbouwers en veehouders, de verschuivingen in de bevolkingspyramide, de uitgaansgelegenheden en de opkomst van het ‘buiten’ wonen passeren in het boek.

Pas op p.105 is er aandacht voor religieuze zaken en aan slechts enkele pagina’s ontleent het boek de gewraakte titel. En dat terwijl de 99% van de rest van het boek over het plattelandsleven, de teloorgang van de noaberhulp, het verdwijnen van typische gebruiken, begrippen en andere cultuurelementen gaat. Jorwerd staat daarin model voor een gemiddelde plattelandsgemeente. Aangezien ik zelf ook in een relatief klein dorp woon temidden van landbouwers en veehouders kan ik me er veel van Maks boek in plaatsen. Minder aan het boek vond ik de herhaling van een aantal thema’s, zodat je de boodschap van de ruim 250 pagina’s ook best  in minder kwijt zou kunnen. De historie leest prettig en heeft als beschrijving van deze typische periode uit de relatief nog jonge geschiedenis van ons land absoluut een plaats verdiend.

Popularity: 4% [?]

In de autobiografie Aan de oevers van de Bosporus beschrijft Irfan Orga zijn jeugd en eerste loopbaan bij het Turkse leger in de eerste decennia van de 20e eeuw. Geboren in een welvarende familie in Istanbul ondervindt Irfan met zijn broer en zus echter met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog de gevolgen van armoede, verlies van in dienst opgeroepen vader en de politieke omwentelingen en de gewijzigde praktizering van de islam. De in onze begrippen nog jonge oma blijft de mater familias, waar moeder de eindjes aan elkaar probeert te knopen. Irfan zelf verblijft na in een tehuis te hebben gezet in een opleidingsinstituut voor het Turkse leger.Officier bij de luchtmacht vult zijn eerste actieve jaren. De totale aftakeling van zijn moeder door de jarenlange psychologische druk en voortdurende veranderingen worden gevoelig en aangrijpend beschreven.

Buiten het eigenlijke boek, maar belangrijk is de emigratie van Irfan met zijn gezin naar Londen in 1941. Zeven jaar later schreef Olga het boek. Uitzonderlijk goed Engels voor een Turk dat al bij publicatie tot vraagtekens leidde. Het in 2002 vernieuwde nawoord uit oorspronkelijk 1953 van zoon Ates Orga verklaart een hoop.Irfan schreef het raamwerk in het Turks en zijn Engelse echtgenote vertaalde en bewerkte het boek in het Engels. In Orga’s latere boeken zou ook zoon Ates actief meehelpen in het schrijven en publiceren. Ook geeft Ates aan, dat Irfan niet het volledige verhaal heeft verteld over zijn laatste Turkse jaren, de exacte reden van vertrek (ongetrouwd samenleven met een buitenlandse) en het verblijf in Engeland. Zo krijgt een toch al indrukwekkend boek ook nog een verrassende blik achter de schermen.

Popularity: 3% [?]